Wilders verliest en is weer veroordeeld tot de zijlijn

Hij werd afgeschreven na de opkomst van Forum voor Democratie, maar Geert Wilders werkte met zijn PVV aan wederopbouw en lijkt 17 zetels te gaan krijgen, een verlies van drie plekken. Hoe dan ook lijkt hij –weer- veroordeeld tot een rol aan de zijlijn.

Geert Wilders brengt zijn stem uit voor de Tweede Kamerverkiezingen in Sporthal Boswijk, Den Haag. Beeld EPA
Geert Wilders brengt zijn stem uit voor de Tweede Kamerverkiezingen in Sporthal Boswijk, Den Haag.Beeld EPA

Twee verkiezingsnederlagen. Een plek in de schaduw van Thierry Baudet. Een veroordeling aan de broek vanwege zijn roep om minder-Marokkanen. Het leven lachte Geert Wilders de laatste twee jaar niet toe, maar zijn verlies zou in die zin beperkt genoemd kunnen worden: volgens de exitpolls kan hij nog op 17 zetels rekenen, drie minder dan nu.

Daarmee zijn z'n twee missies: Rutte verslaan én de tweede partij van Nederland worden, jammerlijk mislukt.

Wilders hoopte op een tweestrijd met Rutte, maar wordt ingehaald door nota bene aartsvijand D66. Concurrent Forum voor Democratie wint wel: de partij haalt 7 zetels binnen.

Dat zijn er weliswaar minder dan vóór de totale implosie van Forum voor Democratie, maar Baudet snoept waarschijnlijk toch nog zetels van Wilders af. Intern had hij al die tijd rust gepredikt. “Ik heb hier intern gezegd: ‘Jongens, we blijven uitgaan van eigen kracht’. Niet in paniek raken. Ook niet over Baudet. Hij doet iets heel goed, maar niets is oneindig,” zei hij onlangs nog.

Toch zal zijn verlies hem zorgen baren.

Wilders had er juist alles aan gedaan om ein-de-lijk Rutte eens te verslaan. In zijn campagne gooide hij daarom het roer om. Bij de vorige Kamerverkiezing meed hij media-optredens, liet interviews en debatten schieten. Wilders hoopte destijds, in 2017, Wilders nog vergeefs op een tweestrijd met Mark Rutte’s VVD. Wilders haalde 20 zetels, werd de grootste oppositiepartij, maar was makkelijk terzijde te schuiven bij de formatie. Binnen een paar dagen stond hij alweer aan de zijlijn. Dat moest ditmaal anders, besloot hij.

Nu schoof hij in de campagne daarom nagenoeg overal aan: van Ruud de Wild’s radioshow, tot kranten als de Volkskrant, die hij doorgaans nog met geen tang oppakt.

Onder zijn arm ditmaal geen A4’tje als partijprogramma, maar een lijviger boekwerk omdat hij het ditmaal ‘serieus neemt’.

Zijn veroordeling tot de oppositiebankjes lijkt nu, krap vier jaar later, echter nog steeds een feit, ongeacht zijn aantal zetels. Het CDA, maar vooral de VVD, sloten Wilders al rap in deze campagne uit. Vanwege zijn minder-Marokkanenretoriek, maar ook door zijn partijprogramma. Wilders wil het stemrecht afnemen van Nederlandse Marokkanen, omdat zij ook een paspoort uit dat land bezitten. En de oprichting van een ministerie voor De-islamisering, compleet met het verbieden van korans en moskeeën, stuitte op walging.

VVD-leider Rutte was om een combinatie van die redenen stellig over een kabinet met de PVV: “Dat gaat niet gebeuren.”

Zo wacht Wilders waarschijnlijk hetzelfde lot dat hem al sinds 21 april 2012 beschoren is, de dag dat hij uit het gedoogkabinet Rutte 1 brak: een rol aan de zijlijn als oppositieleider. Maar dan nog met drie zetels minder dan voorheen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden