Aanslagen

THEODOR HOLMAN

De laatste tijd was ik af en toe in Parijs. Ik reisde rustig heen en weer. In Parijs ga ik met de metro. En altijd stap ik uit bij station Saint-Michel.

Gisteren moesten de Eiffeltoren en station Saint-Michel worden ontruimd. Er waren bommeldingen.

De reden was het boerkaverbod dat gisteren in het Franse parlement werd behandeld.

Volgende week ga ik weer naar Parijs en dan neem ik mijn dochter mee. Ben ik bang? Nee.

In 1962 ging ik met mijn ouders naar Parijs. Ik was acht jaar. We zaten op de hotelkamer en hoorden een knal. Mijn vader ging kijken en keerde even later terug: ''De OAS heeft weer een aanslag gepleegd.'' Ik vond het enorm spannend en wilde kijken, maar dat mocht niet van mijn moeder. We gingen 's avonds toch kijken, maar ik zag niets, alleen maar agenten.

Later leerde ik dat de OAS, de Organisation de l'Armée Secrète, een rechts-extremistische terreureenheid was die tegen de onafhankelijkheid van Algerije streed en in drie jaar meer dan duizend aanslagen pleegde, met meer dan twaalfduizend doden. Ze werkten vaak met kneedbommen. Waardoor wij, jochies, de grap konden maken: ''Weet je wat Brigitte Bardot onder d'r bloesje heeft? Twee kneedbommen!''
Mijn ouders kenden geen angst. De vrijheidsstrijders in Indonesië hadden op mijn vader, die assistent-resident was, ook geregeld een aanslag gepleegd. Ik meen te weten dat wij daar toen ook het een en ander uitvraten.

Hoe dan ook, ik ben opgevoed in het besef dat aanslagen erbij horen.

In 1971 ontmoette ik de filosoof Jean Paul Sartre. Ik zag erg tegen hem op. Ik wist toen al dat in 1962 ook een aanslag op hem was gepleegd. Ze hadden een kneedbom bij zijn huis geplaatst. Het deerde hem niet, vertelde hij. Aan zijn arm had hij een jonge vrouw (die later trouwens zelfmoord heeft gepleegd).

In feite waren al die aanslagen veel erger dan we tegenwoordig meemaken.

De OAS heeft maar drie jaar bestaan. Het heeft de film De dag van de jakhals opgeleverd. In 1968 liepen de grote jongens van de OAS weer vrij rond.

Dat was vijf jaar voordat ik Theo van Gogh leerde kennen.




Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden