Festival

A Day At The Park: een fijn en rustig, maar niet geweldig festivaldagje

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Deze week: A Day At The Park. Voor deze achtste editie reizen we af naar het altijd fijne Amsterdamse Bos.

Mensen
Zoals ook vorig jaar, is de gemiddelde leeftijd hoog. Hier en daar loopt een verdwaalde tiener rond, maar het overgrote deel is boven de dertig. Aan het grote aantal fietsen en scooters voor de deur te zien, komen de bezoekers uit de omgeving. Dat merk je ook al je over het festival loopt, echt een ons-kent-ons sfeertje. Mensen springen elkaar continu in de armen of zwaaien naar hun buurvrouw: 'Hee buuf!'

Even lijkt het alsof je op Ibiza bent beland. Vrouwen dragen massaal een bandje om hun hoofd, een (te) kort spijkerbroekje en als finishing touch hebben ze allemaal een indianenjasje aan met van die slingers. Het werkt zeker bij aan het saamhorigheidsgevoel.

De mannen gaan voor een stuk luchtiger, namelijk vrijwel niks. Met een ontbloot bovenlichaam stelen zij de show op dit festival. Zoveel gespierde en gebruinde mannen zie je niet vaak, maar op A Day At The Park zie je niets anders.

Toch lijkt niemand zich geïmponeerd te voelen door al dit schoon, want eigenlijk maakt het niet eens uit hoe je er hier uitziet. Niemand doet uit de hoogte, wat zorgt voor een heel relaxed sfeertje. Of je nou een tooi op je hoofd hebt of loopt in een klein leren broekje met grote zwarte kisten eronder, het mag hier allemaal.

Muziek
De line-up is matig en voor velen zijn de meeste artiesten onbekend. Dat kan aan de leeftijd van zowel de bezoeker als de dj liggen, maar het kan ook door de kwaliteit komen. A Day At The Park bestaat tegenwoordig uit vijf podia, waar Park Stage de grootste van is. De artiesten zijn bijna op geen enkele manier met elkaar te vergelijken. Het is daarom ook lastig aan te geven voor welk genre elk podium staat.

Bij het hiphop/hitjes podium Desperados Crazy Town is dat een stuk duidelijker. Hier is het vooral de bedoeling dat het dak eraf gaat en dat er gesprongen mag worden. En dat gebeurt als in de avond Mr. Polska zijn voeten op het podium zet. Meteen als hij zijn entree maakt wordt het publiek helemaal wild. Alsof ze de hele middag hebben gewacht en nu eindelijk los mogen gaan.

Aan de overkant van het veld host Franky Rizardo zijn eigen stage. In een donkere tent mogen door hem gekozen artiesten het publiek bespelen. Dit lukt echter maar mondjesmaat. Als Rizardo het zelf gaat proberen lukt het al iets beter, maar echt volledig losgaan wil het publiek niet. En zo lijkt het de hele dag en avond te gaan. Heel af en toe durft iemand voorzichtig zijn handen in de lucht te steken en mee te joelen, verder blijft het erg tam en rustig.

De oorzaak hiervan ligt echter niet bij de bezoeker, die wil wel, maar de muziek werkt niet echt mee. Bij elke dj en elke set lijkt het steeds tot een hoogtepunt te komen, maar die climax blijft constant uit, waardoor de energie weer wegebt. Zonde, want het gewillige publiek verdient het euforische gevoel van zo'n hoogtepunt.

Wat de line-up ook mist, is een klapper van een artiest die het hele festival qua muzikaliteit nog kon redden. Waar vorig jaar Paul Kalkbrenner nog op voorhand het festival veel positieve aandacht gaf, is dat dit jaar een stuk minder. Het bij elkaar geraapte zooitje aan artiesten doet dit festival niet ten goede.

Niet iedereen lijkt zich hier trouwens aan te storen. Mensen dansen, niet uitbundig, maar ze dansen genietend in hun eigen wereld voorzichtig op de beats. Vrolijke gezichten geven het gevoel dat je ook niet te kritisch moet zijn op zo'n festival. Je komt er immers voor je plezier en dat hebben ze.

Eten
Er is ontzettend veel keuze aan eten en het is van hele hoge kwaliteit. Niks geen friet van piet, maar friet van Opzouten en verse pizza bij de Italiaan. Bijna al het eten is biologisch en vers bereid. Het is alleen jammer dat de zogeheten foodtrucks nogal verspreid op het festival staan. Heb je je net vergrepen aan een broodje warmvlees, kom je er 200 meter verderop achter dat ze tortillas verkopen. Gelukkig duurt het festival nog lang en kan je dus meerdere malen jezelf verwennen met al het lekkers. Favoriet: de scroppino, een hele goede toevoeging aan het aanbod. Vooral op zo'n warme dag.

Aankleding
Bij A Day At The Park is er veel tijd en aandacht besteed aan de aankleding. Bij het hoofdpodium is er een prachtige en kleurrijke stellage gebouwd en staan er fonteinen aan weerszijde. De lichtshow in de avond is ook erg mooi en er is goed over nagedacht. Het is maar even donker, vanaf een uurtje of tien pas, maar toch zorgt het voor een mooi einde van dit festival. Het licht samen met de fontein geeft het hoofdpodium de uitstraling van Las Vegas.

Het leukste deel van het terrein is het stukje festival waar het podium Under The Radar zich bevindt. Dit stuk is afgesloten van de rest en is wat kleiner en meer beschut, waardoor het een intiemere sfeer heeft. Hier kan je elkaar te lijf gaan met hooibalen, schommelen op de reuzeschommel en even uitrusten in de hangmat. Een soort speeltuin voor volwassenen.

De rest van het festival is een groot open veld. Daarom kan het soms zijn dat je de muziek van verschillende podia door elkaar hoort als je niet dicht genoeg bij het podium staat. Jammer, maar met zoveel podia en deze ruimte waarschijnlijk onontkomelijk.

In het midden van het veld staan tientallen picknicktafels. Doordat de eettentjes verspreid zitten, weet de bezoeker alleen niet altijd deze plek in het midden te vinden. Je ziet daarom de hele dag overal mensen zitten op de grond. Het was misschien handiger geweest om het eten en de zitplekken meer bij elkaar te zetten op een centrale plek.

Algemeen oordeel
Aan het einde van de dag krijg je een beetje het gevoel dat het goed geprobeerd, maar helaas net niet gelukt is. Veel factoren zijn het nét niet. De line-up, de indeling, de uitbundige festivalsfeer. Toch zie je dat er geprobeerd is een knaller van een festival neer te zetten, dus voor de moeite krijgen ze een dikke voldoende. Daarbij maakt het heerlijke weer en de gezellige bezoeker een hoop goed. Al met al een fijn en rustig festivaldagje, maar niet geweldig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden