PlusDe Klapstoel

SP-Kamerlid Peter Kwint: ‘Fan zijn van Feyenoord is een leven lang lijden, en dan woon ik ook nog in Amsterdam’

Peter Kwint, Kamerlid voor de SP: ‘In de kickbokswereld zijn er mensen die zeggen: ik heb altijd al een politicus op zijn bek willen slaan.’ Beeld Harmen de Jong
Peter Kwint, Kamerlid voor de SP: ‘In de kickbokswereld zijn er mensen die zeggen: ik heb altijd al een politicus op zijn bek willen slaan.’Beeld Harmen de Jong

Peter Kwint (1984) is lid van de Tweede Kamer namens de SP. Eerder zat hij in Amsterdam in de gemeenteraad. Hij houdt van hardcorepunk en kickboksen.

Sliedrecht

“Daar ben ik geboren in het ziekenhuis. Opgegroeid ben in Bleskensgraaf, een heel klein dorp in de Alblasserwaard; meer koeien dan mensen. En streng christelijk, Willem Aantjes kwam er ook vandaan. Wij waren thuis gere­formeerd, maar gingen ergens anders naar de kerk, de dienst in het dorp vonden mijn ouders te zwaar op de hand. Mijn moeder is remedial teacher, ze ondersteunt leerlingen met leer- of gedragsproblemen, mijn vader werkt al 100.000 jaar bij de Evangelische Omroep.”

SP

“Ik ben op mijn zestiende lid geworden. Ik had een bijbaantje in de gehandicaptenzorg. Fijn werk, maar het frustreerde me dat ik nauwelijks persoonlijke aandacht aan de patiënten kon geven. Met een van hen ging ik een keer naar Feyenoord, maar dat betekende wel dat mijn collega dan in haar eentje elf zwaarlijvige en gehandicapte ouderen in bed moest zien te ­krijgen. Collega’s zeiden: ‘Er is niet meer geld, dan moet je bij de politiek zijn.’ Zo ben ik bij de SP gekomen, die toen al een redelijk breed zorgprofiel had. De SP bestond niet in Bleskensgraaf. Maar na een flyeractie voor de partij was ik ineens betrokken bij de oprichting van de SP Alblasserwaard. Toen de beoogde voorzitter afhaakte, schoof ik als nummer twee automatisch door. Mijn ouders vonden het wel leuk. Ze waren allang blij dat ik überhaupt iets van dingen vond. Mijn moeder is van zichzelf denk ik meer van de ChristenUnie, maar ze heeft bij de laatste verkiezingen wel op mij gestemd.”

Rood

“Ik ben niet via Rood de partij binnengekomen, een jongerenafdeling bestond in de Alblasserwaard al helemaal niet. Ik heb de laatste jaren wel veel met ze samengewerkt. Van mensen die er maanden op hebben gestudeerd, begrijp ik dat er via Rood leden van een andere politieke beweging de partij binnenkwamen. Dat kan niet natuurlijk. Ik had graag gezien dat het anders was gelopen. Zo’n breuk is toch een nederlaag. We kunnen niet zonder jonge mensen die een serieus links alternatief willen bouwen. En dat die af en toe wat radicaler dan de moederpartij zijn, lijkt me de essentie van een jongerenafdeling.”

Amsterdam

“Rond mijn negentiende ben ik naar de stad gekomen en behalve in Zuid heb ik in alle stadsdelen gewoond. Veel antikraak, dat kon toen nog; met twee vrienden in een huis, meer dan 200 euro per maand kostte het me niet. Nu woon ik met vrouw en kind in Noord, aan het einde van de Noord/Zuidlijn. Of ik inmiddels een Amsterdammer ben, durf ik niet te zeggen. Zelf hoor ik het niet, maar mensen zeggen soms wel dat ik Amsterdams klink. Bij een kickbokswedstrijd in Rotterdam stond ik te praten met vrienden en liep er een man in een Feyenoord­shirt langs die boos zei: ‘Wat moeten die Amsterdammers hier?’”

Gitarencoalitie

“Een illuster gezelschap van Kamerleden die eenzelfde muzieksmaak delen. We wisselen muziektips uit, gaan soms ook samen naar concerten. Esther Ouwehand van de Partij voor de Dieren en Lisa Westerveld van GroenLinks zitten erbij, en sinds afgelopen verkiezingen ook Daan de Neef van de VVD. Harde gitaarmuziek, dat is de grootste gemene deler van onze smaak. Voor buitenstaanders klinkt het allemaal vast als één pot nat, maar daar denken wij heel anders over. Ik houd vooral van hardcorepunk – zeg maar punk, maar dan nog drie keer sneller en harder. Daan is een ­echte metalhead. Esther zit meer in de hoek van de doom. En Lisa houdt van heel bom­bastische muziek, met vikingen en elfjes en nummers van wel elf minuten. Ik houd ook veel van country. Johnny Cash is daarbij voor mij het begin en het einde. Vinden mensen een rare combinatie, punk en country. Ik zie de overeenkomst wel: simpele muziek voor simpele mensen.”

T-shirt

“Ik was aan het werk op mijn kantoor in Den Haag. Omdat ik die dag niets in de Kamer zou hebben, had ik gewoon het bovenste T-shirt uit de kast getrokken: een oud, uitgelubberd H&M-ding. Maar plots vroeg iemand een debat aan en moest ik zeggen of ik dat steunde. Dus ik sprintte naar de zaal, waar Khadija Arib de legendarische woorden ‘Meneer Kwint, waar is uw jasje!?’ sprak. Er ging al snel een filmpje van rond op internet. Als ik had gewild, had ik die avond in elke talkshow kunnen vertellen over mijn kledingsmaak. Dat heb ik maar niet gedaan. Ik was nog maar net Kamerlid en had geen zin voor altijd die man van dat oude shirt te worden. Eerst maar eens aan het werk, dacht ik.”

E.E. Cummings

“De dichter van wie ik een tekst op mijn linkerbovenarm heb staan: ‘Arise, my soul; and sing’. Datzelfde fragment is verwerkt in de laatste song op de laatste plaat van Have Heart, een hardcorepunkband. Toen ze in 2009 uit elkaar gingen en afscheidsconcerten gaven in hun thuishaven Boston, heb ik meteen een berichtje op een fanforum geplaatst: ‘Kan ik bij iemand slapen?’ Het was zo geregeld. Ik had een hele, hele leuke week. Als aandenken aan de band heb ik mijn tattoo. De betekenis van de tekst is: houd je niet bezig met geneuzel, richt je op de dingen die er echt toe doen. Anderen zetten zoiets op een bordje en hangen het aan de muur, ik zet het op mijn arm. Ik zou wel meer tattoos willen. Het logo van de SP? Nee, dan doe ik een portret van Jan Marijnissen op mijn schouder, haha. Mijn vrouw is een remmende factor: ze houdt niet van tattoos, zoals ze ook niet van die gitaarherrie houdt. Maar dat is ­prima, een huwelijk is geven en nemen.”

Lilian Marijnissen

“Ik had jaren intensief samengewerkt met Emile Roemer, we waren echt een soort vrienden. Dus ja, ik baalde toen hij wegging. Maar Lilian doet het goed. Hoe zij debatten voorbereidt, zo nauwgezet, daar kan ik wat van leren. Of ik nog eens lijsttrekker zou willen worden? Het zou flauw zijn dat meteen te ontkennen, de fanatiekste nee-roeper is altijd degene die het dan toch doet. Maar laat alsjeblieft Lilian het nog een keer doen. Er wordt in Den Haag veel te snel afscheid genomen van fractievoorzitters en lijsttrekkers. En ik denk dat ik veel beter fungeer als buitenbeentje, van het parlement, van de partij en van de fractie.”

Solidariteitsregeling

“Als Kamerlid van de SP sta je de helft van wat je verdient af aan de partij, zoals ook raadsleden en wethouders en tegenwoordig ook burgemeesters van de SP dat doen. Ik houd zo’n 3000 netto per maand over. Daar kan ik prima van leven, er zijn genoeg sectoren waar je het niet krijgt. Ik vind onze solidariteitsregeling goed. Omdat je 1: voorkomt dat mensen voor het geld de politiek ingaan en 2: er goede dingen worden gedaan met dat geld. Er kunnen buiten­parlementaire acties mee worden ondersteund, bijvoorbeeld.”

Knocked Loose

“De laatste band die ik zag optreden vóór de pandemie. Hardcorepunk, ja. Ik moest vlak daarna een initiatiefvoorstel verdedigen in de Kamer, dus ik dacht: doe het nou een keer rustig aan. Ik stond aan de zijkant toen er vanuit de moshpit iemand op me afvloog. Ik probeerde hem af te houden, maar hij knalde zo hard op me dat mijn schouder uit de kom schoot. Hoe verzin je het, bij een groep die Knocked Loose heet. Met veel pijn en moeite heeft iemand van de beveiliging hem er weer in gekregen. Op de terugweg in de trein werd me duidelijk hoeveel hobbels er in de rails zitten: ik verging elke keer van de pijn.”

Identiteitspolitiek

“Ik zie soms dat een mens wordt teruggebracht tot een of twee kenmerken. Ik geloof juist in solidariteit. Als politicus kan ik me wel inzetten voor licht kalende mannen met een jong kind en een eigen huis in Noord, maar dan handel ik alleen uit eigenbelang. Ik wil ook opkomen voor mensen in een andere situatie dan ik. Aan de andere kant: eigen ervaringen tellen wel degelijk mee. Als er meer Kamerleden waren van wie de vader stratenmaker was, en dus zouden weten hoe iemand eraan toe is na veertig jaar op zijn knieën te hebben gelegen, was de AOW-leeftijd nooit verhoogd.”

Feyenoord

“Fan van Feyenoord zijn is een leven lang ­lijden. En dan woon ik ook nog eens in Amsterdam. Ik verberg niet dat ik voor Feyenoord ben, maar ga ook niet in een shirtje van de club door de binnenstad lopen. Andersom raad ik ook niemand aan in een Ajaxshirt door het ­centrum van Rotterdam te lopen. Ik sluit niet uit dat dat zelfs gevaarlijker is.”

Kickboksen

“En MMA, oftewel mixed martial arts. Maar op een zeer dubieus niveau, hoor, en de laatste tijd zeer onregelmatig. Ik heb een jong kind, door corona kon er ook veel niet. Kickboksen is heerlijk. Je kunt op de sportschool wel op zo’n fietsje gaan zitten, maar dan ga ik al snel Netflix kijken of zo. Als je bij kickboksen maar even niet oplet, heb je een dreun te pakken. Ze weten in de kickbokswereld meestal wel wat ik doe. Je hebt er die dan uitgebreid gaan vertellen wat er allemaal niet deugt, maar er zijn er ook die zeggen: ‘Ik heb altijd al eens een politicus op zijn bek willen slaan.’”

Laurens Ivens

“Een politicus die inziet dat hij een fout heeft gemaakt. En daar consequenties aan verbindt. Dat zie je niet elke dag. Ik ken Laurens al lang, dan schrik je natuurlijk. Wat er is gebeurd, weet ik niet. Dat is tussen hem en de mensen die zich hebben gemeld. Die mensen verdienen rust, en waar nodig begeleiding. Duidelijk is dat hij zelf heeft geconstateerd dat hij fout zat. Maar we verliezen een goede wethouder.”

Wil Besseling

“Een golfer? Ken ik niet. Een vriend van me heeft een curieuze combinatie van hobby’s: hij zingt in een punkband én golft. Hij is er enthousiast over, ook omdat ie het graag combineert met een biertje. Mij lijkt golfen niet dynamisch genoeg.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden