Plus

80.000 foto's beoordelen voor de World Press Photo: 'Het is topsport'

Op de dag van de bekendmaking van de World Press Photo liet juryvoorzitter Stuart Franklin weten dat hij het niet eens was met de bekroning. Curator Wim van Sinderen, lid van de jury: 'Ik was totaal verrast.'

Curator Wim van Sinderen over zijn jurylidmaatschap: 'Het is topsport. Een poolexpeditie, maar dan ongetraind'Beeld Marijn Smulders

'De expositie World Press Photo werd in van 1959 tot 1967 in het Gemeentemuseum Den Haag gehouden; dat is mede de redding van World Press geweest," zegt Wim van Sinderen (Dokkum, 1958). "Dat ik werd gevraagd voor de jury, vind ik daarom deel uitmaken van een historische continuïteit."

Hij wijst op een fotootje aan de muur van zijn kantoor in het Fotomuseum Den Haag, waar hij senior curator is. "Gemaakt door Ben van Meerendonk, in 1955 de medeoprichter en bedenker van de naam World Press Photo. Heb ik gekocht bij Egidius in de Haarlemmerstraat."

"Het jurylidmaatschap is echt heel eervol; de kroon op je cv. Ik zit regelmatig in jury's, maar dit is het allerhoogste. Omdat het een wereldorganisatie is, World Press. Dat wilde ik meemaken."

Van Sinderen neemt een slok van zijn koffie. "Maar als ik van tevoren had geweten hoeveel werk het is, was ik er nooit aan begonnen. Het is topsport. Een poolexpeditie, maar dan ongetraind. Ik vond het af en toe onmenselijk. Ik ben een keer kwaad geweest, toen heb ik heel hard, à la Carice van Houten, geroepen: 'Houdt het dan nooit op?!'"

"Ik ben ook een keer bijna flauwgevallen. Ik ben twee dagen bezig geweest met het maken van een voorselectie voor de subcategorie People, en direct daarna begon mijn werk in de general jury: een week lang, van negen uur 's ochtends tot negen uur 's avonds."

"En dan niet met een lange lunch van anderhalf, twee uur, maar achter elkaar door. Het gaat zo snel dat het nauwelijks recht doet aan het werk en de fotografen. Maar dat is, vrees ik, onvermijdelijk."

De jury moest meer dan 80.000 foto's beoordelen. Hoe doe je dat?
"Iedereen let op iets anders. De samenstelling van de jury is dus erg belangrijk. In dit geval zaten er zes fotografen in, de fotochef van Yahoo - een hard-boiled fotovreter - en twee curatoren. Ik zat vaak op één lijn met die andere curator, een kundige collega uit Addis Abeba. Wij kijken naar trends en naar modes, en we zijn op de hoogte van ontluikende stijlontwikkelingen - daar zijn veel fotografen totaal niet mee bezig."

Wat zijn die trends?
"Een trend die al wat langer bezig is, zijn poëtische reportages, met foto's die en passant zijn gemaakt. Dat je niet alleen maar klemtonen zet, maar een heel mooie zangerige toon hebt. Slow journalism. Kom daar maar eens om bij die oorlogsfotografen in de jury."

"Dat waren enorme rouwdouwers: de ene had zijn benen verloren in Afghanistan, de ander liep mank door een schotwond in zijn voet. Ik zat af en toe met mijn oren te klapperen vanwege hun beroepsdeformatie; dat ze met droge ogen naar beelden konden kijken die ik verschrikkelijk vond. We hebben echt gruwelijke dingen gezien, hè."

Is dat ook een trend, dat goed nieuws geen nieuws is?
"Nee, bij World Press heeft het altijd om hard nieuws gedraaid. De camera als ooggetuige van iets wat niemand heeft gezien. Je ziet soms foto's die niet in de krant thuishoren, maar eerder in een politiedossier."

De jury let toch ook op esthetiek?
"Ik wel, bij anderen gaat het meer om de inhoud. Dat is ook de crux van de winnende foto van Burhan Özbilici: het gaat om het feit dat die fotograaf daar op dat moment was. Een toevalstreffer? Iedere fotograaf hoopt op zo'n toevalstreffer."

In februari maakte de jury de winnaar bekend: Burhan Özbilici nam op 19 december een foto van de moord op de Russische ambassadeur Andrej Karlov tijdens een tentoonstelling in Ankara, TurkijeBeeld anp

Op de dag dat de winnaar werd bekend­gemaakt, liet juryvoorzitter Stuart Franklin in The Guardian weten dat hij het niet eens was met de keuze.
"Ik was totaal verrast. Het feit dat Stuart een stuk heeft gepubliceerd, vind ik aan de ene kant wel stoer, aan de andere kant vind ik het reuze slap. Het juryproces stopt namelijk onmiddellijk na de eindbeslissing. Ik heb het hem niet gevraagd, maar ik denk dat hij vond dat hij het aan zijn stand verplicht was om het niet zomaar te laten passeren - Stuart is namelijk niet alleen fotograaf, hij is ook publicist en professor en lid van Magnum, net wat intellectualistischer dan de meeste fotoagentschappen."

Wat kon Franklin dan niet laten passeren?
"Het gaat om ethiek. De dader was zich zeer bewust van de rol van de media; je zou kunnen denken dat de moord als er geen camera's aanwezig waren geweest, niet had plaatsgevonden. Het is een mysterie, die moord. We weten ook nu nog niet waarom die is gepleegd. Het heeft de verhoudingen tussen Rusland en Turkije niet beïnvloed, wat raar is, want er is toch een ambassadeur neergeknald."

Was de organisatie blij met de jurykeuze?
"Daar hebben we het niet over gehad, maar ik denk dat ze blij zijn dat het een hardnieuwsfoto is. De afgelopen jaren zijn een aantal softe foto's bekroond, die veel captions nodig hebben om duidelijk te maken waar ze precies over gaan."

Want vind u zelf van de winnende foto?
"Toen ik 'm in december op mijn Facebook­pagina zette, heb ik er nog net niet 'dit wordt de winnaar' bijgezet, maar dat dacht ik wel. Ik vond vooral de serie erg sterk."

Hij pauzeert even: "Ik was kritisch, maar dat deze foto eruit is gekomen, vind ik niet verrassend. En daar wil ik het graag bij laten; de jury is uitgediscussieerd."

De 70ste editie van World Press Photo is van 14 april t/m 9 juli te zien in De Nieuwe Kerk op de Dam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden