PlusRecensie

A Strange Love Affair With Ego heeft universele zeggingskracht

A Strange Love Affair With Ego is een fascinerende mix van speelfilm en documentaire over zelfliefde, (blinde) ambitie, narcisme en bewondering.

A Strange Love Affair With EgoBeeld Cinema Delicatessen

Ester Goulds indringende documentaire-essay A Strange Love Affair With Ego begint met een quote: 'Volgens sommige mensen kun je beter één dag leven als een leeuw dan duizend jaar als een lam.' In de scène die volgt dartelen jonge blonde meisjes met grote groene kaplaarzen aan door de Schotse Hooglanden - het fraaie sounddesign van Marc Lizier draagt bij aan de dromerige sfeer.

Over de beelden verschijnen teksten, gecentreerd over de volle breedte van het scherm: 'Waar wij opgroeiden gebeurde niet veel / Het enige opwindende was mijn wilskrachtige zus Rowan / Mijn grote zus, die in zichzelf geloofde / Het universum, zei ze me, / voorziet in alles wat je maar wilt / Je kunt alles worden wat je maar wilt / Ik wilde haar zijn.'

Rowan leefde een groots en meeslepend leven. Voor de buitenwereld, althans, totdat ze in 2007 tijdens een psychose zelfmoord pleegde. Ze was pas 32. In haar medische dossier las Gould naderhand dat een psycholoog bij haar grote zus de diagnose narcistische persoonlijkheidsstoornis had gesteld.

Bewondering
A Strange Love Affair With Ego is geen feitelijke reconstructie van Rowans tragische leven, maar een verbeelding van hoe Ester haar twee jaar oudere zus zag; haar bewondering voor Rowan vormt het uitgangspunt voor een filmisch onderzoek naar de behoefte om gezien te worden.

De Nederlands-Schotse filmmaakster (ze leerde het vak als researcher, scenarist en regieassistent van Heddy Honigmann) voert meerdere personages op die Rowan representeren in verschillende fases van haar leven - van de jonge Schotse meisjes en een Londense kunstacademiestudente tot een geisha in Los Angeles en de Nederlandse kunstenares Renée van Trier. Een psycholoog legt uit dat ieder mens min of meer narcistisch is, en dat dat pas problematisch wordt als we last krijgen van narcistische krenkingen en zelftwijfel en zelfoverschatting te ver uit elkaar gaan liggen.

Mercedes
Dromerige beelden worden afgewisseld met onnadrukkelijke interviews over zelfliefde, (blinde) ambitie en narcisme; bewondering, overcompensatie en performen als levenskunst. Ester Gould blijft zelf buiten beeld, wel heeft ze plek ingeruimd voor haar (uitgeschreven) vragen en gedachten, voor teksten van Virginia Woolf en quotes uit de briefwisselingen met haar zus. 'Jij denkt dat je een Mercedes bent,' zei iemand tegen Rowan. 'In werkelijkheid ben je een Fiat.'

Op het afgelopen documentairefestival Idfa kreeg de fascinerende mix van speelfilm en documentaire de prijs voor de beste Nederlandse documentaire en een speciale vermelding van de Alliance of Women Film Journalists. Dat was terechte lof voor een intuïtief egodocument met universele zeggingskracht.


Lees vandaag (30/12) een interview met regisseur Ester Gould in Het Parool (en de digitale krant): 'De film is een schaamteloze hommage aan mijn zus'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden