Plus Interview

Lisa Westerveld (GroenLinks): ‘Mooi, de stem van mensen zijn’

Het GroenLinkse stemmenkanon Lisa Westerveld (37) uit Nijmegen veroverde op eigen kracht een Kamerzetel. Ze hoopt binnenkort haar initiatiefwet te verdedigen om armere kinderen niet langer buiten te sluiten van schoolreisjes.

Lisa Westerveld. Beeld Maarten Kools/Lumen

De mensheid gaat niet goed om met dieren, zegt Lisa Westerveld, en daarom eet ze geen vlees. “Maar mijn ene opa had een legbatterij, de andere opa had een veehouderij. Overleven door dieren te houden, die kant zie ik ook wel – ik had wat uit te leggen in de familie toen ik vegetariër werd.”

Wat is uw drive?

“Als je denkt dat de wereld mooier kan, dan heb je een verantwoordelijkheid om je daarvoor in te zetten. Doe dan wat. En ik vind het heel mooi de stem van mensen te kunnen zijn, zoals nu met jeugdzorg. De afgelopen anderhalve maand hebben we meer dan tweehonderd e-mails gekregen van mensen die wanhopig zijn omdat hun kind niet de juiste hulp krijgt. Ik wil voor die mensen opkomen.”

Lisa Westerveld gaat een pittige zomer tegemoet: ze rijgt het ene metalfestival aan het andere. “Dat doe ik elke vakantie. In augustus ga ik met mijn broertje naar het grootste metalfestival ter wereld, Wacken Open Air in Duitsland. Ik ga ook nog naar Into The Grave in Leeuwarden en misschien naar Summer Breeze, ook in Duitsland. Op Zwarte Cross (in Lichtenvoorde, de Achterhoek) draai ik plaatjes met SP-Tweede Kamerlid Peter Kwint. We hebben T-shirts laten maken met de opdruk ‘De Gitarencoalitie’.”

Legt u de lol van een metalfestival eens uit?

“Ik hou van het kamperen en even wat minder luxe in een tentje slapen. Je moet je zien te behelpen en je komt altijd leuke mensen tegen. Die hele wereld daaromheen vind ik mooi. Een paar jaar geleden heb ik mijn moeder ook eens meegenomen, die snapte niet dat mijn broertje en ik van die harde muziek houden. Ze vond het bijzonder.”

Uit wat voor gezin komt u?

“Aanpakken! Achterhoekers staan bekend om niet zeuren maar doen. We zijn thuis christelijk-gereformeerd opgevoed, ik heb drie broertjes en een zusje. We zijn een heel leuke familie. Ik ben de oudste, dan ben je degene die makkelijker vragen stelt over de kerk.”

Waar zat uw worsteling?

“Twee keer naar de kerk op zondag, niet op zondag voetballen of andere dingen doen, daar zet ik vraagtekens bij. Ik vond het als kind heel jammer dat er geen plek was in de kerkdienst om interactief de diepte in te gaan. Ik had te veel onbeantwoorde vragen om me thuis te voelen bij de kerk. Ik geloof wel, in die zin dat je kracht en inspiratie van buiten nodig hebt om zelf een goed leven te leven, maar ik denk niet dat we die wijsheid vinden door de Bijbel te lezen en op zondag twee keer naar de kerk te gaan. Het geloof zou nooit een excuus moeten zijn om niet meer zelf na te denken.”

Kreeg u wel antwoorden toen u filosofie studeerde?

“Dat hielp enorm. Als jonge student ben je ook erg aan het zoeken. In mijn studie heb ik geleerd dat je worstelingen mag hebben en mag zoeken. Vragen stellen is soms belangrijker dan een antwoord vinden. Ik ontdekte dat er misschien niet slechts één waarheid is. In mijn jeugd was het antwoord: dat staat in de Bijbel, of: God weet dat.”

Met SP-Tweede Kamerlid Peter Kwint zou u zo een tweemansfractie kunnen vormen.

“Ja. We kennen elkaar van de Zwarte Cross van drie jaar geleden, nog voor de verkiezingen van 2017. Hij stond op een verkiesbare plek bij de SP en ik had gesolliciteerd bij GroenLinks en zei dat het mooi zou zijn als we samen in de Kamer kwamen. En nu draaien we samen plaatjes, ik meer metal, hij meer hard­core. We hebben wel eens punkhardrockcover­karaoke gedaan, met punkrockbands die nummers van artiesten als Bon Jovi speelden. Dan trek je een paar dagen met elkaar op, drink je veel bier en heb je lol; zo kom je erachter dat je elkaar goed ligt.”

“Die zakelijke samenwerking in de Tweede Kamer wordt veel makkelijker als je weet dat je elkaar kunt vertrouwen. Als wij iets samen doen, zal nooit de een met alle media-aandacht weglopen.”

U kwam met voorkeursstemmen in de Tweede Kamer. Hoe verklaart u dat Lisa-effect?

“Ik was echt stomverbaasd. Bij de raads­verkiezingen in Nijmegen had ik best wat stemmen gehaald, bijna vijfduizend, en ik dacht dat dit er voor de Tweede Kamer misschien iets meer zouden zijn. Dat liep toch anders. (Het werden er 17.600, red.) Ik denk dat het voor een deel met onderwijs te maken heeft. Veel mensen die GroenLinks stemmen vinden onderwijs belangrijk. Dan komt mijn naam bovendrijven, want ik was de hoogst­geplaatste op de lijst met een echt onderwijsprofiel.”

Er waren ook acties om vrouwen te steunen die er net niet in zouden komen.

“Dat heeft mij er juist bijna uitgehouden. Een paar dagen na de verkiezingen leek het erop dat ik in de Kamer zou zitten: we hadden 14 zetels. Die vrijdag erna kreeg ik een hart­verzakking. Isabelle Diks was met voorkeursstemmen gekozen, wat betekende dat ik eruit lag. Dat was enorm schrikken… shit, wat gebeurt er nu?”

“Toen bleek dat ik er misschien ook met voorkeursstemmen in zou komen. Het zou afhangen van studentenstad Utrecht, daar moest ik 1400 voorkeursstemmen halen. Dat leek me onmogelijk, maar het werden er 1600. Niemand had dat zien aankomen. Iedereen voerde campagne voor GroenLinks en niemand had een persoonlijke poster – alleen ik, want mijn schoonzusje had er eentje gemaakt en mijn vader had de poster op zijn werk opgehangen: stem op mijn dochter! Mijn moeder stuurde er meteen een foto van.”

Krijgt u iets voor elkaar in de oppositie?

“In de oppositie boks je minder voor elkaar, maar door dingen te benoemen in het debat, verander je ook het debat zelf. Op jeugdzorg zetten we dingen in beweging. Wij roepen al twee jaar dat jongeren met complexe problemen, zoals meiden die seksueel misbruikt zijn en daardoor ernstige aandoeningen als anorexia hebben ontwikkeld, op specialistische plekken moeten worden behandeld. Die moet je niet opsluiten of bij jongeren met gedragsproblemen plaatsen. Nu pakt de minister dat op, daar ben ik blij mee.”

U maakt met SP-Kamerlid Kwint een initiatief-wetsvoorstel.

“Om te voorkomen dat kinderen worden buitengesloten. Als ze niet mee kunnen naar een schoolreisje omdat de vrijwillige ouderbijdrage te duur is. Die wordt steeds hoger omdat de reizen vaak ambitieuzer worden. Wij hebben liever dat de reis wat minder ver is dat iedereen mee kan, dan dat de bestemming verder is met afvallers.”

Droom

“Ik wilde als klein meisje profvoetballer worden. Dat is niet gelukt. Sinds mijn tiende voetbal ik, toen vonden mijn ouders mij oud genoeg om naar het dorp te fietsen voor de trainingen. Nu ben ik spelverdeler bij Quick. We hebben een 4-4-2 systeem, ik sta altijd op het middenveld. En wat heb ik deze zomer genoten van het WK voetbal voor vrouwen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden