PlusReportage

Zo verkoop je een film tijdens het festival in Cannes: ‘950.000 euro? Dat ga ik in geen 950.000 jaar betalen’

Regisseur Ruben Östlund, actrice Charlbi Dean Kriek en acteur Harris Dickinson in Cannes tijdens de première van Triangle of Sadness, Östlunds eerste Engelstalige film. Beeld Getty Images
Regisseur Ruben Östlund, actrice Charlbi Dean Kriek en acteur Harris Dickinson in Cannes tijdens de première van Triangle of Sadness, Östlunds eerste Engelstalige film.Beeld Getty Images

In Cannes verdringen de dagjesmensen zich rond de rode loper om een glimp op te vangen van de sterren. Ondertussen wordt er door makers gehandeld in nieuwe, soms zelfs nog te maken films. ‘Als er een project is dat iedereen wil, vliegt het helemaal uit de bocht.’

Jan Pieter Ekker

In het weekeinde is het topdrukte in Cannes. Inwoners en dagjesmensen maken selfies voor het festivalpaleis en de metershoge pilotenhelm van Tom Cruise in de tuin van Le Grand Hôtel, een overblijfsel van het bliksembezoek van Tom Cruise aan de Croisette. Ze staan uren bij de rode loper en de uitgangen van de grote hotels te wachten om een glimp op te vangen van de sterren: van Marion Cotillard en Idris Elba tot Tilda Swinton en Woody Harrelson.

Harrelson was in Cannes voor de wereldpremière van Triangle of Sadness, de eerste Engelstalige film van de Zweed Ruben Östlund, die met zijn vorige film The Square in 2017 de Gouden Palm won – de belangrijkste prijs van het festival van Cannes.

Modellenwereld

Het is opnieuw een sociale satire, maar waar The Square gesitueerd was in de wonderlijke wereld van de hedendaagse kunst, begint Triangle of Sadness in de modellenwereld. De sexy Carl is model, de aantrekkelijke Yaya verdient haar geld als influencer. Samen maken ze een (gratis) cruise op een luxejacht, met onder anderen een aristocratische Britse wapenhandelaar en een steenrijke Russische handelaar in kunstmest en diens strakgetrokken vrouw. Zij orakelt dat iedereen gelijk is en staat erop dat het personeel ook een keer van de glijbaan mag – ook het niet-westerse personeel dat normaalgesproken alleen onderdeks aan het werk is.

Na een even dramatisch als hilarisch ‘captain’s dinner’, waarop de Russische oligarch en de marxistische, aanhoudend dronken kapitein (Harrelson op zijn best) de hoofdrollen spelen, spoelt een aantal opvarenden aan op een onbewoond eiland. Daar heb je weinig aan je miljoenen en je uiterlijk, zo wordt al snel duidelijk.

Aan de stok met iedereen

“Ik combineer het beste van de Europese cinema, die intellectueel is en vaak iets probeert te zeggen over de wereld waarin we leven, met het beste van Hollywood, waar je geld moet verdienen met een film omdat je anders geen brood op de plank hebt en geen volgende film kunt maken,” vertelde Östlund op een persconferentie.

De Roemeense regisseur Cristian Mungiu – in 2007 winnaar van de Gouden Palm met het abortusdrama 4 maanden, 3 weken en 2 dagen – heeft in R.M.N. ook wat te zeggen over onze globaliserende wereld. Als de bakkerij in een gat in Transsylvanië geen personeel kan vinden voor het lopendebandwerk – de meeste mannen werken in het buitenland, de achterblijvers halen hun neus op voor het minimumloon – neemt de directie drie Singalezen aan.

Vervolgens krijgt iedereen het met elkaar aan de stok: de Roemenen met de etnische Hongaren, zij samen met de Singalezen (de zigeuners hebben ze er al uit gegooid).

“We hebben niks tegen deze mensen,” zegt een van de bewoners tijdens een soort volksgericht. “Zolang ze maar in hun eigen land blijven.”

“Het is niet alleen een film over Roemenië,” merkte Mungiu fijntjes op tijdens zijn persconferentie. “Gaat u maar even na wie er in uw land zoal hoge ogen gooien bij de laatste verkiezingen.”

Bizar competitief

Buiten het zicht van de dagjesmensen en de camera’s wordt er in Cannes in nieuwe films gehandeld. Vooral in films die nog moeten worden gemaakt. In alle vormen en maten. Ze worden aangeprezen in met posters en flyers behangen stands en paviljoens van landen en regio’s en sales agents en producenten uit alle hoeken van de wereld.

De meeste films die in de Gouden Palmcompetitie draaien, zijn al verkocht. Zo kocht Pim Hermeling, directeur van de Amsterdamse distributeur September Film, twee jaar geleden op het festival van Berlijn de distributierechten van Triangle of Sadness en vorig jaar in Cannes al die van R.M.N..

“De Benelux is bizar competitief, dus bijna alles wordt in een vroeg stadium van het productieproces al verkocht op basis van het script. Dat is enorm risicovol; dat is het leuke maar ook het ingewikkelde van dit vak.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Acteur Woody Harrelson in Cannes tijdens de persconferentie van Triangle of Sadness, 22 mei 2022.  Beeld REUTERS
Acteur Woody Harrelson in Cannes tijdens de persconferentie van Triangle of Sadness, 22 mei 2022.Beeld REUTERS

Voor aanvang van deze editie kocht Hermeling de nieuwe, nog onaffe film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi en series van Lars von Trier en Thomas Vinterberg, in de eerste dagen kocht hij onder meer een Roemeense film en een Japans debuut, die beide in wereldpremière gingen in de tweede competitie Un certain regard. Hermeling ‘is nog bezig’ met een internationale film over Wim ‘the iceman’ Hof, geregisseerd door de Schotse Oscarwinnaar Kevin Macdonald met Joseph Fiennes in de hoofdrol. “De prijzen zijn nog net zo hoog als voor de pandemie en als er een project is dat iedereen wil, vliegt het helemaal uit de bocht.”

Is Emmanuelle Frans?

Een zo’n gewild project is Emmanuelle, de eerste Engelstalige film van Audrey Diwan, de Franse regisseur die vorig jaar op het festival van Venetië de Gouden Leeuw won voor haar abortusfilm L’événement. De Franse ster Léa Seydoux gaat de titelrol spelen die van Sylvia Kristel een wereldster maakte.

“De vraagprijs is 950.000 euro. Dan heb je minimaal 600.000 bezoekers nodig, dus dat ga ik er in nog geen 950.000 jaar voor betalen. De sales agent zegt er dan bij dat Emmanuelle Nederlands is, maar Emmanuelle is natuurlijk gewoon Frans. En mensen onder de vijftig kennen Sylvia Kristel helemaal niet meer.”

Met een lach: “Als ik geld had gekregen van alle sales agents die zeiden ‘Na de zomervakantie trekt de bioscoop wel weer aan’, dan was ik rijk geweest. De realiteit is dat een film als Drive My Car, die vorig jaar in Cannes de prijs voor het beste scenario won en eerder dit jaar een Oscar, nu als het meezit 50.000 bezoekers gaat trekken. In een normale tijd waren dat er minimaal 80.000; dat scheelt een slok op een borrel.”

Dringen bij de Vlamingen

In het paviljoen van Flanders Image, het exportbureau van de Vlaamse cinema, is het dringen geblazen vanaf de eerste festivaldag. Toen was de eerste, besloten marktscreening van Close, de tweede speelfilm van Lukas Dhont (het gonst sindsdien in Cannes dat het net 31 geworden talent een geheide kanshebber is op de Gouden Palm).

Manager Christian De Schutter is er een beetje beduusd van. “In 1988 draaide er voor het laatst een film van een Vlaamse regisseur in de competitie, nu hebben we er twee. En door de aantrekkingskracht van Lukas Dhont en Felix van Groeningen kunnen we ook weer nieuwe Vlaamse projecten onder de aandacht brengen.”

Het is aandacht waar de Rotterdamse regisseur Robert-Jonathan Koeyers en zijn producent Richard Valk vooralsnog alleen maar van kunnen dromen. Maandag wordt Koeyers’ korte, zeer persoonlijke animatiefilm It’s Nice in Here vertoond op het parallelfestival Semaine de la critique. Arte heeft de uitzendrechten al gekocht, meldt Valk.

Koeyers droomt ervan dat Cannes het startschot zal zijn van iets moois en dat It’s Nice in Here te zijner tijd wordt ingezonden voor de Oscars. “Het is een verhaal over een zwarte Amerikaanse jongen, dus het zou mooi zijn als mijn film ook in Amerika te zien zal zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden