PlusTen Slotte

Zangeres Vera Lynn (103) was het symbool van vrouwelijke onverzettelijkheid

Beeld AFP

De Britse zangeres Vera Lynn is op 103-jarige leeftijd overleden. Dat heeft haar familie bevestigd. Ze zong als The Forces’ Sweetheart hoop in de Britse harten tijdens de Tweede Wereldoorlog.

We’ll meet again/Don’t know where/Don’t know when/But I know we’ll meet again some sunny day.

Het was met die van melancholie doordrenkte regels in het hoofd dat menig Brits soldaat tussen 1940 en 1945 aan zijn oorlogsmissie begon. De destijds 22-jarige Vera Lynn zong ze in september 1939 – Hitler had met zijn inval in Polen enkele weken eerder de Tweede Wereldoorlog ontketend – als weemoedig liefdeslied.

Maar We’ll Meet Again, werd mede dankzij de optredens die Lynn verzorgde op legerbasissen in Egypte, Birma en India, een regelrechte soldatenhymne. Een lichtje in aardedonkere tijden, gezongen door een op en top Britse zangeres die uit pure vaderlandsliefde dienst nam bij de Entertainments National Service Association, opgericht om het moreel van de geallieerde troepen op te krikken. Een lied om de heimwee naar het knusse British homefront enigszins te verzachten.

Woensdag overleed Lynn op 103-jarige leeftijd. Hoewel ze tot 1995 bleef zingen en talloze albums met muzikaal suikergoed opnam, leek haar repertoire gestold in de jaren dat ze gold als The Forces’ Sweetheart, het liefje van de troepen. Ze was de stem van de hoop met vaderlandslievende liederen als There’ll always be an England en The white cliffs of Dover.

En ze hield het niet bij zingen. Lynn fungeerde als rondreizend symbool van de natie en bezocht gewonde soldaten waar ze kon. Gehuld in kaki gekleurde shorts poseerde ze tussen de mannen. “Ik heb in die tijd de vreselijkste dingen gezien,” verzuchtte ze in 2013 toen het Algemeen Dagblad haar thuis opzocht. “Stervenden die mijn hand vasthielden, omdat ik iemand van ‘thuis’ was. Anderen staarden natuurlijk naar mijn benen. Wat wil je? Een vrouw in korte broek tussen 6000 mannen.”

Bang was ze nooit, vertelde ze. Het was haar plicht te zingen, vond ze. Ook tijdens de Blitz, toen Duitse bommenwerpers nachtenlang Londen op de korrel namen in de hoop de Britse moraal te breken. “Soms schuilde ik achter het podium tegen een betonnen pilaar. Alsof dat zou helpen.”

Lynn – ze kreeg behalve tal van Britse militaire onderscheidingen ook een Nederlands lintje als Commandeur in de orde van Oranje-Nassau – was eigenlijk voorbestemd om naaister te worden. Net als haar moeder. Toch auditeerde ze als tiener voor de BBC. Hoewel ze werd afgewezen omdat haar stem ongeschikt zou zijn voor de radio (Lynn: “Daar kwamen ze later van terug!”), werd ze op haar twintigste wel aangenomen bij het dansorkest van Bert Ambrose.

Queen Mum

In 1941 trouwde ze met musicus Harry Lewis. Ze kregen één dochter. Niet meer, want Lynn wilde tijd overhouden om haar carrière voort te zetten. Een in die tijd niet minder dan revolutionair statement. In die zin was Lynn voor de jaren 40 wat Madonna voor de eighties was: een symbool van vrouwelijke onverzettelijkheid middenin een door mannen gedomineerde wereld.

Lynn ontmoette oorlogspremier Winston Churchill (op haar piano prijkte nog altijd een foto van hen samen), zong duetten met Bing Crosby en Charles Aznavour en had een vriendschappelijke band met de Queen Mum (de moeder van Koningin Elizabeth).

In mei van dit jaar brak ze haar eigen hitrecord toen ze opnieuw werd gekroond als oudste artieste ooit met een album in de Britse Top 40. De Britse koningin Elizabeth had haar de benodigde promotie bezorgd door een tv-speech over de coronacrisis af te sluiten met een nauwkeurig gekozen zinnetje: We’ll meet again.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden