Column

3-0 voor het tuig van het Krugerplein

Beeld Floris Lok

Ik ben geen held. En als ik het probeer te zijn, loopt het niet goed af. Neem van de week. Met mijn cameraman sta ik op het Krugerplein de Israëlische vlag te draaien van de mensen die je misschien geen heldendom, maar wel lef kunt toedichten. Ik raak aan de praat met een jongen die z'n mond vol heeft van het gebrek aan respect.

Ook heel klassiek: twee van zijn buurtgenoten rennen ineens op de camera af, slepen hem achterop een brommer en racen weg. Ik ren er net iets te laat achteraan en kan alleen nog zien hoe ze het nummerbord hebben afgeplakt.

Die jongen met zijn respectpraatje is ook verdwenen. 3-0 voor het tuig van het Krugerplein.

Al dagen verwijt ik mezelf dat ik niet heldhaftiger was, niet sneller in actie kwam, niet harder kan sprinten. En ineens vraag ik me ook af waarom er niet gewoon cameratoezicht op het Krugerplein is. Volgens de politie, die wel wil, mag het niet van het stadsdeel. 'Er gebeurt hier genoeg.'

Je kunt waarschijnlijk 85 kattenbakken vullen met de stukjes waarin ik geschreven heb dat minder cameratoezicht beter is. Want privacy zus, proportionaliteit zo. Maar zodra zoiets gebeurt zoals op het Krugerplein, denk ik er ineens anders over. Ik ben geen held met vaststaande principes, ik zei het al.

Op de website van AT5 waren de reacties eigenlijk vergelijkbaar en, ook heel klassiek, gevoed door de frustratie van de onlinestukjesschrijvers. 'Haha. Eindelijk heeft de NOS eens door wat voor problemen je hebt als je in dat soort buurten woont.' Een ander moest er op Twitter ook om lachen, 'want de NOS heeft toch geld zat'.

Onderkoeld liet ik hem weten dat op het Krugerplein geen spullen van de publieke omroep waren verdwenen, maar de spullen van een hardwerkende freelancende cameraman. Zijn werk. En dus: zijn inkomen. Toch nog van me afgebeten.

Maar je vraagt je af of het altijd zo gaat. Eén incident en principes vervagen op z'n minst en verdwijnen misschien helemaal. Is het uit onmacht? Of is het omdat de ogen nu inderdaad zijn geopend? In mij strijdt een jeugd lang humanistisch vormend onderwijs met visioenen van een zoektocht door Oost op zoek naar de daders.

Ik ben misschien geen held, maar ik laat niet over me heen lopen. Of tenminste: ik wíl niet over me heen laten lopen.


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden