Rick Pastoor op de Klapstoel.

Plus Klapstoel

Productiviteitsgoeroe Rick Pastoor: ‘We leren niet hoe we moeten werken’

Rick Pastoor op de Klapstoel. Beeld Harmen De Jong

Rick Pastoor (1988) is schrijver van ‘Grip’, een bestseller over het geheim van slim werken. Voor zijn lezers organiseert hij jaarplandagen om goede voornemens te maken voor het nieuwe jaar.

Assen

“Als je over Assen begint, zeggen de mensen meteen: de TT. Maar daar heb ik dus niets mee. Verder was het helemaal prima: er gebeurt geen zak. Mijn ouders wonen er nog steeds, die zijn er heel erg happy. De wijk waar wij woonden, was net nieuw. Allemaal jonge gezinnetjes en een groot voetbalveld voor de deur. Niets aan de hand. Assen is een gereformeerd bolwerk. Wij waren gereformeerd vrijgemaakt. Ik heb dat niet als streng ervaren, ik heb er eigenlijk alleen maar goede herinneringen aan. Via de kerk heb ik mijn vrouw Joàn ontmoet. We zaten in een team van Athletes in Action. Een toffe club: ze namen de tijd om naar kinderen te luisteren en iets positiefs voor ze te doen.”

Sint-Willibrordsabdij

“Een klooster, katholiek, maar dat maakt me niet uit. Ik ga er twee keer per jaar heen voor een periode van vier dagen. Mijn schoonvader, die in 2012 is overleden, ging ook regelmatig naar een klooster. Ik lees er en denk na. In stilte, heel fijn. Ik heb een dochter van anderhalf, dus thuis is het een gekkenhuis. Ik las laatst in een boek: ‘Je hebt de kern nog niet geraakt als er nooit een dag is dat je opstaat en denkt: is dit allemaal wel waar?’ Dat is ongeveer de fase waarin ik zit. Ik bevraag alles, dus ook het geloof. Als je het me nu zou vragen, zeg ik: ik ben niet gelovig, maar tegelijkertijd vind ik het onderwerp te groot om het helemaal te parkeren. Ik hou er niet van om dingen die zo ingewikkeld zijn, zo gemakkelijk aan de kant te schuiven.”

Binnenbaas

“Bij Blendle was ik head of product. Maar wat zegt dat? Toen hebben we er binnenbaas van gemaakt. Dat zegt ook niemand wat? Nou, je kunt je er in elk geval nog een soort voorstelling bij maken. Ik ging met mijn team over de techniek. Een vriend van mij maakte me attent op het bestaan van Blendle. Hij zei: ze maken een platform voor kranten en tijdschriften. Ik las nooit een krant of tijdschrift, maar ik werd al snel gegrepen door hun bevlogenheid. Er werken heel slimme mensen en ze maken gebruik van toffe technologie. Toen ik er wegging, ­hebben ze op kantoor een ruimte naar me ­vernoemd: het Rick Pastoorplein. Gaaf hoor. Het zegt alles over Blendle. Ik vond het moeilijk om er weg te gaan: het bedrijf is nog niet klaar, het is nog niet winstgevend.”

Burn-out

“Mijn lichaam geeft best wel duidelijk aan: hé, gast, nu is het even klaar. Als ik een paar nachten niet goed slaap, word ik ziek. Dan lig ik er twee dagen af. Dat is mijn redding. Het is zoveel gevaarlijker dan je denkt. Ik had een col­lega die van de ene op de andere dag omviel, maar tot die tijd doodleuk volhield: ik heb geen last van stress, ik heb het gewoon een beetje druk.”

“We hebben nooit geleerd hoe we moeten werken. Je komt uit school en gaat aan de slag. Vroeger trok je aan het eind van de dag de kantoordeur dicht. Wat moesten ze doen om je te bereiken? Bellen? De mobiele telefoon bestond nog niet eens. Maar de millennials? Het stopt niet meer, het werk is nooit klaar. We worden geregeerd door onze inbox en er is ­niemand die tegen je zegt: wacht even, zullen we eerst eens bedenken wat je deze week gaat doen?”

Grip

“Ik heb het succes totaal niet zien aankomen. Er zijn al meer dan 40.000 exemplaren van ­verkocht. Toen ik het schreef, wist ik wel dat er mensen op zaten te wachten, maar dat het er zoveel zouden zijn, verraste me. Het is een reddingsboei voor al die mensen die het ook niet meer weten met hun volle agenda’s. Grip is toegankelijk, simpel en praktisch. Dat is een groot verschil met de Amerikaanse boeken die ik zelf las. Daarin gaat het eerst twintig pagina’s over hoe goed de schrijver is in het coachen van topmanagers. Wat heb ik daarmee te maken? Ik vind dat heel irritant. Geef me gewoon een ­goede tip. Grip wordt nu vertaald in het Engels. We zullen zien. Ik schrijf zelf: het is goed om groot te denken. Dus: een The New York Times-­bestseller? Waarom niet? Dat zou te gek zijn.”

Agenda

“Natuurlijk: het advies om een agenda bij te houden is een open deur. Grip is een verza­meling open deuren. Wat ik toevoeg, is een raamwerk: hoe geef je je week vorm, hoe geef je de dingen die je echt wilt doen een plek in de tijd die je ter beschikking hebt. Met een goede secretaresse? Ik heb veel mensen ontmoet die met een secretaresse werken en nog steeds geen flauw idee hebben van richting in hun werk. Het gaat er niet om nog meer werk in je tijd te proppen, maar tijd vrij te maken voor de dingen die je wilt. We zijn gericht op oogsten, maar tijd om te zaaien is er niet en die tijd gaat ook niemand je geven. Die moet je zelf orga­niseren, al is het maar een kwartier per dag. Over het hele jaar gezien is dat best veel tijd.”

Derk

“Mijn accountability partner. Ik ken hem uit de tijd dat we beiden een eigen bedrijf hadden en vaak samenwerkten. Sinds 2014 skypen we elke week een half uur. We slaan nooit over. Eerst ben ik een kwartier aan het woord en daarna hij. We stellen een aantal vaste vragen. Wat ging er lekker afgelopen week en wat ging er niet zo lekker? Hoe ziet je komende week eruit? We hebben er net nog een aan toegevoegd: hoe zorg je voor rust en balans? Je hebt iemand nodig om je aan te moedigen en voor mij is dat Derk. We zien elkaar nooit, maar toch beschouw ik hem als een van mijn beste vrienden.”

“We hebben het inmiddels ook over privé­dingen. Dan zeg ik dat ik de vloerenman moet bellen en krijg ik een week later op mijn kop als ik het nog steeds niet heb gedaan. Daarom moet je dit ook nooit met je vrouw doen. Dan zit je elkaar de hele tijd achter de broek.”

Papadag

“Waarom is dat zo’n vervelende term? Ik heb daar niet zo’n last van. Ja, de kinderopvang die altijd de moeder belt en nooit de vader. Ze is nu anderhalf. Het is zoeken: om je heen gaat de wereld door en jij sluit je af met je dochter. Het kost me een hoop energie. Ik denk van tevoren na over de dag, heb een lijstje met dingen die ik graag een keer met haar zou willen doen: zwemmen, naar een indoorspeeltuin. Kinderen gaan er best goed op: een heldere dagindeling. Die worden er gelukkig van als ze elke dag hetzelfde schema kunnen volgen. Het gebeurt natuurlijk wel dat er roet in het eten wordt gegooid. Dat ik had bedacht dat ik iets wilde doen, maar zij niet wil gaan slapen. Ik heb geleerd dat ik me daar niet tegen moet verzetten.”

“In mei verwachten we de tweede. Spannend hoor, maar de existentiële vraag of ik een goede vader kan zijn, is wat mij betreft al beantwoord.”

Offline

“Ik las het boek Digital Minimalism van Cal Newport, waarin hij adviseert afstand te nemen van onze digitale apparaten. Ik ben gestopt met Twitter, Instagram, Facebook, Netflix en YouTube. Echt supermoeilijk! Voor Twitter heb ik zelfs mijn e-mailadres veranderd en het wachtwoord aan Joàn gegeven. Anders was ik alsnog voor de bijl gegaan. Voor al die gewonnen tijd moet je vervolgens iets verzinnen: een boek lezen, naar buiten, afspreken met vrienden. En eerder naar bed, want dat is natuurlijk ook een punt: we hebben door die apparaten allemaal een chronisch slaaptekort. Na drie maanden ben ik weer begonnen. Vooral Twitter miste ik. Ik denk er nu wel beter over na, het gaat minder gedachteloos.”

Jaarplandagen

“Ik heb ze voor het eerst georganiseerd. Hoe zal ik het verwoorden? Als het gaat om het gebruik van je tijd, lijkt er vaak een mismatch tussen wat je wilt doen en hoe het er concreet uitziet. Het beste wat we hebben, zijn nog wel onze goede voornemens. Heel tof, maar ze mislukken ei­genlijk altijd. We denken er niet goed over na, we nemen ons iets voor en dat is het. Ik probeer er structuur in aan te brengen.”

“Twee elementen zijn belangrijk: wat je in je jaarplanning schrijft, moet meetbaar en concreet zijn, en je moet er heel enthousiast van worden. En dan vergeet ik het belangrijkste: misschien wel het grootste deel van een jaarplanning bestaat uit terugkijken. Ik ga door al mijn foto’s, door mijn agenda en door mijn dagboekaantekeningen. Dat geeft me de motivatie en de energie om te verzinnen wat ik het komende jaar ga doen.”

Vegetariër

“Wat is daar nou zo bijzonder aan? Dat is toch niet zo raar tegenwoordig? Zes jaar geleden heb ik met mijn vrouw een dertigdagenproject gedaan. Ik had het boek Dieren eten van Jonathan Safran Foer gelezen en ik had de film Earthlings gezien. Toen dacht ik: verdikkemme, er is echt iets aan de hand. Geen vlees eten is beter voor de planeet, beter voor jezelf en beter voor de dieren. Het moest wel weer als experiment. Ik heb die escapemogelijkheid nodig, anders wordt het te groot. Maar het beviel zo goed, dat het zo is gebleven. En trouwens: ik kan van alles willen, maar Joàn is van het koken. Ik heb er een hekel aan.”

GroenLinks

“Ik ben lid. Het is leuk om te ontdekken hoe het werkt, al doe ik er eigenlijk niks. Hoewel: ik zit nu in een kennismakingsgroepje. Qua standpunten sluit GroenLinks het beste aan bij wat ik belangrijk vind: gelijke kansen en weggeven wat we te veel hebben. Misschien komt het door mijn christelijke achtergrond, maar ik vind het mooi: geven om elkaar. Ambities om zelf iets te doen? Daar vind ik mezelf nog te jong voor. Ik sluit niks uit, maar hoe meer ik lees over politiek, hoe meer ik denk: ik snap er geen zak van.”

Danny Vera

“Zegt me niets. Een succesvolle muzikant? Het vervelende van Spotify is dat je geen enkele naam meer onthoudt.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden