Plus Klapstoel

John Reid: 'Ik ben een soort Ollie B. Bommel'

John Reid (1968) is kantonrechter in Alkmaar. Hij is een van de makers van de dagelijkse NRC-cartoon Fokke & Sukke. Sinds 2016 is hij tv-rechter in De Rijdende Rechter, waarvan dinsdag een nieuw seizoen begint.

John Reid. Beeld Harmen de Jong

Utrecht

"Geboren en getogen. Schotse vader, Nederlandse moeder. Thuis werd Engels gesproken, alle vakanties brachten we door in Schotland. Mijn vader was docent Engelse literatuur aan de Universiteit van Utrecht. Hij is, voor mijn en zijn doen, jong gestorven. Ik was 13, hij 52 jaar, 6 maanden en 24 dagen. Dan denk jij: Hoe weet hij dat zo precies, heeft hij het op zijn arm ­ge­tatoeëerd staan of zo?"

"Maar ik keek gisteren naar Onze Man in Teheran, waarin een Iraanse vrouw vertelde dat zij inmiddels ouder was dan haar vader die in de oorlog met Irak was ­gesneuveld. Ik sloeg meteen aan het rekenen. Zo ver is het bij mij nog niet, ik word deze maand 51, maar ik denk dat het heel gek zal zijn om ­ouder te worden dan mijn vader."

Corps

"Ik zat bij Hebe, het letterkundig dispuut. Voor de jongetjes met de brilletjes, zeg maar. Een Leidse corpsbal herken je op grote afstand, een Amsterdamse veel minder. De disputen hebben allemaal een eigen karakter."

"Zo heb je een toneeldispuut, een zuipdispuut, een sport­dispuut. Wij waren een literair dispuut, maar het zou erg overdreven zijn daar prat op te gaan. Joost Zwagerman heeft een keer bij ons voorgelezen uit Gimmick! en dat was het wel."

Fokke & Sukke

"Zijn in die corpstijd ontstaan, onlangs vierden we hun 25-jarig bestaan. Jean-Marc van Tol heb ik bij Hebe leren kennen, Bastiaan Geleijnse kende ik al uit Utrecht. We deelden eenzelfde gevoel voor humor. Monty Python, Koot en Bie, Neerlands Hoop, dat waren voor ons de grote drie. Bastiaan kent de platen van het Simplisties Verbond volledig uit zijn hoofd. Handig, hoor, dan zitten we in de auto en zeg ik: 'Doe maar even kant twee van Mooie meneren.'"

"Zes dagen per week verzinnen we met zijn drieën een grap. We doen het als ik in de auto naar Alkmaar zit. Als ik instap, hoor ik ding-dongdingdong; het signaal van de conferencecall. Het duurt ongeveer veertig minuten voor we een grap hebben. Een vaste rolverdeling is er niet, het proces is wel vaak hetzelfde."

"Eerst nemen we tien minuten door wat er speelt in de media. Dan gaan we sparren. Vaak is het ­gewoon een opmerking van een van ons drieën die de grap wordt. Laatst ging het over het klimaat en zei Jean-Marc: 'Ik zou natuurlijk ook gewoon elke dag twintig minuten korter kunnen douchen.' Hebbes!"

BN'er

"Kun je je niet op voorbereiden. Bij mij ging het ook van de een op de andere dag. Frank Visser heeft er tien jaar over gedaan om bekend te ­worden en in die tijd heeft hij ontzettend veel kijkers bij elkaar weten te sprokkelen. Toen ik er instapte, had ik in één keer een miljoen kijkers. Ja, dan gaat het hard."

"Maar zo veel merk ik er verder ook niet van. Ik word herkend en dat is het. Nederlanders houden niet van kapsones. Zo'n vent van de tv moet niet denken dat hij bijzonder is of zo. Dat is mooi, want dan laten ze je ook met rust. In de AH keuren ze me geen blik waardig: hij moet niet denken dat hij beter is dan wij zijn met prei."

Mercedes

"Ik hang met kakkers, hè. Jaargenoten die ­dokter enzo zijn geworden. Als we iets hadden, kwamen zij allemaal in een V70 aangereden. Ik was altijd de enige in een Ford Mondeo, wel drie heb ik er gehad. Na een paar seizoenen De Rijdende Rechter dacht ik: wat is de meest comfortabele auto die ik kan betalen? En toen kwam Mercedes met een nieuwe E-klasse."

"Ik heb een E350-e, full options. Dashboard van ongelakt en openporig essenhout: nog geen vinger ziet men erop, mijnheer. Macciatobeige bekleding, stoelen met acht massagestanden. En een speakersysteem met ik geloof wel 23 boxen. Kortom, de auto rijdt zichzelf en ik ben er extreem blij mee. En anders dan Martin Bril indertijd met zijn Volvo's heb ik hem helemaal zelf betaald."

Kantonrechter

"Ik ben ook bestuursrechter geweest en heb vreemdelingenrecht gedaan, maar kantonrechter zijn is het mooist, vind ik. Frank Visser was ook kantonrechter; het is de ideale positie om rijdende rechter te worden. Bij de kantonrechter komen mensen zonder advocaat langs. Communiceren moet je echt wel kunnen; ik spreek allerlei mensen met werkelijk alle problemen van de wereld."

"Ik doe bijvoorbeeld ­bewindszaken, waarbij iemand die geestelijk of emotioneel niet meer in staat is zijn eigen geldzaken te behartigen onder bewind wordt gesteld. Soms zegt iemand: 'O, bekende kop.' Maar dat is dan verder prima. Wat me verbaast, is dat ze ook weleens zeggen: 'O, u bent ook écht rechter?' Wat dachten ze dan, dat ik een presentator ben die rechter speelt?"

Mr. Frank Visser

"Mijn illustere voorganger, de grote wegbereider. Ik ben nooit bij hem langsgegaan om hem te vragen hoe het moest, het leek me juist aardig daar zelf invulling aan te geven. Ik werk met hetzelfde team als hij indertijd. Het verschil zit dus echt in de persoon. Frank positioneert zichzelf als man van het volk, zo voelt hij dat ook echt."

"Een Saab vindt hij een kakkersauto. Ik rijd in het programma in een Landrover, ben meer een soort Ollie B. Bommel, maar de mensen storen zich niet aan mij. Ik weet niet waar de ­haters zijn. Ik krijg echt alleen maar positieve feedback. Pretogen? Ja, daar hebben mensen het weleens over. Ik zie het zelf ook. Maar geloof me, ik heb lol omdat ik die zaken zo interessant vind, niet omdat ik de mensen uitlach."

Erfafscheiding

"Die term valt vaak in het programma. Klein land hè, dan krijgt je dat. Maar De Rijdende Rechter laat zich heel kernachtig samenvatten: Het gaat niet om de boom! Het gaat ook helemaal niet om die schutting die twee centimeter over de perceelgrens staat. In de meeste gevallen konden de zo ruziënde buren het eerder prima met elkaar vinden."

"Maar er is iets gebeurd, waardoor een van de partijen zich gekrenkt voelt. En dan gaan ze zich ergeren aan de kleinste dingen: de voetstappen op de trap, de boom die overhangt. De kijker denkt: hoe kán het dat mensen het zo ver laten oplopen. Bij mij is die verbazing er inmiddels wel af, maar ik ben nog altijd even nieuwsgierig."

"Mijn eigen verhouding met de buren? Die is prima: we zeggen ­elkaar vriendelijk gedag, maar gaan niet met ­elkaar op vakantie. Dat zei Frank Visser ook ­altijd al: je hoeft geen vrienden met je buren te zijn, ben je dat wel, dan wordt een meningsverschil al snel emotioneel."

Golf

"Een herensport? Welnee, een cartoonistensport. René Windig en Eddie de Jong van Heinz zijn ook fanatieke golfers. En aan de club waar ik golf, Spaarnwoude, is niets elitairs. Ik speel nu een jaartje of tien, mijn handicap is 22,3."

"Wat betekent: hij kan het een beetje, maar niemand is ervan onder de indruk. Nog eens onder de 20 komen, dat is mijn doel. Maar het is een nogal tijdrovende sport. Speel je 18 holes, dan ben je de hele dag weg. Maar, ik heb geen racefiets en lycra pakje, dus qua tijd heb ik een behoorlijke voorsprong op veel leeftijdgenoten."

Schotland

"Waar mijn voorvaderen vandaan komen. Ik speel hier wel een beetje vals, cause I am the third generation abroad. Heb ik meteen een mooie primeur voor je: ik ben een niet-westerse allochtoon. Ja, de rechterlijke organisatie voert een prima diversiteitsbeleid."

"Volgens de definitie van het CBS is een niet-westerse allochtoon iemand van wie een van de ouders in een niet-westers land werd geboren. En dat is in mijn ­geval zo: mijn vader werd geboren in Maleisië. Zoals mijn grootvader werd geboren in India. Kolonialen hè. Maar zoals dat gaat bij emigrés, waren ze heel nationalistisch over het land waar ze níet woonden."

"Mijn broer haalde het ooit in zijn hoofd in het kader van mijn vaders verjaardag een Union Jack op de keukenmuur te schilderen. Pa was, heel voorzichtig uitgedrukt, not amused. Dat had natuurlijk de Schotse vlag moet zijn: blauw met een andreaskruis.

Haarlem

"Wij zaten nog redelijk vroeg in de Amsterdamse exodus. Maar de verhuizer die ons in 2000 van de nu zo geliefde Hoofddorpleinbuurt naar Haarlem reed, zei dat hij al twintig jaar hetzelfde ritje maakte."

"En altijd ging het om gezinnen waar een tweede op komst was. Hoe waar die woorden waren, bleek toen mijn vriendin in Haarlem op zwangerschapsgym ging: alle acht deelneemsters kwamen uit Amsterdam en waren alle acht in verwachting van hun tweede.

Zingen

"Op de middelbare school zong ik met mijn goede vriend Thomas van Luyn in een closeharmonygroepje. Bij het corps heb ik nog met Antonie Kamerling musicals gedaan. Later hoorde ik vaak: jij hield toch zo van zingen, doe je daar nog wat mee? Nou, nee. Tot ik het open podium in café Zeppos ontdekte. Sinds vier jaar heb ik geen aflevering overgeslagen."

"Ik heb bij een jubileumeditie zelfs in een uitverkocht ­Paradiso gestaan. Het thema van de avond ­bepaalt wat ik zing. De laatste keer ging het over dansen en heb ik I won't dance van Frank Sinatra gezongen - ik heb een goede Sinatra in huis. Van tevoren ben ik niet normaal zo zenuwachtig, maar als ik eenmaal op het podium sta, vind ik het heerlijk."

Anna Schoemakers

"Mijn vriend Jasper Teulings is senior legal counsel van Greenpeace International. Zij hebben net in Dakota een belangrijke zaak gewonnen. Een Amerikaans oliebedrijf probeerde Greenpeace tot criminele organisatie te laten bestempelen. De rechter heeft er in een heerlijk leesbaar vonnis gehakt van gemaakt."

De Rijdende Rechter, dinsdag, 22.20 uur, NPO 1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden