Aasgier in Artis plotseling overleden

Artis is een markante bewoner kwijt: de aasgier. Heel wat levendiger dan die suffende oehoes.

Malika Sevil
De aasgier, de Keith Richards van de Artisbevolking, had altijd trek en had ondanks zijn hoge leeftijd geen kwalen. Beeld Edwin Butter
De aasgier, de Keith Richards van de Artisbevolking, had altijd trek en had ondanks zijn hoge leeftijd geen kwalen.Beeld Edwin Butter

Een coupe als Keith Richards, een tronie zo geel als een eierdooier en een snavel met een kromming aan het begin én aan het eind. Als iemand een karakteristieke kop had, dan was het de aasgier uit Artis wel. En rimpels. Heel veel rimpels, echte ouderdomsrimpels, want de huid van aasgieren is net zo onverbiddelijk als die van mensen.

Heel wonderlijk zijn die plooien niet, want de aasgier heeft de leeftijd van ruim 55 gehaald. Verbluffend, in het wild worden ze gemiddeld 35. Daarmee was hij het op een na oudste dier in Artis - alleen een Chileense flamingo heeft meer jaren op de teller staan: die wordt volgende maand 65.

Toch wees niets erop dat het einde in zicht was, zegt verzorger Job van Tol. Hij is dinsdag aan leverfalen overleden. Plotseling. Ineens lag hij dood in zijn verblijf. 'Het was een 'vanmorgen vloog hij nog-verhaal'.' En daarmee is Artis een excentrieke bewoner kwijt. De aasgier woonde in de uilenruïne, tegenover de olifanten. Daar deelde hij een hok met een torenvalk. Niet dat het vrienden waren, maar ze zaten elkaar niet in de weg, zegt Van Tol.

Dooie muis
De verzorgers zorgden er wel voor dat de valk zijn dooie muis kreeg aangereikt voordat de aasgier het hapje in de gaten had. De aasgier, namelijk, had áltijd trek. Altijd. Dus als Van Tol met een bak prooidieren naar de oehoes stapte en die suf voor zich uit zaten te staren, zag je het publiek teleurgesteld toekijken. 'Dan zei ik: 'Even wachten, ik kom zo bij de aasgier - die maakt alles goed'.'

Hij at kleine dieren, eieren, een keertje vis ('maar dat was geen succes') en sprinkhanen. 'Dat was leuk want daar kon hij achteraan rennen.' De aasgier mocht hoogbejaard zijn, hij bleef een actieve baas. 'Het was hem in zijn gedrag niet aan te zien dat hij op leeftijd was.' Geen ouderdomskwalen - niks. 'Zijn conditie was perfect. Hij had een mooie bespiering voor zo'n oude vogel.'

Jachtinstinct
Ook de nieuwsgierigheid bleef, het doorzettingsvermogen, het jachtinstinct en de inventiviteit. 'In het wild gebruiken aasgieren gereedschap. Ze slaan bijvoorbeeld met een steen tussen hun snavel op een ei tot het open is. Dat wijst op een bepaalde intelligentie. Dat zag je bij onze aasgier ook. Wij gaven hem wel eens een ei van onze struisvogels. Dat heeft een harde schaal, dus dat krijgt hij met zijn snavel niet stuk. Dan bleef hij het net zo lang tegen een stenen rand tikken tot er een barst in kwam.'

Van Tol rolde ook wel een bal van de apen naar binnen waar je met wat technieken voer uit kunt frummelen. 'Niet alles lukte, maar hij probeerde het wel altijd. Dat hoef je niet bij elke vogel te proberen. Oehoes kijken je dan aan van: ik dacht het niet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden