Plus Klapstoel

Sophie Hilbrand: ‘Een talkshow is niet heilig, hoor’

Sophie Hilbrand (1975) is televisiemaker. Ze werd vooral bekend door het BNN-programma Spuiten & slikken. Woensdag begint haar nieuwe programma Opstandelingen, over burgers die strijden tegen bestuurlijk onrecht.

‘Ik rookte voor Spuiten & slikken een joint en die – klooooingvrroem – kwam me toch binnen. Ik was nauwelijks aanspreekbaar’ Beeld Harmen De Jong

Alkmaar

“Ik ben er alleen maar geboren, we woonden in Bergen. Maar ik heb wel veel herinneringen aan Alkmaar, want mijn omaatje woonde er en zij was onze oppas. Ik ben heel veel bij haar geweest. Ze had een zandbak en een schommel in huis. Bergen was prachtig, met de duinen en de zee zo vlakbij. Op mijn achtste zijn we vanwege mijn vaders werk verhuisd naar Nuenen in Brabant. Ik heb altijd een band gehouden met Bergen en kom er nog geregeld. Mijn schoon­moeder is er gaan wonen, mijn ouders wonen in de buurt, in Heiloo.”

Opstandelingen

“De eerste aflevering speelt zich af in Bergen. Het is een programma over de kloof tussen burgers en politiek, over mensen die in conflict zijn geraakt met het bestuur. We onderzoeken hoe dat is verlopen, hoe het zo heeft kunnen escaleren. Wordt er naar de burgers geluisterd? En wordt de lokale macht goed gecontroleerd? In Bergen is een meneer, van de actiegroep Samen Bergen Verzetten, die echt een luis in de pels van de lokale overheid is. Hij krijgt, op onconventionele wijze, dingen boven tafel die anders niet bekend zouden worden.”

Rijdende rechter

“Ik snap de associatie, maar Opstandelingen is een heel ander soort programma. Het is ook een ander programma dan ik normaal gesproken maak, veel journalistieker. Normaal interview ik mensen, en wat zij zeggen, dat is het. Hier gaan we echt speuren. Iemand vertelt wat er is gebeurd, een ander zegt: ‘Nee, zo is het helemaal niet gegaan.’ De kijker wordt voort­durend op het verkeerde been gezet. Anders dan de ­Rijdende rechter lossen we niets op. We zeggen ook niet: die of die heeft gelijk. Dat moet de kijker zelf maar bepalen.”

Finch

“Het café aan de Noordermarkt. Helaas bestaat het niet meer. Ik heb er vier jaar gewerkt, van mijn 23ste tot mijn 27ste. Toen ik begon zei de eigenaar: ‘Je mag hier je eigen muziek draaien.’ Ik kwam aanzetten met foute verzamel-cd’s, dus dat privilege werd me ontnomen. Ik was wel een goede barvrouw, kon heel hard werken, net als iedereen daar. Na sluitingstijd hielpen de vaste klanten opruimen, bij mij althans, en konden ze blijven. Ik ben net verhuisd en kwam allemaal foto’s tegen uit die tijd. Het personeel was echt een feestgroep. Samen gingen we naar Chemistry in de Escape, de RoXY bestond nog. Geweldig allemaal, leuke tijd.”

6Pack

“Mijn start bij de televisie. Laatst zat ik te denken dat 6Pack eigenlijk een voorloper was van die dingen die je nu ziet op YouTube. Met zijn zessen maakten we een kwartier tv per dag. We bedachten en filmden alles zelf. Laat in de avond was het te zien bij SBS, we deden of we inbraken op de zender. We waren een rebellenclub. Wat we veel deden: ons ergens naar binnen bluffen. Mij lukte het de Arena binnen te komen bij een concert van Robbie Williams. Uiteindelijk hadden ze ons toch door en werden we er uitgegooid. De directeur van Mojo stond te schreeuwen: ik ga ervoor zorgen dat jullie nooit meer ergens aan de bak komen!”

Waldemar Torenstra

“Is dat niet die acteur, de nieuwe Baantjer? Hij is net klaar met de opnames van de tv-serie. De speelfilm is alvast echt goed. Arne Toonen is sowieso een topregisseur en er wordt sterk ge­acteerd. Waldemar en Tygo Gernandt, dat werkt goed samen. Fijn om bij de première te voelen dat iedereen het geslaagd vond.”

“Best spannend voor Waldemar om zo’n rol aan te nemen, het is iets heel anders dan wat hij tot nu toe deed, maar het past hem. En in het echt is hij een heel lieve jongen. Ja, daar ben ik blij mee, al zo’n 13,5 jaar. Ik kende hem al langer. Van de stad, zal ik maar zeggen, het uitgaan. Ik vond hem gewoon leuk, meer niet, we waren ook allebei bezet. Ik volgde in die tijd een toneelopleiding en voor NTR Kort maakten we een filmpje. Voor één shot, helemaal aan het einde, hadden we een voetballer nodig. Iemand stelde voor Waldemar te vragen. Toen hij aankwam op de set, zag ik het opeens: die is wel héél leuk.”

Jan Wolkers

“Toen ik werd gevraagd voor de casting van ­Zomerhitte, naar het boek van Wolkers, dacht ik: ik ga er sowieso heen, want dan ontmoet ik Monique van de Ven, die de film zou regisseren. Het klikte enorm tussen haar en mij en toen werden Waldemar en ik nog een setje in de film ook. We draaiden op Texel en zijn toen bij Wolkers thuis geweest, samen met hem zat ik ook bij Pauw.”

“Ik weet ook wel dat Zomerhitte niet de allerbeste film was. De verwachtingen waren veel hoger dan wat er uiteindelijk uitkwam, maar toch, het is een leuke film. Het is natuurlijk ook een enigszins erotische film. Toen hij later op tv kwam, was ik net voor een programma aan het draaien in een jeugdgevangenis. Dus de volgende dag zeiden die gasten: ‘Nou, mevrouw, dat was een mooie film gisteren.’ Dat voelde toch wel ongemakkelijk. Ik wist niets beters te zeggen dan: ‘Dan zal je daarna wel lekker hebben geslapen.’ Mijn kinderen worden groter. Dat ding komt een keer langs. Lijkt me ook best ingewikkeld.”

Story

“Voor de opleiding marketing en communicatie die ik ooit volgde, liep ik stage bij het blad Break-Out!, een variant op de Hitkrant. Naast Break-Out! zat de redactie van Story, zal wel van dezelfde uitgever zijn geweest. Ik weet even niet meer of het nou Evert Santegoeds zelf was die me de opdracht gaf, maar Story wilde dat ik voor hun naar de première van Miss Saigon ging. Het was de bedoeling dat ik daar BN’ers nieuwtjes zou ontfutselen.”

“Tot mijn verbazing kwam ik Johnny de Mol tegen, die ik uit de stad kende. ‘Wat moet jij nou hier!?’ zei ik. Hij me uitleggen dat John de Mol zijn vader was, ik had geen idee. Toen ik later op de avond Johnny weer tegenkwam, vroeg hij of ik inmiddels nieuws had gevonden. ‘Nou,’ zei ik, ‘ik hoorde Willeke Alberti op de wc net zeggen dat ze een traantje had weggepinkt bij de voorstelling, misschien kunnen ze dat gebruiken.’ Johnny zei: ‘Je gaat toch niets naars over mijn moeder schrijven, hè?’ Ik: ‘Wàt, is dat jouw moeder!?’”

Kinderen

“Jaaaaa! Zeven en negen zijn ze nu. Ik realiseer me goed dat het allemaal maar tijdelijk is, dat ze zo vol bij ons zijn. Ik steek er zo veel mogelijk tijd in, alles is leuk. Dat Waldemar en ik bekend zijn, zegt ze weinig. Ze hebben nog geen mobiel, kijken alleen naar kinderprogramma’s. Ze zijn wel mee geweest naar een stuk van Waldemar, een grotemensenvoorstelling. En de film Ja zuster, nee zuster, waar hij in zit, hebben we met ze gekeken. Van mij zien ze eigenlijk nooit wat. Ik ben benieuwd wat ze meekrijgen van Spuiten & slikken. Staat dat online eigenlijk?”

Spuiten & slikken

“De goede oude NPO-tijd, toen er nog geld was en je als omroep gewoon zei: dit gaan we maken! Ik vraag me af of je een programma als Spuiten & slikken er nu nog doorheen zou krijgen. Het ergste dat ik er deed? Viel mee, hoor. Ik zat vooral aan tafel. De anderen deden die wilde dingen. Ik heb wel een keer stoned gepresenteerd. Het uitgangspunt was: waar ben je nog toe in staat als je onder invloed van drugs bent?”

“Toen we drugs verdeelden, wilde ik de paddo’s. Kon niet, vonden de anderen, als anchor moest ik iets lichters gebruiken: wiet. Ze wisten niet hoe sterk ik daarop reageer. Ik rookte een joint en die – kloooooingvrroem – kwam me toch binnen. Ik was nauwelijks aanspreekbaar meer. Ach, als mijn kinderen later Spuiten & slikken te zien krijgen: ik vind het best. Gesprekken over drugs moet je vooral heel open voeren. Mijn ouders? Ja, die hebben het toen wel eens gezien, maar ze waren daar heel relaxed over. Als ze er in hun omgeving verontwaardigd op werden aangesproken, zeiden ze: ‘Dan kijk je toch niet? Het is voor jongeren.’”

Strafblad

“In de zaak….? Aha, Albert Verlinde. Laatst vroegen Filemon Wesselink en ik ons nog af of we daar nou een strafblad aan hadden overgehouden. Nou ja, het was in elk geval een goede grap. Voor het programma VOC reiken we Het Gouden Oor uit aan Albert, een door ons verzonnen prijs voor de beste roddeljournalist. Wat hij niet wist, was dat er in die prijs opnameapparatuur verborgen zat. In RTL Boulevard waren met een beveiligingscamera gemaakte beelden te zien geweest van Wesley en Yolanthe, die stonden te zoenen in een parkeergarage. We wilden Albert een koekje van eigen deeg geven.”

“Toen we hem confronteerden met onze opnames, reageerde hij aanvankelijk best positief, maar al snel daarna kwam er een fax van zijn advocaat. Ik snap dat Albert kwaad was, maar ik sta nog steeds achter onze actie. We hebben hem laten voelen hoe het is om in je privacy te worden aangetast; Wes en Yolanthe waanden zich ook onbespied.”

Talkshow

“Ik ben wel met iets bezig, maar kan er niet veel over zeggen. Het is iets in een studio, met gesprekken die door mij worden geleid. Is dat een talkshow? Ja, hè? Een talkshow is voor mij niet heilig, hoor. Je zo vastbijten in een onderwerp als bij Opstandelingen vind ik ook een mooie manier van tv maken. En zeker nu met de kinderen ambieer ik geen dagelijkse talkshow. Wekelijks? Misschien, als er een goed idee is.”

Tessel Middag

“Van de Oranje Leeuwinnen. Ja, die volg ik, zeker weten. Mijn zoon zat al op voetbal, mijn dochter nu ook, samen met twee vriendinnetjes. Fantastisch hoe die Leeuwinnen, vorige keer ook al bij het EK, zo’n enorme boost aan het vrouwenvoetbal geven.”

Opstandelingen, woensdag, NPO 2, 20.30 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden