Plus Column

Aan de arme kant van IJburg zwemmen de kinderen ook

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De zon schijnt fel als ik over IJburg fiets. Ik rijd langzaam, meer dan een minimale inspanning ben ik niet bereid te leveren, daarvoor is het te heet.

Terwijl ik over de brug kruip, spelen links en rechts kinderen in de grachten. Hun broertjes en zusjes staan in de achtertuin van hun watervilla, klaar voor een aanloop over de steiger. Pats!

Verder, over de verlaten IJburglaan. Of, zoals dominee Visser eens tegen me zei: de Scheiburglaan. Rijk woont in Zuid, arm in Noord. De weg fungeert als grens.

Maar vergis je niet: aan de noordkant van de wijk, waar de flatjes en de sociale huurwoningen staan, het groen ver weg is en IJburg een hete massa stenen is, zwemmen de kinderen ook. Geen watertrap, maar gewoon, hup, vanaf de brug het water in.

Wat moeten ze anders met dit weer? Vooral hier. De gevoelstemperatuur op dit nieuwbouweiland is altijd extreem. In de zomer is het een stenen woestijn, in de winter is het er Siberisch en daartussen is het als Rotterdam - extreem winderig.

Een gracht verderop dobbert een opblaasbootje. Een rode, met vier jochies erin. Ze stoeien wat met de roeispanen en gooien een tak naar een eend. Good times. Nostalgie ligt op de loer.

Mijn trip down memory lane gaat verder op de boulevard van het eiland - in de winter gewoon een fietspad met een betonnen verhoging. Jongeren in korte broekjes flaneren er, hangen en kijken - vooral naar elkaar.

Het is alsof ik weer vijftien ben en op de boulevard van de Marokkaanse badplaats Al Hoceima loop. Daar ben je niet omdat je ergens heen moet, maar zodat iedereen je kan zien. En zodat je die ene jongen kan checken. Die met die mooie ogen. De player van de playa.

Mijn kleren plakken aan mijn lijf als ik de zanderige weg van het stadsstrand opdraai. Blijburg, mijn eind­bestemming. In de verte zindert de lucht boven het strand. Mensen liggen naast elkaar als auto's op een volle parkeerplaats. Het stadsstrand is misschien wel de heetste plek van de buurt en toch lijkt iedereen nu juist daar te willen zijn.

Mensen met slippers en handdoeken over de schouders halen me in. Ze hebben haast en ik ben langzaam. Het geeft niet. Ik ben er bijna. Ik verlang naar een parasol, blote voeten in het zand en een drankje.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden