Review

22 mei ***

Regie: Koen Mortier
Met: Sam Louwyck, Titus de Voogdt, Norman Baert, Barbara Callewaert


Vier jaar geleden debuteerde de Belg Koen Mortier als speelfilmregisseur met Ex- drummer, een verfilming van de roman van Herman Brusselmans, de olijke provocateur der Vlaamse letteren. Dat bleef niet onopgemerkt, want Mortier slaagde er prima in zijn fraaie stijlmiddelen aan wansmakelijke excessen en humoristische provocaties te koppelen en daar was niet iedereen van gediend.

Mortiers opvolger 22 mei getuigt opnieuw van lef en ambitie en stemt evenmin onverschillig. In zijn originele scenario richt de maker zich op de omstandigheden en gevolgen van een bomaanslag op een winkelcentrum in een onbenoemde Belgische stad.

Spil van de film is de door Sam Louwyck vertolkte bewaker van het centrum, die op het moment van de explosie een luchtje schept en na enkele reddingspogingen in paniek de benen neemt, om vervolgens met de slachtoffers te worden geconfronteerd.

22 mei speelt zich hoofdzakelijk af in een onbestemd niemandsland, waar de ronddolende doden de bewaker op diens falen aanspreken en over hun eigen leven en onmacht uitweiden. Het brengt de man ertoe de dader op te sporen, maar de confrontatie met de ontspoorde jongen en diens strikt persoonlijke motieven brengen geen verlichting voor zijn schuldgevoelens.

Het is een troosteloze aangelegenheid, gesitueerd in het grauwe België waar de misère en tristesse vanaf druipen en waarin de humor uit de voorganger ontbreekt.

Mortier lijkt mededogen en sympathie voor de getroffenen te willen afdwingen, maar voert onder hen ook een rukkende voyeur op, die in de finale terugblik op de explosie met de broek op de enkels wordt gelanceerd. Het maakt de film als monument voor de gevallenen nogal tweeslachtig.

22 mei herinnert met de onmacht van de bewaker aan de wanhopige ambulancebroeder uit Scorseses Bringing out the dead en ontleent de explosieve finale aan Antonioni's Zabriskie point, maar Mortier vaart een geheel eigen koers. De torenhoge ambities worden inhoudelijk niet waargemaakt, maar de tegendraadse stijl en desolate sfeer vergoeden veel.

Als een vergelijking met Ex-drummer iets uitwijst, is het dat Mortier als filmmaker aanzienlijk meer in zijn mars heeft dan als verteller. (BART VAN DER PUT)

www.22mei.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden