PlusExclusief

De een Joodse, de ander Palestijnse roots: ‘We zijn het niet altijd met elkaar eens, dat maakt onze vriendschap zo mooi’

Diana (links) en Chantal. Beiden hebben zich laten testen op covid voor de foto. Beeld Nina Schollaardt
Diana (links) en Chantal. Beiden hebben zich laten testen op covid voor de foto.Beeld Nina Schollaardt

Chantal Suissa heeft Joodse ouders, Diana Khader Palestijnse. Toen ze zeven jaar geleden samen in Het Parool stonden, ontstond een vriendschap. Het is voor hen, en voor anderen met Joodse of Palestijnse wortels, een zware tijd.

Diana Khader: “We kenden elkaar al van Facebook, maar na dat interview is echt een sterke band ontstaan. We hadden daarna een keer samen een interview voor de NPO, maar het was ramadan. Toen zei Chantal: ‘Kom gewoon, jouw geluid is nodig, zet ik je daarna thuis af en ben je op tijd voor de iftar.’ Zo zag ik haar menselijke kant en groeiden we naar elkaar toe.”

Chantal Suissa: “Ik vind het heel fijn om met haar te praten. Heel veel pleitbezorgers van de Palestijnse zaak weten niet eens waar Ramallah ligt. Ik heb liever een goed gesprek met iemand die ook die achtergrond voelt en begrijpt.”

Khader: “Sinds het geweld oplaait, hebben we elke dag contact: ik denk aan je, of een hartje. De kwestie is niet nieuw, maar er is een nieuwe generatie opgestaan die het geweld en de onderdrukking niet meer pikt. Door sociale media kunnen we het verzet vergroten.”

Suissa: “Ik slaap slecht. Ik heb familie en vrienden in schuilkelders. Er zijn kinderen die in hun bed plassen, er heerst een existentiële angst. Aan de Palestijnse kant natuurlijk ook, daar heb ik ook vrienden. Het is hartverscheurend. Ik kan ervan huilen en dat moet ik soms ook.”

Khader: “Ik eet slecht, slaap slecht, mijn telefoon staat op luid, ook in vergaderingen en tijdens het werk. Als een familielid belt, neem ik meteen op, want het kan het laatste gesprek zijn.”

Verrader

Suissa: “Onze vriendschap is niet per se bijzonder, want Diana is gewoon een schat en een geweldig mens. Alleen voor de buitenwereld is het opmerkelijk.”

Khader: “In Nederland is zo’n vriendschap uitzonderlijk. In het deel van Palestina waar moslims en joden samenleven niet, daar zijn zelfs restaurants van moslims en joden samen. Maar hier denken mensen: kan dat wel? Maar zij is joods, ik ben moslim, prima, so what?”

Suissa: “Ik zal eerlijk zijn, ik vind dit een spannend interview. Ik word waarschijnlijk door de hardliners in mijn gemeenschap als verrader gezien, en anderen zullen het niet eens zijn met mijn nuanceringen. Want er is echt veel geweld en ik ben bang voor toenemend antisemitisme. Ik zie weer allemaal memes voorbijkomen van Hitler met ‘we miss you’. Dingen waar je helemaal eng van wordt. Ik zag in Londen een demonstratie waarbij werd geroepen ‘Joden, joden, we verkrachten jullie dochters.’ Het is hartverscheurend en dat helpt Diana ook niet.”

Khader: “Ik kan mezelf niet zijn vanwege Palestina. Ik kom wel op sociale media op voor de Palestijnen, maar sinds kort beperkt. Ik ben bang dat de Israëlische autoriteiten iets met mijn familie daar doen. Dat ze het huis opblazen of een dierbare oppakken. Dat is ook precies wat ze willen. Ze creëren angst.”

Suissa: “Het is nu dan staakt-het-vuren, maar dat is ook weer een pauze. Het is ontzettend complex, qua lengte vergelijkbaar met onze Tachtigjarige Oorlog, eigenlijk is het één lange wapenstilstand die soms wordt onderbroken.”

Draak van een regering

Khader: “Chantal en ik zijn het natuurlijk niet altijd met elkaar eens, maar dat maakt onze vriendschap zo mooi. Zij is ook antibezetting. Want het is geen conflict, het is een bezetting.”

Suissa: “Wij zijn het soms niet met elkaar eens, maar altijd respectvol. We zijn allebei tegen onschuldige burgerslachtoffers. Zelf vind ik de regering-Netanyahu een draak van een regering. Ik vind het onbestaanbaar dat je Palestijnse gezinnen uit hun huizen verdrijft, ook al hebben ze het Israëlische recht aan hun kant. Dat recht is niet rechtvaardig. Maar ik mis wel de veroordeling van Hamas.”

Khader: “De oplossing is echt nog steeds: het aantal hectare van Palestina berekenen en dan een eerlijke verdeling maken. Maar dan moeten de Israëlische autoriteiten wel het recht van de Palestijnen accepteren. En zich aan de afspraken houden die allang zijn gemaakt. Overal waar bezetting is, heb je het recht op verzet. Dat was in de Tweede Wereldoorlog ook. Wat zou jij doen als ze je huis binnenvielen?”

Suissa: “De oplossing heb ik niet, maar het begint in elk geval met totaal nieuw leiderschap, aan beide kanten. Maar die komen niet aan de bak, want ze worden weggezet als te soft. We moeten geen muren bouwen, maar bruggen. En elkaar vasthouden, ondanks alles.”

Khader: “Ik hoop dat ik ooit trouw en kinderen krijg, en dat onze kinderen dan samen spelen en werken aan vrede.”

Suissa: “En ik zal dansen op haar bruiloft.”

‘Ik wil volgende week naar Israël’

Daniël de Jong. Beeld Nina Schollaardt
Daniël de Jong.Beeld Nina Schollaardt

Daniël de Jong (31), marketeer

“Ik heb dagenlang slecht geslapen. Ik moest er constant aan denken. Het leverde stress en buikpijn op. Mijn ouders en zus wonen in Israël. Mijn zus is hoogzwanger en rent niet zo snel naar de schuilkelder. Hoe moet ze het uitleggen aan haar zoon van vier? Je zegt niet: ‘Er zijn mensen die ons willen vermoorden.’

Ik kijk op mijn telefoon naar de Israëlische tv en op de televisie naar CNN. Ik lees erover op sociale media. Dan zie ik op Instagram en Facebook dat Joden worden uitgescholden. Oplaaiing van het conflict tussen Israël en de Palestijnen zorgt voor een toenemend antisemitisme. Het is een excuus om op straat te gaan, Joden te bedreigen, Joodse begraafplaatsen te bekladden en de Israëlische vlag te verscheuren. Op straat in Amstelveen en Buitenveldert wordt er naar me geroepen en getoeterd als ik met een keppel loop. Het gaat niet om de staat Israël, het gaat om Jodenhaat. Die is van alle tijden.

Iedereen heeft een mening over Israël en het conflict. Maar mensen weten er weinig van. Daarom heb ik in een stukje op Facebook gezet, als een soort Slimste Mens-quiz: Wat weet je van het oude Palestina voor het jaar nul? Wat weet je van de Onafhankelijksheidsoorlog? Wat weet je van Hezbollah en de oorlog in Libanon en van de Israëlische grenzen en het Palestijnse gebied? Pas als je die antwoorden weet, ben ik bereid te praten.

Ik wil volgende week naar Israël vliegen. Ik heb mijn ouders vanwege corona al anderhalf jaar niet gezien. KLM staakte eerder de vluchten op Tel Aviv. Nee, ik vind het niet eng. Ik voel me nergens zo veilig als daar.”

‘Het is een heel enge tijd voor Joden in Europa’

Ezra Eisenmann. Beeld Nina Schollaardt
Ezra Eisenmann.Beeld Nina Schollaardt

Ezra Eisenmann (26), sportmarketeer

“Er waren de afgelopen dagen veel oplopende emoties. Ik heb veel familie in Israël. Ze renden voor hun leven en zaten veel in schuilkelders. Het staakt-het-vuren is heel positief. Het is belangrijk om in gesprek te gaan met de andere kant.

Ik heb drie jaar in Israël gewoond. Ik heb gestudeerd en gevoetbald met moslims en christenen. Ik heb ook nog steeds contact met hen en vraag telkens hoe het gaat. Het is zo’n rare gewaarwording om hier in Nederland te zien dat er tijdens demonstraties ‘dood aan de Joden’ wordt gescandeerd, Israëlische vlaggen worden vertrapt en dat er wordt opgeroepen tot het oprichten van een kalifaat. Zo ironisch.

Ik lees veel op sociale media. Daar komen teksten voorbij dat het werk van Hitler afgemaakt moet worden. Ze proberen ons bang te maken. Veel Joden voelen zich in Europa onveilig.

Door het staakt-het-vuren kunnen de mensen in Israël weer lekker slapen, werken, geld verdienen en afspreken met vrienden. Maar we moeten alert blijven. Het is momenteel een heel enge tijd voor Joden in Europa. Het antisemitisme in de wereld is sterker geworden. De geschiedenis herhaalt zich. Sylvana Simons van Bij1 roept op tot een boycot van producten uit Israël. Dat doet me denken aan de Tweede Wereldoorlog: ‘Koop niet bij Joden’ en ‘Verboden voor Joden’.

Zelf probeer ik met mensen op sociale media in gesprek te gaan. Ik ben niet activistisch, maar ik voel het onrecht dat me wordt aangedaan. Ik vraag hun: ‘Waarom roep je op mij te haten? Wat heb ik misdaan?’ Maar ik krijg dan als antwoord: ‘Zionist’ of ‘We pakken je.’”

‘Palestijnen zijn geen tweederangsmensen’

Sliman Abu Amara. Beeld Nina Schollaardt
Sliman Abu Amara.Beeld Nina Schollaardt

Sliman Abu Amara (48) business developer

“Ik ben Palestijns en in Israël geboren. Ik woon al twintig jaar in Nederland en heb een Nederlandse man. Je kunt me niet makkelijk in een hokje stoppen. Ik ben in een Joodse wijk opgegroeid, ging naar een katholieke school en mijn ouders waren moslims.

Ik probeer genuanceerd te zijn. Geweld is nooit goed, ongeacht van wie. Ik heb familie én veel Joodse vrienden die nu in de bunker zitten. Het is alsof ik van alle kanten bestookt word.

Wij beginnen in Nederland pas over het conflict te praten als er raketten vanuit Hamas richting Israël worden afgevuurd. Maar niet over de oorzaak: de situatie in de Palestijnse gebieden. Deze escalatie begon toen ultraorthodoxe kolonisten met hulp van Israëlische soldaten de Al-Aqsamoskee aanvielen, ook nog tijdens de ramadan. Netanyahu doet alles om aan de macht te blijven, ook samenwerking met extremisten met het white supremacy-gedachtegoed.

Als ik ’s ochtends wakker word, kijk ik als eerste op mijn mobiel. In mijn stad Ramla lopen gewapende kolonisten rond die Arabieren in hun huizen en auto’s aanvallen. Ik heb nog nooit zoveel angst gehad. De dimensie van de haat is ongekend.

Het komt goed, maar we moeten beseffen dat de Israëlische bezettingspolitiek niet meer van deze tijd is. Je kunt niet continu de Palestijnen als een tweederangsmens beschouwen. Het beleid van Israël begint steeds meer op apartheid te lijken. Ook veel Israëliërs zijn daar bezorgd over. Maar ik blijf positief denken. Ik hou van Joden, met hen opgegroeid, we hebben van hetzelfde bord gegeten. Ons conflict is niet met het Joodse volk, het is met het apartheidsregime dat ons wordt opgedrongen.”

‘Ik ben zo verdrietig hoe oneerlijk het leven is’

Nina Abu Amro. Beeld Nina Schollaardt
Nina Abu Amro.Beeld Nina Schollaardt

Nina Abu Amro (24), voedingsdeskundige

“Ik ben helemaal blij met het staakt-het-vuren. Een beetje rust voor de mensen daar.

Mijn ouders zijn gevlucht van Palestina naar Syrië. Daar ben ik geboren. Toen de oorlog in Syrië uitbrak, ben ik mijn broer kwijtgeraakt en zijn we weer gevlucht. Vijf jaar geleden ben ik in Nederland gekomen, maar je neemt de oorlog altijd mee. Sinds twee jaar heb ik een Nederlands paspoort.

De familie van mijn ouders woont op een rustige plek, maar ik ben echt heel verdrietig hoe oneerlijk het leven is. Sociale media spelen ook een heel belangrijke rol. Op Snapchat kun je bijvoorbeeld kijken op locatie. Klik je op Tel Aviv, waar men in Nederland nu denkt dat er paniek is, dan zie mensen winkelen, aan het strand en lekker uit eten. Klik je iets verderop op de berichten uit Gaza, dan zie je vooral paniek, kapotte gebouwen en veel verdriet.

Voor de creatie van Israël leefden joden, christenen en moslims in vrede samen in Palestina. Nu hebben Palestijnen geen burgerrechten, geen elektriciteit, maar vier uur per dag schoon water. Het gaat hier om kolonisatie, apartheid en etnische zuivering van het Palestijnse volk. Ik vind het heel moeilijk dat de wereld dat toelaat.

Voor de toekomst hoop ik dat alles teruggaat naar voor het jaar 1948, toen iedereen in Palestina gelijk was. Het is alleen niet reëel, want Israël is een land met macht en geld. Palestijnse mensen krijgen hun recht niet. Mijn vader wil graag terug naar zijn geboortedorp, maar het kan en mag niet. Als je als Jood in Amerika bent geboren, krijg je een gratis vliegticket en gratis vakantie. Dat is zo’n onrecht.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden