Plus

Geliefde crèche-medewerker Piet stopt: 'het zijn net lammetjes'

Een man in de kinderopvang is een zeldzaamheid. Nu vertrekt er weer één: Piet van der Gaag gaat na 38 jaar met pensioen. Hij is zo geliefd dat kinderen niet 'naar de crèche' maar 'naar Piet' gaan.

Piet van der Gaag stoomt zijn kleuters graag klaar voor school. Beeld Lin Woldendorp

Twee mannelijke collega's heeft Piet van der Gaag (64) gehad in de 38 jaar dat hij op Kinderdagverblijf Johanna Margaretha in Amsterdam-Noord werkte.

De twee waren er maar kort, hij is de enige die zo lang bleef. Het overkoepelende bedrijf van de crèche, Tinteltuin, heeft 600 pedagogisch medewerkers in dienst, van wie slechts 12 man zijn. De meeste van hen werken in de buitenschoolse opvang. Van der Gaag zit bij de peuters.

Hij is een vertrouwde en opvallende verschijning op het kinderdagverblijf. Tussen de vrouwelijke leidsters staat altijd die lange, kale, vriendelijk ogende man met bril. Kinderen zijn dol op hem. Ze zeggen niet 'ik ga naar de crèche' of 'de kindjes', ze roepen 'ik ga naar Piet!' Kleuters die terug op bezoek komen, klimmen meteen bij hem op schoot.

Meteen verliefd
Toen Piet van der Gaag in de jaren tachtig een baan zocht, waren er niet veel opties. Hij kwam van de sociale academie. Hij stuitte op een vacature als kinderbegeleider op Johanna Margaretha en werd aangenomen.

"Ik was meteen verliefd op het werk. Ik kom van Texel en het is net als met lammetjes: die zijn het leukst. Ze doen de domme en de grappige dingen en je ziet ze groeien." En het is niet alleen luiers verschonen, fruit snijden en troosten, benadrukt hij. "Je bent ook aan het opvoeden en klaarstomen voor school."

Niet dat het alleen een droombaan is. Er zijn dagen dat het niet lukt. "Dan denk, ik had beter bij de politie kunnen gaan." En er zitten nogal 'wat haken en ogen aan', zegt hij.

Als gevolg van de zedenzaak rond Robert M. in 2010 verliet een groot deel van de mannelijke medewerkers het vak. Van der Gaag heeft ook op het punt gestaan te vertrekken. "Voor Robert M. merkte ik nooit iets van wantrouwen van ouders, maar erna was ineens iedereen die op een kinderdagverblijf werkte een halve pedofiel."


Hij voelde de blikken. Er waren zelfs ouders die hem ervan beschuldigden iets met hun kind te hebben gedaan. Het is onderzocht, het bleek niet waar. "Het was een belachelijk verwijt, ik was er zo boos en teleurgesteld over. En het is ook onmogelijk: bij ons zijn er altijd vier ogen, alles is zichtbaar."

Ontslagbrief
Hij schreef zijn ontslagbrief maar diende hem niet in. "Mijn vrienden zeiden: de kinderen zijn zo blij je te zien elke dag, blijf voor hen. Ik ga nooit met tegenzin naar mijn werk. Ook al voel je je klote, die kinderen slepen je er doorheen."

De directeur van Tinteltuin, Cor Schuurman, spreekt lovend over Van der Gaag. Hij zou die ontslagbrief nooit hebben geaccepteerd en hij vindt dat we niet steeds Robert M. erbij moeten halen als we het over mannen in de kinderopvang hebben.

Dat is het ideaal. Maar van der Gaag weet dat nieuwe ouders bij een rondleiding altijd een beetje wantrouwend zijn. Het gaat gauw over, maar het is er wel even. "Je ziet ze denken, bezig met een mening over jou.

In de 38 jaar dat hij in het monumentale pand aan het Noorderpark werkte, heeft hij meer dan vijfhonderd kinderen voorbij zien komen. "De meeste hoef je alleen water te geven, die groeien vanzelf."

Sommigen vergeet hij nooit. "De kinderen met humor, met een gebruiksaanwijzing, of met bijzondere ouders blijven je bij." Zo was er een jongetje dat maanden lang boos was en voortdurend huilde. Hij bleef altijd bij de deur staan, wilde niet meedoen. "Uiteindelijk heb ik hem met veel moeite gewonnen."


Al die regels
De wereld van de opvang is in die jaren drastisch veranderd. Het is zakelijker geworden, er is meer administratie. "Vroeger kletste ik tot half tien met de ouders. Nu staan ook ouders onder druk, ze hebben geen tijd. En al die regels. Voorheen gingen we nog wel op excursie. Dat is zo ingewikkeld geworden, dat kan bijna niet meer."

Wat hij na zijn pensionering gaat doen, is nog niet ingevuld. Twee jaar geleden verloor hij zijn vriendin, na een jarenlange strijd met anorexia. Dat is ook de reden waarom ze nooit kinderen kregen, al hadden ze het graag gewild.

De peuters van het kinderdagverblijf waren geen vervanging, maar het kwam in de buurt. "En het was ook heerlijk om na een lange dag de deur dicht te gooien en niet meer verantwoordelijk te zijn."

Nu staat reizen op zijn lijstje. Lezen, bootjes fotograferen, de natuur in. "Ik verveel me nooit."

Mannen nodig, niet alleen door tekort

Behalve aan mannen is er hoe dan ook een groot tekort aan werknemers in de kinderopvang. Amsterdam spant daarin de kroon. Wachtlijsten lopen op. Er zijn jaarlijks 300 vacatures te vullen.

Cor Schuurman, directeur van Tinteltuin, hoopt dat het vak voor mannen 'stoer wordt'. "Mannen zijn belangrijk voor de opvang. Ze zijn minder bang dat er iets misgaat. Ze zeggen eerder: probeer het maar."

Volgens Van der Gaag komen er alleen meer mannen als het salaris omhoog gaat en als het normaler wordt dat een man ook voor kinderen zorgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden