PlusRecensie

Zilverwitte kuif en zalvende stem: Nick Lowe is nog steeds in topvorm

Nick Lowe, die ooit aan de wieg van de Britse punk stond, gaf een prachtig concert vol ouderwetse rock-’n-roll en wittemannensoul. Extra attractie: zijn Amerikaanse begeleidingsband Los Straitjackets.

Peter van Brummelen
 Nick Lowe  Beeld Redferns
Nick LoweBeeld Redferns

Een van de allerergste zinnen in de Engelse taal, volgens Nick Lowe: We’re gonna do something from the new album now. “Altijd als ik dat hoor, zinkt mijn hart,” zegt hij erbij. En dus krijgen we vanavond een concert waarin vooral achterom zal worden gekeken.

Met de ronkende stem van een spreekstalmeester: “Ik beloof u drie, misschien wel vier kanjers van hits.” Na een korte blik op de setlist: “Nou ja, twee. En zulke heel grote hits waren het nou ook weer niet.”

Echte klassiekers heeft hij wel op zijn naam staan. Te beginnen met (What’s So Funny ’Bout) Peace, Love, and Understanding, dat vooral bekend is in de versie van Elvis Costello, maar dat Lowe al in 1974 schreef, als lid van de pubrockgroep Brinsley Schwarz.

Het was het begin van een bonte carrière als zanger, muzikant, songschrijver en producer. Nick Lowe stond aan de wieg van de punk – hij produceerde het debuut van The Damned, Engelands eerste punkalbum – en hielp de carrières van Elvis Costello en The Pretenders op gang. Daarnaast schreef hij het ene prachtnummer na het andere.

In Nederland was zijn grootste hit het newwavenummer I Love the Sound of Breaking Glass uit 1978. In de Tolhuistuin laat hij het achterwege. Het zou ook niet echt passen in een setlist vol ouderwetse rock-’n-roll, country, wittemannensoul, kermisdeunen en stemmige ballads.

Opvallend goed

Lowe is 73 inmiddels. Hij ziet er goed uit met zijn zilverwitte kuif en XL Buddy Holly-bril. Hij klinkt ook opvallend goed. Zeker in die ballads, die hij zingt met mooi zalvende stem, maar ook in het steviger werk komt hij goed weg. En dan krijgen we er tussendoor nog veel goede grappen bij ook.

Begeleid wordt hij door Los Straitjackets, een Amerikaanse gitaarband waarvan de leden maskers dragen zoals Mexicaanse worstelaars. Dat ziet er zeker bij de serieuzere nummers van Lowe behoorlijk idioot uit, maar wat een geweldige band.

Halverwege de avond verdwijnt Nick Lowe van het podium (“Ik ga even strijken of zo, denk ik”) en laten Los Straitjackets horen wat ze normaal gesproken op eigen kracht spelen: instrumentale surfmuziek met veel reverb en twang. Speciaal voor Nederland is er een ‘versurfte’ versie van Venus van Shocking Blue.

Nick Lowe en Los Straitjackets vormen een perfecte combinatie, maar goed klinkt Lowe ook in zijn eentje. Als hij tot zijn verbazing voor een tweede toegift wordt teruggeroepen, zet hij moederziel alleen Alison in. Van Elvis Costello, ja, maar ook een beetje van Lowe, want hij produceerde het in 1977.

Het klinkt prachtig, zo ingetogen en bijna voorzichtig gezongen door Nick Lowe.

Popmuziek

Nick Lowe & Los Straitjackets
Gehoord: Tolhuistuin
Wanneer: zondag 2 oktober

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden