Ze zingt echt gewéldig

Geen idee of het overal ter wereld zo is, maar in Nederland voltrekt zich bij het noemen van de naam Celine Dion een waterscheiding. Mannen beginnen te kokhalzen; vrouwen beginnen licht te geven, een zacht, gedempt romantisch licht, waar je je als man graag aan zou willen laven, ware het niet dat je net aan het kokhalzen was.

We generaliseren natuurlijk. Toch was de overweldigende aanwezigheid van vrouwen bij het langverbeide concert van Celine Dion, gisteren in de Amsterdam Arena, opmerkelijk. Althans net zo opmermerkelijk als de overweldigende aanwezigheid van kerels bij een concert van Motörhead. Blijkbaar bestaat er zoiets als vrouwen- en mannenmuziek.

Superster Celine, een van de bestverkopende platenartiesten aller tijden, was alweer acht jaar niet meer in Nederland geweest. Te druk met andere dingen. Een zieke en weer genezen echtgenoot, een zoontje, en vooral een contract dat haar van 2002 tot en met 2007 verbond aan het vierduizend stoelen tellende Colosseum in Caesars Palace, Las Vegas.

Maar in februari begon ze in Zuid-Afrika weer aan een wereldtoernee, getiteld Taking chances. Net als in 1999 stond er ook weer een concert in de Arena op de rol. "Het is veel te lang geleden dat ik hier was," zei ze na een hartverscheurende versie van haar signature-song The power of love, een van de typische spierballenballads die het fundament vormen onder Dions megasucces. En: Let's make up for that lost time, allright? - zinnen die ze de komende dagen ongetwijfeld ook in Kopenhagen, Stockholm, Berlijn en Frankfurt met evenveel professionele oprechtheid van haar lippen zal laten rollen.

Bijgestaan door acht dansers en een vakkundige band bracht Celine Dion in het midden van de Arena een geoliede, geen moment vervelende show, met als enige, maar niet onbelangrijke minpunt de meer dan erbarmelijke kwaliteit van het geluid. Een continue delay van een halve seconde veranderde de totaalklank anderhalf uur lang in een akoestische soep. Een bizarre ervaring. Maar geen woord van protest bij het publiek, dat deze waanzin blijkbaar accepteert.

Vanaf rij acht was goed te zien dat Celine Dion zich met hart en ziel overgaf aan de muziek. Geen geplayback, zoals bij Dolly Parton of Madonna, maar een zeer energiek gezongen show, geregisseerd door Jamie King, die ook verantwoordelijk was voor Madonna's tournee Confessions.

Dions glasheldere sopraan - ze kan écht geweldig zingen - wordt door zeurpieten nog weleens als synthetisch weggezet, maar live is er een vocale gloed die de rillingen over de rug kan jagen, of je nu wil of niet, vooral in de langzame nummers. Maar een rock- of een soulzangeres is ze niet. Voor covers van Queens We will rock you, van James Browns It's a man's world of van River deep, mountain high (de eerste toegift) is haar stem te gepolijst.

Vraag die blijft: moeten we nu weer acht jaar wachten voordat ze weer eens komt?

Celine Dion;
Taking Chances.
Gehoord: 2/6, Arena.
celinedion.com (ERIK VOERMANS)

De Canadese zangeres Celine Dion tijdens haar optreden maandagavond in de Amsterdam Arena. Foto: Paul Bergen/ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden