Plus PS

Aan de Canta! Vijf eigenaren over hun kleine autootje

Toen de gemeente dit voorjaar 180 Canta's dreigde af te pakken, stortte menig leven in. Maar het kwam goed. Vijf Cantarijders over hun 'rare pausmobiel'. Groot pluspunt: je kunt ermee op de pont.

Jan Femer Beeld Martijn Steiner Lovisa

Jan Femer (80)
"Is dat niks voor jou?" vroeg een vriend 25 jaar geleden aan Jan Femer uit Noord en wees op een Arola, de voorloper van de Canta. Femer heeft sinds zijn tweede polio en loopt moeilijk. "Ik zei: ben je gek, ik ga niet in zo'n ding rijden! Toen liep ik nog zonder stok, op mijn eigen manier. Die vriend drong aan. Ik heb het toch gedaan."

Vijf jaar reed Femer in een Arola, daarna kreeg hij een Canta. "Dit is alweer mijn vierde. Met 12.000 kilometer op de teller. Omdat ik kanker heb, moet ik er regelmatig mee naar het ziekenhuis. Maar ik gebruik hem ook voor bezoekjes aan mijn schoonzus in Lelystad en ­kennissen in Almere."

"Dan neem ik een prachtige route, dwars door de polders. Onderweg geniet ik van de natuur. Soms ga ik vissen bij het Noordhollandsch Kanaal, naar Volendam om vis te kopen of naar Abcoude en Loenersloot met mijn dochter."

Elke dag doet Femer boodschappen met zijn Canta, gecombineerd met een bezoek aan zijn vrouw. "We hebben al 25 jaar een latrelatie. Zij heeft een scootmobiel. Samen rijden we dan gezellig naar de Dirk."

Laatst had hij een aanrijding. "Een vrouw verleende geen voorrang en reed vol de passagierskant in. Mijn dochter zat op die plek. Ze moest naar het ziekenhuis en kwam terug met haar pols in het gips. Dat was minder leuk. Maar verder heb ik alleen maar mooie dingen meegemaakt met mijn Canta. Hij geeft mijn leven kleur. Ik ben blij dat ik destijds de raad van mijn kameraad heb opgevolgd."

Margriet de Zwart Beeld Martijn Steiner Lovisa

Margriet de Zwart (71)
Om de Canta van Margriet de Zwart uit Zuid kan niemand heen. Hij is aan de buitenkant versierd met bloemen en binnen staat hij vol knuffels, frutsels, beertjes en Winnie de Poeh. "Iedereen herkent me aan mijn Canta. Daardoor ben ik wel altijd ­traceerbaar. Als ze mijn Canta zien staan, ben ik nooit ver weg."

De Zwart heeft niet-aangeboren hersenletsel en rijdt sinds zestien jaar in een Canta. En dat gaat niet zomaar om een ritje naar de supermarkt. In haar vorige Canta reed ze 60.000 kilometer.

"Ik heb hem helemaal op gereden. Helaas wilde de gemeente geen nieuwe verstrekken. Dankzij een forse bijdrage van een kennis kon ik uiteindelijk een tweedehands exemplaar kopen. Hij vond het zo erg dat mijn man en ik niet meer samen op pad konden. Een fantastisch gebaar!"

De Zwart maakte met haar man, die dementerend was, veel tochten door Nederland en Duitsland. "We boekten onderweg een kamer in een bed and breakfast. Vanuit het hotel nam ik heet water in een thermosfles mee. Op het rekje van de rollator, die achter in de Canta stond, schonk ik onderweg thee in bekers. We hebben zo genoten. Mijn man heeft op deze manier nog een aantal mooie jaren gehad. Hij is drieënhalf jaar geleden overleden."

Ook alleen rijdt De Zwart nog veel in haar Canta. "Gezellig met mijn dochter naar een hotel in Zandvoort. En ik ga ermee naar mijn werk als vrijwilliger in
het Odensehuis."

De Zwart ervaart wel dat niet iedereen even blij is met haar Canta. "In het Vondelpark sloeg een man een keer met zijn vlakke hand op mijn dak. Hij vond dat ik daar niet mocht rijden."

Maar afgezien van enkele akkefietjes, vindt ze dat de Canta haar leven alleen maar verrijkt. "Hij geeft me vrijheid. Anders zit je echt thuis geraniumblaadjes te tellen."

Truus van Noord Beeld Martijn Steiner Lovisa

Truus van Noord (59)
Truus van Noord uit Noord huilde harder toen ze hoorde dat ze haar Canta kwijt zou raken, dan toen ze vernam dat ze kanker had. En dat terwijl ze vroeger altijd zei dat ze haar nooit in zo'n maf karretje zouden zien zitten. "Toen ik ernstig ziek werd, ook nog eens een beroerte kreeg en regelmatig kampte met longontstekingen, had ik een Canta ineens hard nodig. Ik zou niet weten wat ik zonder dat ding moet."

Van Noord heeft haar Canta nu vijftien jaar. "Hij staat geen dag stil. Ik doe er boodschappen mee, ga naar een terras om een ijsje te eten en rijd naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis voor controles." Het liefst gaat ze alleen op pad. "Mijn hondje voorin, koelboxje achterin en dan lekker bij het Twiske zitten."

Eén keer is haar Canta gestolen. "Ik was op bezoek bij mijn buurvrouw die op sterven lag. Hij stond nota bene voor het slaapkamerraam. Het duurde maanden voordat ik een andere kreeg. Al die tijd kon ik de deur niet uit. Vreselijk! Daarom was ik er ook kapot van toen de gemeente plannen had om me mijn Canta af te nemen. Gelukkig is dat teruggedraaid. Ik heb een traantje gelaten van blijdschap."

Early Bouwman Beeld Martijn Steiner Lovisa

Early Bouwman (49)
Zelfstandig ondernemer Early Bouwman uit de Rivierenbuurt heeft vermoedelijk de meest gefotografeerde Canta van Amsterdam.

"Toen ik in dat ding ging rijden, wilde ik wel dat hij flink zou opvallen. Ik heb hem knalgeel gemaakt, met een grote banaan op het dak. Dat levert veel reacties op. ­Kinderen zwaaien, mensen roepen, toeristen willen erin zitten en maken foto's. Hartstikke leuk!"

Elf jaar geleden verloor Bouwman zijn linkerbeen bij een verkeersongeluk in Mexico. Hij kon van de gemeente een scootmobiel krijgen, maar daar voelde hij weinig voor. "De accu van een scootmobiel is zo leeg. Niet handig als je 500 kilometer per week rijdt. Van mijn pgb en wat eigen geld heb ik een Canta gekocht."

"Ik doe er álles mee: naar Schiphol, boodschappen doen, naar een vriend in Egmond aan Zee, naar de kroeg. Ik ben zelfs eens heen en weer naar Den Briel in Zeeland geweest. Ongeveer zes uur deed ik erover."

Eén keer vloog zijn Canta in de brand. "Er kwam rook uit de motor. Ineens ­sloegen de vlammen eruit. Het is plastic, dus dat brandt als een gek. De brandweer moest er aan te pas komen. Weg Canta."

Bouwman heeft nu in totaal drie gele Canta's. Een oud exemplaar voor de onderdelen, ­een reserve en één waarin hij rijdt. "Ik wil niet het risico lopen dat ik ineens zonder zit. Zonder mijn Canta kom ik nergens!"

Anita Muschner Beeld Martijn Steiner Lovisa

Anita Muschner (52)
'U hoort helemaal niet in een Canta,' krijgt Anita Muschner uit Zuid weleens van voorbijgangers te horen. "Ik schijn er te goed uit te zien voor een Canta. Mensen denken dat ik hem niet nodig heb, terwijl ze geen idee hebben van wat me allemaal mankeert."

Muschner heeft al twintig jaar multiple sclerose (MS). Hoewel ze altijd een harde werker was en een mooie baan had bij een schoenenbedrijf, moest ze er op een gegeven moment toch aan geloven: werken ging niet meer. Ze werd afgekeurd.

"Als zoiets gebeurt, val je in een groot gat. Omdat ik gauw moe was en lopen steeds slechter ging, kreeg ik de mogelijkheid een Canta aan te vragen. Eigenlijk vond ik dat niks voor mij. Zo'n rare pausmobiel!"

Uiteindelijk bleek de Canta juist de oplossing te zijn. "Hij brengt me overal naartoe. Met mooi weer naar Zandvoort, naar fysiotherapie, het Amsterdamse Bos, het zwembad, Amstelveen. Verder dan Zandvoort ga ik niet. Dan ben ik toch bang dat er onderweg iets gebeurt."

Een nadeel is dat ze regelmatig opmerkingen krijgt van mensen op straat. "'Rot op met dat ding!' roepen ze bijvoorbeeld. Taxi's jagen me op als ik op straat rijd. Gelukkig zijn er ook leuke reacties. Toeristen vinden het een bezienswaardigheid en maken veel foto's van me."

Het Nationaal Canta Ballet is het mooiste wat Muschner meemaakte met haar Canta. "Het sleurde mij door een heel moeilijke periode heen. In 2012 kreeg ik naast MS ook nog eens schildklierkanker. Door de voorbereidingen op het ballet, verdwenen die nare dingen even naar de achtergrond. Ik ging er helemaal in op. Het was een onvergetelijke belevenis. De Canta heeft nu voorgoed mijn hart gestolen. Hij stelt mij in staat om te genieten van het leven."

Op de stoep

- De firma Waaijenberg ontwikkelde het gehandicaptenvoertuig in 1995 samen met de TU Delft.

- In Amsterdam rijden ongeveer 500 Canta's. Als je een indicatie hebt, krijg je er een van de gemeente, maar ook mensen die niets mankeren schaffen hem aan. Je blijft er droog in, kunt gratis parkeren (óók op de stoep) en is met 45 km/uur sneller dan een fiets.

- Een nieuwe Canta kost zo'n 12.000 euro. Dit jaar produceerde Waaijenberg 100 Canta's. Eerder waren dat er nog 250.

- Na 22 jaar wordt het eerste model vervangen door de Canta 2. Die heeft betere ventilatie, elektrische ramen, meer opbergmogelijk­heden, een geluidsinstallatie en een stillere motor. Opvallendste verandering: de Canta is niet langer vierkant, maar rond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden