Plus

Zelfs een schijndebat kan deze week niet meer breken

Johan Fretz Beeld Wolff

Na die zinderende avond, waarop onze Godenzonen de Madrilenen aan gort speelden, was er eigenlijk niets dat deze week nog stuk kon maken. Niets, behalve dan misschien het kijken van een politiek televisiedebat.

Ik had op tijd ingeschakeld en zag Frits Wester en Daphne Lammers in de Rode Hoed staan.

"Om het overzichtelijk te houden...," begon Lammers, waarna een uitleg volgde van de debatopzet, die veel weg had van de introductie van een
kafkaëske opdracht in Wie is de Mol.

Om te bewijzen dat politiek geen spel is, wordt elk tv-debat opnieuw gekozen voor een onbegrijpelijke, quiz-achtige vorm, vol rode, groene, pimpelpaarse knoppen, suspense-muziekjes, volledig ingericht op soundbites, want na 15 seconden klinkt de debiliserings-zoemer alweer.

Ik was nu al gesloopt, dus droomde ik even weg, naar de Zidane-pirouette van Dusan Tadic, naar Neres die Carvajal uitspeelde alsof hij op een trapveldje in Bos en Lommer stond, in plaats van in Bernabéu.

De Tweede Kamerfractievoorzitters kwamen op, uitgenodigd door RTL om te benadrukken dat het om de Provinciale Statenverkiezingen ging. Ik had met ze te doen. Je ziet ooit een fragment van 'I Have A Dream', gaat de politiek in, vol vuur, maar je eindigt achter een pilaartje met rood ledlicht, probeert het verhaaltje dat je hebt stukgerepeteerd met je mediateam foutloos op te lepelen, terwijl Frits Wester roept: 'Nog 5 seconden!'

Je ziet dat niemand naar je luistert en jij luistert ook niet naar degene die tegenover je staat, want het gaat niet om dit moment, is jou verteld door mensen die daar cursussen voor hebben gevolgd, het gaat erom dat je stug doorgaat met je eigen riedel.

Het socialemediateam zit thuis al klaar, die snijden daar zo een fragmentje van vijftig seconden van, smijten dat op Facebook en doen alsof je de reïncarnatie bent van JFK, zelfs al ben je eerder de politieke achterneef van Gonny van Oudenallen.

De zoemer klonk. Frits Wester, die zelf precies wist waarom de zoemer klonk, zei met gespeelde verwondering: 'Oh, een zoemer, wat krijgen we nou?' Het was Jesse Klaver, die op de zoemerknop had gedrukt, omdat hij van tevoren met zijn team had afgesproken dat hij precies op dit moment op de zoemerknop zou drukken.

Hadden ze deze politici niet gewoon stuk voor stuk een uurtje solo in een lege studio kunnen neerzetten? Dan hadden ze hun Instagramkeuteltjes kunnen opnemen en ons verder met rust kunnen laten.

"De drie minuten zitten erop," zei Frits Wester, die zelf ook doodmoe was. De drie minuten. Drie! Voor een schijndebat, tussen mensen die dus niet eens op het stembiljet stonden. Het was van een vreugdeloosheid, een ongekende onderschatting van het publiek.

Gelukkig kon je online zien: heel veel mensen, van GroenLinks tot Forum, lieten zich niet meer inpalmen door deze poppenkast. Ze wilden een echt debat, maar kregen een opgewarmde drol, die bewees dat het medium televisie inderdaad in zijn nadagen verkeert.

Misschien deden velen wel hetzelfde als ik. ,. Frenkie die Modric dolde, die vrije trap van Lasse. Ik was de Rode Hoed al vlug vergeten, deze week was inderdaad niet meer te breken.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in de krant.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden