'Aardig zijn, zo doe je dat'

Journalist Gijs van der Sanden beschreef onlangs in Het Parool hoe lastig hij het vond een maand lang aardig te zijn tegen onbekenden. Amsterdammer Bart Nooij reageert.

'Het kost niets. Hooguit een bakje koffie' Beeld Ted Struwer
'Het kost niets. Hooguit een bakje koffie'Beeld Ted Struwer

Ik heb al jarenlang als uitgangspunt elke dag minstens een praatje te maken met een onbekend persoon. Mijn ervaring is dat het juist zo makkelijk is om contact te maken met die 'vreemde' en dat het die grote anonieme stad een stuk leefbaarder maakt.

De meeste ontmoetingen die ik heb ontstaan terloops. Soms in een winkel, op een terras, in de bibliotheek, in het ziekenhuis of waar dan ook. Het kan met iedereen zijn, ofschoon ik een lichte voorkeur heb voor mensen die ik normaliter niet snel tegenkom. Dit prikkelt mij het meest.

Op deze manier is het halen van het mijzelf opgelegde quotum van een ontmoeting per dag een peulenschil. Het werkt zelfs verslavend en als je niet oppast kan een groot deel van je dag opgaan aan spontane ontmoetingen en gesprekken.

Ter illustratie hiervan de waargebeurde belevenissen op een doordeweekse ochtend in Amsterdam-Oud-West.

Spierbundels
Ik loop mijn deur uit om ergens koffie te drinken en mijn krant te lezen. Verdorie, de straat ligt open. Ik raak aan de praat met de stratenmakers over hun werk en vraag naar de zwaarte daarvan. Het duurde misschien maar vijf minuten, maar ik vond het leuk om deze spierbundels te hebben ontmoet. De overlast voelt meteen al een stuk minder.

Even verderop leegt iemand de vuilcontainers. Ik kijk even en bedank hem voor dit geweldige werk. We praten hier nog wat over. Wederom is mijn ochtendhumeur met een paar graden gestegen.

Halverwege mijn einddoel, het buurtterras, zie ik op de brug een man genieten van zijn biertje. Naast hem een gitaarspelende straatmuzikant die bijna letterlijk zijn longen uit het lijf zingt.

Dit zijn gewoon aardige Amsterdammers met wie ik meteen aan de praat en de zang raak. Wat een ontzettend leuk gesprek hadden we over muziek, de stad, hoe mensen op hen reageren en natuurlijk... het leven!

Mooie jurk
Het aangeboden biertje sla ik beleefd af, maar ik nodig ze uit voor een bakkie. De muzikant gaat hierop in. Aangekomen op het terras zingt Razende Ronald de hele tent bij elkaar. Ik heb zelden zo veel plezier met een wildvreemde gehad als die ochtend.

Maar de pret is nog niet voorbij. Een hondje op het terras staart mij nieuwsgierig aan. Het begeleidende baasje vertelt honderduit over honden, het weer, de buurt en nog veel meer. Tegen het meisje uit de bediening zeg ik dat zij zo'n mooi Engels accent heeft.

Gevolg, een leuk gesprek over Engeland, maar vooral over hoe leuk Amsterdam is.

Hierna ga ik naar de supermarkt. Aan de kassa zit ene Fatima, dat staat op haar badge. Ik vraag haar naar de ramadan en zij vertelt dat de eerste week erg zwaar was. Verderop in de winkelstraat staat iemand met een promotiekraampje voor koffie. Die heb ik al op, maar raak wel aan de praat over haar mooie jurk.

Negen wildvreemde Amsterdammers
Twee uur verder heb ik nog altijd mijn krant niet gelezen, maar heb ik inmiddels wel negen wildvreemde Amsterdammers ontmoet. Het voelt als een week op vakantie in mijn eigen stad en ik ben een aantal mooie verhalen rijker.

Hoe moeilijk is dit nou? Totaal niet. Een gesprek aanknopen met een wildvreemde is voor mij doodnormaal geworden. Soms moet ik mijzelf juist inhouden, omdat ik ook nog andere verplichtingen heb.

Maar het is goed om je te realiseren dat je letterlijk op elke hoek van de straat contact kunt maken, aardig voor elkaar kunt zijn, interesse kunt tonen. Juist met mensen met wie je normaal niet zo snel in aanraking komt.

Het is de haarlemmerolie die onze drukke gehaaste stad zo ontzettend smeuïg en mooi maakt. Laat je wat meer leiden door je interesse en nieuwsgierigheid en je ontdekt dat je je ook nog eens minder gaat ergeren aan die opgebroken straat of aan die dakloze.

Sterker, die bankzittende bierdrinker blijkt dan ineens een ontzettend aardige man te zijn.

Natuurlijk is het niet elke dag een feestje, maar op deze manier voelt Amsterdam toch ineens een stuk prettiger en veiliger. O ja, het kost niets. Hooguit een bakje koffie.

Lees terug: Wat gebeurt er als je een maand lang alleen maar aardig bent?

Bart Nooij, opbouwwerker in ­Amsterdam-Zuid Beeld
Bart Nooij, opbouwwerker in ­Amsterdam-ZuidBeeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden