Plus

Aaf Brandt Corstius houdt een pleidooi voor trouwen na je veertigste

Schrijfster Aaf Brandt Corstius kan het iedereen aanraden: Trouwen Op Leeftijd. In Trouwboekje deelt ze de opstekers en valkuilen. Les 1: pas de jurk aan aan de kont in plaats van andersom.

Trouwerij van Aaf Brandt Corstius en Gijs Groenteman Beeld Masha Osipova
Trouwerij van Aaf Brandt Corstius en Gijs GroentemanBeeld Masha Osipova

Een jaar geleden ben ik getrouwd, en omdat je na een ­bruiloft opgescheept zit met een hoeveelheid kennis en ervaring waar je vervolgens geen kant mee op kunt, heb ik er een boek over geschreven: Trouwboekje - Zo maak je van de mooiste dag van je leven de mooiste dag van je leven.

Alles staat erin. Ook dat je nooit je borsten met duct tape moet vastplakken aan je strapless jurk.

Ik was 42 toen ik trouwde, mijn man 43, en omdat we zo oud waren, hadden we samen al vier kinderen (zijn ­tienertweeling en onze gezamenlijke twee kinderen). We waren al elf jaar samen, kortom, we waren geen pril stel. Dat trouwt toch anders,

Trouwen Op Leeftijd. Het is ontzettend leuk (waarom vertel ik helemaal aan het eind), maar het kent ook valkuilen en obstakels, zoals alles in het leven. We beginnen met de nadelen:

Je hebt geen taille
Vroeger had ik een taille. Ik had ook nog geen rugvet, en mijn dijen waren stokjes waar je elke jurk omheen kon draperen en dan hield je ruimte over.

Na je veertigste verandert dat, want je verbranding gaat omlaag en je spieren verdwijnen. Lang verhaal kort: je wordt gewoon een vierkantje. En omdat ik weigerde om op dieet te gaan voor mijn bruiloft (zie: 'Je bent verstandiger') had ik te dealen met mijn gebrek aan taille.

Daarmee schakel je meteen veel mogelijke bruidsjurken uit. Alles met een lintje om de taille en alles wat strapless is (armfledder alert!) kun je niet aan. Dit kun je zien als een nadeel, en dat heb ik ook maandenlang gedaan terwijl ik tegen beter weten in jurken bleef passen met honderd kleine parelmoeren knoopjes op de rug die stuk voor stuk openknalden.

Maar uiteindelijk moet je het gebrek aan keus als het voordeel van het nadeel zien. Je hebt weinig te kiezen, en dat scheelt tijd.

Ik kocht uiteindelijk één dag voor mijn huwelijk de Lace Half-Sleeve Peplum-Hem Midi Dress van See by Chloe bij de Bijenkorf. Die benadrukte mijn goede punt - mijn kuiten - en gleed vol mededogen over mijn taille, en ik was er dolblij mee.

Je hebt geen/weinig ouders
Dit nadeel vloog mij ineens aan toen mijn schoonmoeder door de trouwambtenaar werd welkom geheten als 'de ­enige overlevende ouder'. Tja, het was wel waar. Ik was al wees, mijn man half-wees, en dat klinkt zielig maar dat is nu eenmaal de realiteit voor veel veertigplussers.

En hoewel mijn schoonmoeder een turbomotor is met de levensenergie van zeven kleuters en niet te beroerd om én de feestzaal te versieren én een Photobooth en een fietstaxi te regelen én meerdere liederen ten gehore te brengen, is het als je als twintiger of dertiger trouwt natuurlijk fijn dat je misschien wel vier ouders ter beschikking hebt die je met dit soort rotklussen kunt opschepen. Of in ieder geval voor je jurk kunt laten dokken.

Je moet echt léveren
Kijk, als je een millennial bent en je geeft een bruiloft, dan nemen je vrienden er - neem ik aan, want ik ben geen millennial - genoegen mee dat je een barbecue aanricht in een park en daarna met zijn allen afzakt in een café, waarbij ieder zijn eigen biertjes moet betalen.

Trouwtaart Beeld Masha Osipova
TrouwtaartBeeld Masha Osipova

Maar als je twee hardwerkende veertigers bent met aanpalende hardwerkende vrienden en familie, willen die mensen een echt feest. Met goed eten. Vermaak op niveau.

Wijn met een verhaal over een terroir erbij. Ze zijn ouder, kritischer. Ze hebben oppas geregeld, dus ze willen niet iets met saté en huismerkbier. En dat begrijp je ook. Want je bent zelf net zo. Maar het voert de druk wel op.

Goed, dat waren de soort-van-nadelen voor de trouwende veertigplusser.

Nu de voordelen:Je bent verstandiger
Iedereen kent de TLC-programma's over bruiden die zich voor hun huwelijk in een volledige bewustzijnsvernauwing werken vanwege details als het gewicht van het ­geschepte papier van hun uitnodiging.

Daar ben je op je veertigste te wijs voor. Bovendien moet je kinderen opvoeden, de kattenbak schoonmaken, mee op schoolreis, dat ene papier voor de Belastingdienst opsnorren en werken, dus je hebt het te druk om in een gespecialiseerde winkel op drie uur rijden van je huis dertig tiara's te passen.

Ook ga je niet op dieet. Althans, ik deed dat niet. Ik besefte wat een twintiger niet kan weten: dat mijn man al een decennium tevreden was met de afmetingen van mijn kont, en dat ik de jurk dus moest aanpassen aan de kont in plaats van de kont aan de jurk.

O, en over die jurk: als vrouw van 42 weet je wel leukere manieren om drieduizend euro te besteden dan aan een jurk die je nooit meer draagt. Je kunt van dat geld ook met het hele gezin naar een vijfsterrenhotel in Marokko, of dertig keer uit eten.

Je weet waar je aan begint
Een vriend zei vlak voor onze bruiloft: "Als je al elf jaar ­samen bent en samen vier kinderen hebt, weet je in elk ­geval waar je aan begint." Ja, bij ons geen onaangename verrassingen in de huwelijksnacht of daarna.

We hielden al van elkaar en kenden ál elkaars onaangename kantjes, en we hadden in de liefde al met eerdere bijltjes gehakt. Dus we wisten bijvoorbeeld al dat je een ander nooit kunt veranderen. Belangrijk.

Als je kinderen hebt, zijn ze erg van de ­partij
Die van ons, die 6, 7, 16 en 16 jaar waren tijdens de bruiloft, waren erbij. En hoe. Met zijn zessen hadden we maandenlang jurken gepast en schoenen besteld, en zij hadden ­liederen ingestudeerd en speeches geschreven.

De dag na de bruiloft zaten zij in net zo'n zware PBD, Post Bruilofts-Dip, als wij. Onbeperkt taart eten, door een ­microfoon praten en tot middernacht opblijven: wat wil een kind nog meer?

Je bent te oud om te pleasen
Je hoort vaak dat stellen die terugkijken op hun bruiloft, spijt hebben omdat ze te veel hebben gedaan zoals hun ouders het wilden, of onder druk te veel oudooms met mondluchtjes en vervelende collega's hadden uitgenodigd. Dat doe je niet als je veertigplus bent.

Wij wilden trouwen op een rafelig buitenspeelterrein; we trouwden op een rafelig buitenspeelterrein. Wij wilden vegetarisch eten; we gingen vegetarisch eten. Wij wilden Playmobilpoppetjes op de taart; we zetten Playmobilpoppetjes op de taart.

We zijn alle vormen van schaamte allang voorbij. In ons geval waren er bijna geen ouders over die vonden dat we iets moesten doen. En we waren te kritisch om mensen uit te nodigen die we niet leuk vonden. Je weet ook beter wíé je leuk vindt; dat kristalliseert zich uit in veertig jaar.

O, en omdat je vrienden ook allemaal oud en ervaren zijn, kunnen ze heel veel. Heel lekker koken, goed muziek maken of een hele zaal in de polonaise krijgen met een extreem goed geschreven meezinger. Bijvoorbeeld.

Je mag op tijd naar bed
Niets erger voor een veertiger dan laat naar bed; dat kun je niet meer aan. En tenzij je je na het feest meteen met zijn tweeën laat transporteren naar een strand in Zanzibar, is de kans vrij groot dat je de volgende ochtend om zes uur gewoon weer gewekt wordt door een kind dat zegt dat de wifi van de Playstation het niet doet.

Je mag dus besluiten dat je feest vroeg begint en om middernacht eindigt. Al je vrienden, die net zo oud en moe zijn, zullen je nog dankbaar zijn ook.

Aaf Brandt Corstius, Trouwboekje - Zo maak je van de mooiste dag van je leven de mooiste dag van je leven, Meulenhoff, €12,50.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden