PlusAchtergrond

Een bruid ter plekke in haar jurk naaien, dat vindt Claes Iversen onzin

De man die twee songfestivaljurken leverde voor Chantal Janzen en die af en toe koningin Máxima mag kleden, won deze week het Cultuurfonds Mode Stipendium. Naast de eer levert dat een bedrag van 50.000 euro op. In het najaar is zijn bruidscollectie voor het eerst in een winkel te koop. ‘Rijke Amsterdammers gaan voor hun zijden blouse naar Zara.’

Claes Iversen: ‘Na het Songfestival heb ik aanvragen uit Duitsland gekregen voor de petroljurk. Dat is natuurlijk leuk.’  Beeld Ivo van der Bent
Claes Iversen: ‘Na het Songfestival heb ik aanvragen uit Duitsland gekregen voor de petroljurk. Dat is natuurlijk leuk.’Beeld Ivo van der Bent

In zijn intieme tuin aan de Heren­gracht zit de Deense Amsterdammer Claes Iversen (43) met ragdollkater Mouse op schoot. Trots wijst hij naar de vijver met de grote goudvissen, onlangs aangeschaft bij Tuincentrum Osdorp. Het is zijn zelfbenoemde guilty pleasure. “Ik kom er wekelijks.” Regelmatig staat hij ernaast te schreeuwen om reigers weg te jagen.

Na een zakelijk moeilijk jaar oogt hij ontspannen. Sinds dinsdag heeft hij dan ook een prestigieuze prijs op zak, het Cultuurfonds Mode Stipendium, erkenning voor een couturecarrière van dertien jaar. Een prestatie in het land van ‘doe maar gewoon’. De prijs, die jaarlijks wordt uitgereikt, is ingesteld door een anonieme mecenas. Eerder wonnen onder meer Iris van Herpen, Ronald van der Kemp en Jan Taminiau.

Na de uitreiking in Felix Meritis vierde Iversen het bescheiden in kleine kring, omdat hij dit jaar afscheid heeft moeten nemen van een aantal medewerkers. Gelukkig waren er flink wat klussen en projecten die toch doorgingen. Zoals de polkadotjurk die hij maakte voor Bol.com bijvoorbeeld, een project met magazine Linda., als stunt omdat Bol ook kleding ging verkopen. “We hebben zéker niet stilgezeten, met nog maar één persoon op het atelier was het soms zelfs flink aanpoten met het Eurovisie Songfestival erbij, én toen gingen ineens ook een paar klanten toch feestjurken bestellen.”

Typische Eurovisie

Twee jurken maakte hij voor presentator Chantal Janzen, waaronder de asymmetrische lila jurk die ze droeg tijdens de puntentelling. “Het moment suprême, dus eigenlijk is het dan dé jurk van het festival hè, haha.”

Waar moet zo’n jurk aan voldoen? “Het was een lang project, ik had vorig jaar op papier al zeventig ontwerpen gemaakt, later heb ik de draad weer opgepakt. Eurovisie had ideeën over de uitstraling, de presentatoren hadden ieder een eigen stylist, dus was er veel overleg en waren er veel meningen. Dat was even wennen, ik werk namelijk altijd één op één. Persoonlijk had ik geen favoriete jurk. De petrolkleurige was heel clean en de lila was mede dankzij de laméstof een beetje over de top, typisch Eurovisie zeg maar. Direct na de uitzending heb ik aanvragen uit Duitsland gekregen voor de petroljurk. Dat is natuurlijk leuk.”

Door alle zakelijke zorgen in het afgelopen jaar is zijn haar flink grijs geworden, zegt hij. “En ik heb ook behoorlijke inhammen. Na je veertigste behoor je opeens tot een andere bevolkings­categorie. Mensen gaan me met u aanspreken en de zwaartekracht wordt zichtbaar.”

“Botox? Laat ik het zo zeggen, ik heb de nodige cosmetische ingrepen geprobeerd, maar je moet wel oppassen. Als je daarin doorslaat, ga je op een vrouw lijken. In de spiegel zag ik ineens een tikkeltje Aziatische ogen en mijn wenkbrauwen zaten te hoog. Vreselijk. Ik heb nog niet in me laten snijden, maar ik sluit het niet uit. Als mijn oogleden gaan hangen, grijp ik in.”

Er is momenteel geen liefde in zijn leven, maar hij spendeert nog veel tijd met zijn ex, Arjen van den Hof, eigenaar van onder meer de Vondel Hotels en Hotel Mercier. “Hij is mijn beste vriend, we komen nooit meer van elkaar af.” Ze delen co-ouderschap over labradoedel Jens, deze zomer gaan ze samen op vakantie.

Tijdens de lockdown kwam Iversen erachter dat hij meer wil genieten, van het leven maar ook van het proces van couture maken. “Tot twee jaar geleden was ik zeven dagen per week op het atelier te vinden, als ik ’s avonds thuis niet zat te tekenen had ik een schuldgevoel.”

Als man van vele talenten maakte hij vorig jaar een serie wandkleden in gelimiteerde oplage in samenwerking met textiellabel Frankly Amsterdam, en exposeerde hij met abstracte schilderijen. “Ik heb te veel hobby’s. Koken, jam maken, tuinieren, mijn zuurdesembroodfase is nu wel achter de rug, momenteel stort ik me op de restauratie van vintage meubels.”

Meer dan glittertjes

In mei lanceerde hij ook een huwelijkscollectie. Hij was verantwoordelijk voor de bruidsjurken van diverse BN’ers, onder wie Lieke van Lexmond en Caroline Tensen, maar veel bruiden hebben niet de portemonnee voor couture. “De commerciële bruidsmarkt biedt vooral veel van hetzelfde. Ik zie een bruidsjurk meer als een mooie jurk die toevallig wit is, geen goedkoop kantje met een glittertje erop. Mijn aanbod is opgebouwd als modulaire collectie, bruiden kunnen zelf een andere onder- of bovenkant kiezen, een laag borduur of een riem, zie het als een soort bouwpakket, in totaal zijn er 150 opties.”

Wat is zijn duurste op maat gemaakte bruidsjurk ooit? “Ik praat niet over prijzen, maar een couturetrouwjurk is nauwelijks onder de 10.000 euro te maken, zoveel werk zit erin. En nee, ik ga zelden naar de bruiloft om de bruid in haar jurk te hijsen. Ik ben er geen voorstander van dat bruiden ter plekke in hun jurk worden genaaid. Als de jurk het atelier verlaat, moet een bruid haar zelf kunnen aantrekken en er niet meer over na hoeven na te denken of dat wel lukt. Wat een onzin.”

Met zijn prêt-à-porter lijn (confectie) is hij al een tijd gestopt, want er valt niet tegen internationale merken met enorme marketingbudgetten op te concurreren. Hij maakt alleen nog couture en de bruidsmode is demi-couture: deels hand- en maatwerk. In het najaar komt die beschikbaar via de samenwerking met een reeds bestaande winkel. “Wie en waar, daar kan ik nog niets over zeggen,” grijnst Iversen.

Het is zijn droom op een later moment zelf bruidswinkels in het buitenland te openen. Tot het zover is blijft zijn focus binnen de landsgrenzen. “We krijgen nog steeds aanvragen van stylisten in Los Angeles en New York, maar we gaan niet overal op in. Actrice Amber Heard in een jurk van mij tijdens het Cannes Film Festival in 2019 leverde een fikse pr-boost op, maar ik heb geen winkels in Frankrijk en Amerika, en ook geen pr-agent, dus uiteindelijk zette het nauwelijks zoden aan de dijk. Bovendien is het uitlenen en versturen tijdrovend, terwijl het maar afwachten is wanneer en óf je het kledingstuk überhaupt terugkrijgt. De stylist van Lady Gaga heeft een keer pas na een half jaar iets – ongedragen – teruggestuurd.”

Ach, wie heeft behoefte aan Lady Gaga als je koningin Máxima kleedt? Gaat hij nog regelmatig naar Paleis Huis ten Bosch? “Time will tell is alles wat ik erover kan en wil zeggen. Haha.”

In Nederland is de groep vrouwen die couture kan waarderen op een paar handen te tellen, zegt hij. “In Amsterdam hebben rijke twee­verdieners een huis van 1,6 miljoen en een auto van een ton, hun kinderen kopen gehypte Gucci­sokken van 600 euro, maar voor hun zijden blouse gaan ze naar Zara. De waarde van kleding is de laatste jaren enorm gedaald, het is een wegwerpartikel geworden.”

“Ik koesterde de hoop dat de crisis een goede leerschool zou zijn, dat mensen zouden gaan nadenken over stortplaatsen met onverkochte collecties en alle ethische vraagstukken rondom de productie van kleding. Maar zodra de winkels weer open mochten, stonden er meteen weer vette rijen voor Primark.”

Subgroepen

Zijn ontgoocheling sluit aan bij wat de Britse Suzy Menkes, de gezaghebbende voormalig modejournalist van The International Herald Tribune en Vogue, dinsdag zei in een vraaggesprek tijdens het eendaagse online modefestival Fashion and I, aansluitend aan de prijsuitreiking. Het festival had interessante sprekers, onder wie Bethann Hardison, langdurig strijdster voor de representatie van gekleurde en zwarte modellen, en de Franse ecowarrior-designer Jérôme Dreyfuss. Het was georganiseerd ter ere van het tienjarig bestaan van het Cultuurfonds Mode Stipendium van het Prins Bernhard Cultuurfonds én het twintigjarig bestaan van de Dutch Fashion Foundation, de organisatie die jong modetalent steunt.

Menkes pleitte ervoor het woord fashion onder te verdelen in subgroepen. “Alles wordt tegenwoordig fashion genoemd, van het kledingstuk dat door een vrouw – meestal is het een vrouw – in een ver arm land in elkaar gezet wordt tegen een schandalig uurloon, tot prachtig handwerk van Louis Vuitton. Een andere benaming van fast fashion zou het minder aantrekkelijk kunnen maken om rommel te kopen.”

Alle gesprekken van het festival zijn terug te zien via 2021onedayfashionfestival.com

Het park in

Donatella Versace mag ooit gezegd hebben dat de natuur en groenten meer iets zijn voor konijnen dan voor haar, in de nieuwe Versace FW ’21 speelt ze toch in op de algemene tendens naar herwaardering van de natuur. Modellen (onder wie Amsterdammer Rianne van Rompaey) hangen rond in een park en in bomen. De campagne werd geschoten door de Britse fotograaf Alasdair McLellan, eerder verantwoordelijk voor Gucci’s Pre-Fall ’20-campagne met herten, wasberen en kikkers.

DP rapt in Soho

Het Amsterdamse Daily Paper opent vandaag een flagshipstore in de Londense wijk Soho, en lanceert tegelijkertijd ‘Unite Sessions’: video’s van Londens talent zoals rapper Ghetts met speciaal voor DP gecreëerde nummers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden