PlusBoekrecensie

Zeeangst van L.H. Wiener is een ontzettend leuk boek

De zee is bij L.H. Wiener een vijand, maar ook een bron van existentiële diepgang.Beeld Getty Images

Meerdere malen komt de schrijver op die ene gebeurtenis terug. Dat hij op 4 mei 1958 bijna verdronk, op driehonderd meter voor de kust van Zandvoort. ‘Deze gebeurtenis heeft de zee voor mij getransformeerd tot een vijand, die het op mij heeft voorzien en die ik vrezen moet, terwijl ik tegelijkertijd weet dat het niet zo is.’

Dit schrijft L.H. Wiener in de proloog van Zeeangst (ondertitel: Een logboek). In Zeeangst beschrijft hij een zeiltocht langs de Engelse zuidkust. Maar de zee was toch een vijand? Zeilen is voor L.H. Wiener een dualistische uitdaging geworden. ‘Enerzijds zee kiezen en opgaan in de natuur, met alle existentiële diepgang van dien, en anderzijds het tarten van de dood.’

Wie het werk van L.H. Wiener een beetje kent, weet dat hij al heel lang zeilt. En ook de anekdote over zijn bijna-verdrinkingsdood lezen we in Zeeangst niet voor de eerste keer. Het zijn repeterende thema’s in zijn werk, net als hij in zijn sterk autobiografisch schrijven altijd moppert, in gedachten mensen wel wat wil aandoen, en stevig met het Koningswater (alcohol) in de weer is. Een misantroop, die Wiener, maar niet echt kwaadaardig.

Genoeg gezeur en gemiezer in Zeeangst, heerlijk vintage Wiener. Wat opvalt is dat Wiener - en dat doet hij hier niet voor het eerst, maar nu wel heel overdadig – veel in het Engels schrijft. Hij en zijn vriendin Antje doen Engeland aan, en Wiener is een gepensioneerde leraar Engels, dus dat zal wel ergens goed voor zijn, maar het is toch ook een beetje gratuit (pardon my French).

En hij gebruikt heel veel zeiltaal waar geen touw aan vast te knopen is als je geen zeiler bent. (Overigens gebruikt de zeiler, zo legt Wiener uit, nooit het woord touw.) Maar achterin het boek is een lange alfabetische lijst met zeilbegrippen opgenomen. Pal na een vernietigend stukje over de roman Casino van Marja Brouwers uit 2005, waarin een jachtontwerper voorkomt die niet weet waar hij het over heeft. ‘Werkelijk alles is ernaast. Dat een auteur geen benul van zeilen heeft is niet erg, maar schrijf er dan niet over.’

Een flinke plens whisky

L.H. Wiener op z’n best. Dat zal mij niet overkomen, moet Wiener hebben gedacht. Dus een passage als (…) ontdek ik tot mijn schrik dat ik de splitpen in de borstbout van het voorstag niet heb geborgd’ zal ongetwijfeld kloppen. Deze lezer dacht alleen maar: wààààt?

Zeeangst is een ontzettend leuk boek, waarin het ook gaat over vogels, de medemens en Engeland. Waarin Wiener het graf van Malcolm Lowry bezoekt (en een flinke plens whisky naar binnen gooit), en gaat kijken waar Virginia Woolf het water in liep. En ze hebben ook een poes mee aan boord. Loes. Die af en toe wegloopt. Lekker kneuterig en toch gezellig.

Tegen het einde blijkt ook nog eens dat hij serieuze zaak heeft gemaakt met dat ‘tarten van de dood’, maar dat moet u zelf maar lezen. En dat het boek aan Loes is opgedragen is ook niet voor niets. Echt weer een fijne Wiener, dat Zeeangst.

Non-fictie

L.H. Wiener
Zeeangst
Uitgeverij Pluim, € €21,99. 284 blz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden