PlusDe Klapstoel

Schrijver en journalist Pete Wu: ‘Op mijn dertigste heb ik mijn moeder geappt dat ik meisjes niet leuk vind’

Pete Wu (1985) is schrijver en journalist. Over Nederlanders met een Aziatische achtergrond publiceerde hij in 2019 De Bananengeneratie: geel van buiten, wit van binnen. Deze zomer is hij ambassadeur voor Pride Amsterdam.

null Beeld Harmen de Jong
Beeld Harmen de Jong

Middelburg

“Ik heb er tot mijn tweede gewoond, maar ik noem me nog graag Zeeuw. Mijn ouders werkten er in het restaurant van mijn oudoom. Dat was hun ticket to paradise. In China was de Culturele Revolutie net achter de rug. Zij dachten: West-Europa, let’s go. Dit is de plek waar wij ons nageslacht kunnen opvoeden. Mijn oudoom zei: je kunt hier hard werken en veel geld verdienen, maar vooral voor mijn moeder was het een cultuurshock. Moest ze opeens brood eten en Nederlands leren. Dat doen ze trouwens nog steeds: brood eten bij de lunch.”

De Vriendschap

“We hadden op een gegeven moment een eigen restaurant. Het lag langs de drukke route van België naar Nederland, maar er werd een nieuwe weg gebouwd. Toen hebben mijn ouders maar een snackbar in Tilburg gekocht. Het Goirke, naar de wijk Het Goirke. Ze dachten: het wordt De Vriendschap, dat klinkt een stuk positiever. Ze waren een van de eerste Chinezen met een snackbar. Handig, ze hoefden zich er natuurlijk niet echt voor om te laten scholen. Ik was acht toen ik voor het eerst een notitieboekje in mijn handen geduwd kreeg. Ik deed alles: van bestellingen opnemen tot hamburgers flippen en frikandellen bakken. Mijn broers, mijn zus en ik waren best verlegen kinderen en ineens moesten we contact maken met de buitenwereld. Dat vond ik best gek.”

Rijstwafels

“Op mijn zeventiende at ik niets anders meer dan dat. Ik denk dat ik iets nodig had om de controle over mijn eigen leven terug te pakken van mijn ouders. Ik weet niet precies wanneer, maar het is ook weer gewoon opgehouden. Het is een weggestopt gedeelte van mijn jeugd. Een mistige periode, waaraan ik nauwelijks terug durf te denken. Het ding is met Aziatische ouders: die voederen als een teken van liefde. Ze zullen nooit zomaar zeggen: ik hou van jou. Toen ik uit de kast kwam was het eerste wat mijn moeder vroeg nadat ze klaar was met huilen: heb je honger? Toen wist ik dat ze me nog steeds zag.”

China

“Ik ben er vier keer geweest. Vind je dat vaak? Ik vind het eerlijk gezegd niet zo vaak. Turkse of Marokkaanse vrienden gingen elk jaar naar het land van hun ouders. De laatste keer, in 2016, was ik er met mijn moeder voor de bruiloft van een nichtje. Vlak daarvoor was ik uit de kast gekomen. De gids die mijn moeder had geregeld was een vrouw van mijn leeftijd, die Nederlands sprak en in China had gestudeerd. Mijn moeder zei: ze is best wel lang, kijk naar haar, ze is leuk. En je weet dat ze jou ook heel leuk vindt. Hilarisch en op een rare manier ook wel ontroerend. Ze maakte zich zorgen, want de enige gays die zij kende hadden zelfmoord gepleegd. Ja duh, omdat hun ouders ze niet accepteerden.”

Gouden Zoon

“Aziatische ouders willen een zoon, omdat zonen traditioneel voor hun ouders gaan zorgen. Vandaar dat ze zo blij waren dat hun eerste kind een jongetje was en ik er nog achteraan kwam. Daarna konden ze nog wel een dochter krijgen. Ik heb het begrip zelf verzonnen: je wint goud als je een zoon krijgt. Dat is met mij natuurlijk tegengevallen. De verwachtingen waren hoog. Alles moest perfect: school, werk, huis, kinderen krijgen. Ik wist al: dit ga ik niet waar kunnen maken.”

“Op mijn dertigste heb ik mijn moeder geappt dat ik meisjes niet leuk vind en jongens wel. Zo kon ze het tenminste niet wegwuiven. Ik dacht: ze gaan me onterven. Wij werden opgevoed met het idee dat homo’s vies zijn. Maar ik kan nog steeds thuis komen. Ze hebben het er gewoon niet over, dan bestaat het ook niet.”

1,83 meter

“Ik zal niet zeggen dat ik een reus ben, maar voor een Chinees ben ik best lang. Ik zet het er altijd bij op datingapps. Ik ben in Nederland opgegroeid, in een witte omgeving, dus ik zat zelf ook vol vooroordelen over Aziatische Nederlanders. Ik vond het heel gek om ineens te merken dat iemand seks met mij wilde. Op de middelbare school had ik dat niet meegemaakt. Aziatische mannen werden nooit gepresenteerd als sexy. Dan denk je niet dat jij dat wel kan zijn. Niemand zou tegen mij zeggen: je ziet er net zo lekker uit als Brad Pitt. Wel als Bruce Lee? Die maakte altijd van die gekke geluiden en roste mensen in elkaar. Hij ging nooit eens een keer naar bed met een vrouw.”

Antwerpen

“Daar heb ik De Bananengeneratie geschreven. Ik zeg altijd ja als iemand koffie wil drinken of vraagt of ik mee ga naar een dansvoorstelling of een expositie. In Antwerpen kon ik tenminste zeggen: ik kan niet, want ik zit in Antwerpen. Ik ben nu bezig met een roman. En in november komt een kinderboek uit met verhalen die mijn moeder vertelde. Ik heb ze, laat ik zeggen, feministischer gemaakt. De vrouwen zitten niet meer thuis te wachten tot ze gered worden. Het heet Aziatische sprookjes. Heel saai, maar de uitgever wilde een googelbare term. Ik dacht zelf meer aan De vrouw op de maan.”

Too hot to handle

“Twintig mooie mensen die geen seks mogen hebben. Het domste idee ooit. Of het slimste idee ooit. De makers moeten er natuurlijk voor zorgen dat ze wel seks hebben, want dat is leuk voor tv. Een vriend van mij werkt voor Temptation Island en Ex on the Beach. Hij moet soms letterlijk tegen kandidaten zeggen: ik hoorde dat die en die iets over je zei, dus misschien moet je dat even gaan checken. Wow, dat is zo fout. Voor mijn werk als journalist moet ik veel kunstdingen kijken en literatuur lezen. Naar de opera en dat soort shit. Dus geef mij af en toe maar een lekker dom programma. Ik keek ook vaak Unreal. Heerlijke programma’s, waarvan ik ook weer leer: hoe manipuleer je zo dat het goede televisie wordt?”

Chinees virus

“Toen Donald Trump daarover begon, werd duidelijk hoeveel negatieve vooroordelen er zijn over Aziaten. Die kwamen opeens naar buiten. Vanwege mijn boek zat ik in die tijd vaak in talkshows. Veel mensen bleken zich helemaal niet te realiseren dat Aziatische mensen überhaupt gediscrimineerd kunnen worden. Ik dacht vroeger ook: het zijn maar woorden. Maar het stapelt zich op als je steeds weer in een hokje wordt geduwd, als mensen al een beeld van je hebben nog voordat je je mond open hebt kunnen doen. Trump heeft op een rare manier de discussie op gang gebracht. Ik denk dat er nu meer bewustzijn is.”

Bamboo ceiling

“Ik hoop dat ik, Aziatische cisgender gay man, ooit wel door dat plafond heen weet te komen. Hoeveel Aziaten zie je hier in Nederland aan de top? Een Aziatisch rolmodel? Goeie. Ik zou het niet weten. Iedereen heeft het tegenwoordig over diversiteit. Ik word voor de gekste dingen uitgenodigd. Wil je in een panel zitten over bitcoins in China? Ik weet niks van bitcoins en ook niet echt van China. Ik denk dat je pas verder komt met diversiteit en inclusie als je op een positie zit waarin je zelf de keuzes maakt. Ik werk voor Brandpunt+. Ik mag daar mensen aannemen. Vorig jaar heb ik alleen vrouwen van kleur uitgenodigd op gesprek. Ik dacht: dit hebben we letterlijk nog nooit gehad sinds het programma bestaat.”

Black Lives Matter

“Ik was op de Dam, zeker. Ik vond het belangrijk om te gaan en om na te denken over de vraag waar het scheef is gegroeid. Als je tegen racisme bent, dan sta je daar toch? Voor mezelf? Nee, niet per se. Natuurlijk, ik heb ook te maken met racisme, maar het voelde voor mij vooral als een solidariteitsding. Dat hele individuele denken… Ik denk dat wat daar gebeurde veel groter was dan dat. Iets hogers. Niemand stond daar alleen voor zichzelf.”

Ambassadeur

“Ik heb nooit een Aziaat op boot nummer één gezien bij de Pride. Jammer genoeg gaat de botenparade dit jaar weer niet door, maar goed. Stel dat ik als 16-jarig jongetje op tv een Aziaat had gezien die in het openbaar openlijk zichzelf was. Dat had mij enorm geholpen. Ik wil dat met mijn ambassadeurschap bewerkstelligen voor de volgende generaties. Vroeger dacht ik: natuurlijk ga ik niet naar de Pride. Wat moet ik met al die mannen in strings en veren. Totdat ik een keer met mijn ex naar de Pride ging, een Amerikaan die in Istanboel woonde. Echt een stoere skaterboy. Hij moest huilen. Hij kon het niet geloven. De politie op een boot, hele gezinnen die uit de ramen hingen. Toen dacht ik: dit is echt belangrijk. Een van de grootste leugens die we onszelf voorhouden is dat vooruitgang vanzelfsprekend is.”

Summer of Love

“Ik had al zoveel tickets voor festivals geboekt. Ik heb het echt gemist en nu dreigt het weer niet door te gaan. Daar baal ik verschrikkelijk van. Bij Brandpunt+ hadden we bedacht dat we aan het einde van de zomer even alle GGD’s moeten bellen om te kijken wat er is gebeurd. Ik weet niet, ik denk niet dat iedereen zichzelf nog gaat zitten inhouden. Ik ben vrij, dus laat maar komen die zomer.”

Peter Kwint

“Tweede Kamerlid voor de SP. Ik weet dat iedereen kritiek heeft op zijn kleding. Zit hij niet op boksen? Mijn generatie is nogal van het identiteitsdenken. In de strijd om gelijkheid wordt vaak vergeten dat de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt. Wat dat betreft is de SP een waardevolle partij. Wij besteden er bijna geen aandacht aan. Je bent trots dat je zwart bent, je bent trots dat je vrouw bent, maar je bent niet trots dat je arm bent.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden