Muziek

Zelfs met een statig orkest erbij verloor DeWolff niet zijn kracht

Wolffpack , van DeWollff. Beeld Mascot Records
Wolffpack , van DeWollff.Beeld Mascot Records

Ze speelden een van de leukste concerten van het afgelopen coronajaar. Rocktrio DeWolff bundelde in september in Carré de krachten met het Metropole Orkest. Zelfs met een statig orkest in de rug bleek het drietal niets van zijn gierende kracht te hebben verloren.

Ten tijde van dat concert waren de liedjes voor het album Wolffpack al vrijwel af. Alleen over de selectie en de volgorde voor de plaat was nog onzekerheid. Mede om de pandemie-verveling te verdrijven beloofde de band z’n fans elke twee weken drie liedjes op te sturen: de ‘Wolffpack abonnementservice’ was een feit. Wie zich aanmeldde, kreeg bij de liedjes nog een verse videoclip ook.

Na in totaal 17 nummers mochten de abonnees kiezen: welke songs komen op het negende album? Het werd snel duidelijk: fans en band weten wat ze aan elkaar hebben.

Nu het album er ligt, zeggen Pablo en Luka van de Poel en Robin Piso zich op één wijziging na aan de voorkeuren van de fans te hebben gehouden.

Wolffpack is een plaat die alles bevat wat de southernrock van de band zo aantrekkelijk maakt: overstuurde gitaar, beukende drums en een vrijwel permanent huilend Hammondorgel. Wolffpack klinkt als een greatesthitscollectie, maar dan vol nieuw materiaal.

Echte radiohits blijven uiteraard lastig voor de groep. Voor airplay op popstations blijft de psychedelica van DeWolff vermoedelijk te afwijkend klinken, al zou Half of Your Love met z’n disco-invloeden en soulvolle melodie de formatie misschien uit z’n beschutte niche kunnen trekken.

Oude Testament

Bij de totstandkoming van Wolffpack betrekt de band ook nadrukkelijk het vorig jaar verschenen album Tascam Tapes. Op die plaat experimenteerde de groep met het opnemen op een origineel Tascamcassettedeck. De drie mannen waren uiterst tevreden over de resultaten die ze in gedachten op zonnige festivalpodia nog verder zagen opbloeien. Die optredens kwamen er afgelopen zomer zoals bekend niet en het album raakte tot teleurstelling van het trio vermalen in het nieuws over de net uitgebroken pandemie.

Die woekert een jaar later nog voort, maar het zou zonde zijn als Wolffpack hetzelfde lot treft als zijn voorganger – al is het maar vanwege het van spelplezier en muzikale energie bruisende Lady J. DeWolff is helemaal in z’n element met de swingende rock & bluescocktail waarop de band nu eens klinkt als The Doors, dan weer als Led Zeppelin en eindigt als een opgevoerde versie van de Rolling Stones.

Voor de liefhebbers van ongeremd gitaarwerk is de swamprock van Bona Fide vermoedelijk nog aantrekkelijker. Spiritueel klinkt de tekst van RU My Saviour, waarvoor Pablo van de Poel –overtuigd atheïst – zich liet inspireren door het Oude Testament.

Het slot is weer helemaal in DeWolffstijl. Een intro met een krakende opname van een op zijn gitaar tokkelende cowboy. Op Hope Train is er zo een kort moment van serene rust. Maar gelukkig, dat duurt bij DeWolff nooit lang.

Rock

DeWolff
Wolffpack
(Mascot Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden