PlusReportage

Omwonende, asielzoeker of personeel - in Ter Apel is iedereen het beu

Of het nu omwonenden zijn, personeel of asielzoekers, in Ter Apel heeft iedereen schoon genoeg van de situatie. Maar de mensenmassa voor de poort verdween, ondanks een ultimatum, ook vrijdag niet.

Cyril Rosman
Een Hulporganisatie deelt fleecedekens en hygiënepakketten uit aan asielzoekers bij het aanmeldcentrum in Ter Apel.  Beeld ANP
Een Hulporganisatie deelt fleecedekens en hygiënepakketten uit aan asielzoekers bij het aanmeldcentrum in Ter Apel.Beeld ANP

Er staat een man voor de kleine poort van Ter Apel, in zijn ene hand een document, aan zijn andere hand zijn zoontje. Achter hem staat zijn vrouw, met een rolkoffer en een boodschappentas. De man zegt zachtjes iets tegen de bewaker aan de andere kant van de poort. “Hoe vaak ga je het me nu nog vragen? Twintig keer? Ik kan je niet helpen,” bast de bewaker in het Engels terug. “We zijn een familie? Familie?,” probeert de man, hopend op een wondertje. Maar de smalle poort blijft dicht. Door de spijlen heen geeft de bewaking eten voor de kinderen.

Vrijdag was de dag dat de mensenmassa voor Ter Apel zou verdwijnen. Dat er niet langer 700 mensen buiten zouden moeten slapen. De Groningse burgemeester Schuiling, tevens voorzitter van de Veiligheidsregio, had er zelfs een soort ultimatum van gemaakt. En staatssecretaris Van der Burg (Asiel, VVD) zou er zijn uiterste best voor doen, zei hij dagenlang. Ook hij zag wel in dat de situatie onhoudbaar aan het worden was.

Protestmars tegen overlast

Iedereen is het beu. De inwoners van Ter Apel zijn het beu. Ze hielden donderdagavond een protestmars tegen de overlast. De vijftiger die vrijdagochtend op zijn ebike met een rotvaart langs het aanmeldcentrum fietst, is het beu. Hij belt woest en als de asielzoekers niet snel genoeg opzij springen, draait hij zich om en steekt zijn middelvinger op.

En de asielzoekers zijn het beu. De Syriër, die al dagen buiten de poort wacht op een afspraak met vreemdelingenpolitie of IND, zegt: “We wisten dat er donderdag in Ter Apel een demonstratie tegen ons was, dus wilden we niet naar de supermarkt daar, maar gingen we naar een benzinestation om wat spullen te kopen. Toen kwam een auto langs rijden en gooiden de passagiers met eieren naar ons. Dit is toch Nederland, dat prachtige land dat land maakt uit het water? Hoe kan deze chaos hier zijn?”

Of de Georgiër die donderdag aankwam bij Ter Apel. Afgezet door een vriend in wiens Poolse auto ze de nacht hebben doorgebracht. Geparkeerd op het gras voor het aanmeldcentrum. “Ik wilde hier asiel aanvragen, maar nu ik dit zie: in zo’n land wil ik niet leven.” Een paar uur later is de auto weg.

Stretcher of stapelbed

Wekenlang groeide het aantal mensen dat voor de poort sliep. Eerder deze maand kwamen er ’s avonds nog bussen om de wachtende asielzoekers naar een sporthal ergens in het land te rijden, waar een stretcher of stapelbed wachtte. Maar de laatste dagen kwamen die bussen niet meer. Nergens was nog plek. En (bijna) geen gemeente wilde nieuwe plekken maken.

Deze week lagen ’s nachts 700 man voor de poort. Trok het Rode Kruis zich tijdelijk terug omdat haar medewerkers zich niet meer veilig voelde. En sloeg Artsen zonder Grenzen alarm over de hygiëne. Voor het eerst in haar bestaan zette de hulporganisatie een actie in Nederland op: vrijdag waren weer artsen aanwezig op het grasveld. Ook kwamen extra wc’s op het terrein. Die worden schoongespoten door rioolservice Peter Kuil, ‘strontjoager’, zoals op zijn auto staat.

Twintig meter verderop zit een Turkse student (22), stil in een hoekje onder het tentzeil. Hij houdt zich zoveel mogelijk afzijdig van de andere, zegt hij. Hij praat zachtjes in het Engels.

“Ik voel me hier niet veilig. Er is vaak onrust. Daar wil ik niets mee te maken hebben.” Zijn naam mag niet in de krant. “Mijn ouders zijn gearresteerd in Turkije, omdat ze tegen Erdogan zijn.”

Het is ook de reden dat hij in Nederland asiel wil aanvragen. “Ik ben bang dat ik in Turkije ook gearresteerd wordt. Maar ik wil leven. En door met mijn studie psychologie.”

Vingerafdrukken

De student sliep een paar dagen buiten, mocht toen een paar dagen binnen in een bed slapen, maar moest, nadat zijn vingerafdrukken waren genomen, zijn volgende afspraak weer buiten afwachten. “Geen idee wanneer die is. Ik weet wel dat hier hier buiten koud is ‘s nachts. Ik heb maar één deken”

Als het op vrijdagmiddag gaat waaien en kouder wordt, zit de student nog steeds in zijn hoekje. Een nacht eerder konden ’s avonds 150 mensen met bussen naar Apeldoorn voor een bed in een sporthal. Maar, zo zei staatssecretaris Van der Burg vrijdagochtend: “Ik denk niet dat we genoeg plekken gaan krijgen voor iedereen.” De dag waarop niemand meer buiten hoeft te slapen, liet daarmee ook vrijdag nog op zich wachten.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden