Plus

A Bigger Splash blijft steken in vermakelijke poses

A Bigger Splash zit vol met mooie sfeerbeelden, maar de diepgang ontbreekt. De film blijft daardoor steken in poses.

Dakota Johnson Beeld -
Dakota JohnsonBeeld -

Rockgodin Marianne Lane is in staat immense sportarena's uit te verkopen, maar ze is haar stem kwijt en mag voorlopig niets meer zeggen. Dat is geen probleem, zolang ze met haar jongere vriend de dagen kan slijten in een afgelegen villa, op het Italiaanse vulkaaneiland Pantelleria.

De lome en heilzame lethargie wordt echter behoorlijk verstoord wanneer Mariannes gewezen partner en producent opduikt. Hij komt met een niet aflatende stroom anekdotes, verleidelijke voorstellen, wilde plannen, een enorme levenslust en een onlesbare dorst, en een ontluikende dochter, die pas kortgeleden in zijn leven is verschenen.

Niks zindert
Twee mannen, twee vrouwen, een villa met zwembad en de verzengende zon, het zijn de ingrediënten van Jacques Derays broeierige Franse thriller La Piscine (1969), waarin Romy Schneider en Alain Delon een verpletterende indruk maakten. In die zedenschets over de destijds nieuwe seksuele moraal stond de boel op knallen. Die zinderende ondertoon wordt in de herverfilming A Bigger Splash node gemist.

De film volgt het origineel geruime tijd goeddeels op de voet, waarbij Tilda Swinton de zwijgende zangeres is en Mat­thias Schoenaerts haar minnaar. Ze worden volkomen overschaduwd door Ralph Fiennes, die als de tomeloos energieke platenproducent met de film aan de haal gaat. Dakota Johnson (50 Shades of Grey) vervult een strikt decoratieve functie als zijn dochter.

A Bigger Splash

Regie Luca Guadagnino
Met Tilda Swinton, Ralph Fiennes, Matthias
Schoenaerts, Dakota Johnson
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, Tuschinski

Politieke lading
Aan sfeer ontbreekt het de film zeker niet, met dank aan de fotogenieke locaties, en Fiennes pakt enthousiast uit. Wanneer hij het nummer Emotional Rescue van The Rolling Stones onderwerp maakt van een ogenschijnlijk geïmproviseerd rockcollege, werkt dat zeer aanstekelijk: met zo'n kerel willen we allemaal wel een paar dagen in een Italiaanse villa rond de platenspeler luieren.

Alsof ze zelf ook beseffen dat een gebrek aan spanning en diepgang hun variatie op de Franse klassieker opbreekt, gooien regisseur Luca Guadagnino en scenarist David Kajganich in het laatste half uur het roer om. Met verwijzingen naar de actuele vluchtelingenproblematiek en Italiaanse klassenjustitie krijgt de film plotseling een met de haren bijgesleepte politieke lading. De film blijft daardoor steken in poses, die weliswaar vermakelijk zijn, maar na zijn vorige film, Io Sono l'Amore, teleurstellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden