PlusExclusief

Zangeres Maan werkte keihard om niet te eindigen zoals andere winnaars van The Voice: ‘Ik wilde per se niet vergeten worden’

Maan Beeld Malou van Breevoort
MaanBeeld Malou van Breevoort

Het liefst leidt ze het leven van een student. Uitgaan met vriendinnen en in het weekend vertroeteld worden door haar ouders. Zangeres Maan (24) mag een grote ster zijn, ze wil gewoon Maan de dochter, zus, vriendin blijven.

Alexander van Eenennaam

Het is een doordeweekse ochtend in november en de Ziggo Dome is leeg en koud. Voor Maan de Steenwinkel is de verlaten concertzaal het decor van het promotiespotje waarmee ze een concert in de Ziggo Dome aankondigt. De opnames lopen uit, de zangeres verontschuldigt zich bij aankomst in het iets minder koude productiehokje in de catacomben. “Nog heel even naar het toilet,” zegt ze vlak voordat ze een sprintje inzet. Even later neemt ze plaats met een broodje. ‘Wilt u er ook één?’

Het is de laatste week voor haar vakantie. Curaçao en Bonaire liggen in het verschiet. Voordat ze met twee van haar beste vriendinnen in het vliegtuig stapt, zijn de dagen nog gevuld met opnames. “Zondag neem ik de clip op voor mijn nieuwe single, daar heb ik nu al zin in.”

Sinds zes jaar staat ze midden in de spotlights. Ze weet niet beter sinds ze in 2016 als 18-jarige doorbrak als winnares van The Voice of Holland. Als een van de weinige winnaars van de talentenjacht omzeilde de dochter van een tv-regisseur en een handvaardigheidsdocente het moeras van de vergetelheid.

Maan is een vaste waarde bij de concertreeks Vrienden van Amstel Live en gelegenheidscollectief The Streamers en staat na een album en een reeks singles en ep’s op al meer dan 300 miljoen streams op Spotify; Blijven slapen, de hit die ze opnam met Snelle, was daar zelfs het meest gestreamde nummer van dit jaar.

Vorig jaar won ze de Edison Pop voor liedjes als Zo kan het dus ook en Ze huilt maar ze lacht. De jury roemde haar ‘veelzijdige zangtalent’ en noemde het eigen geluid ‘een belofte voor de toekomst’.

Eind oktober kwam een droom uit: je eigen concert in Paradiso. En nu volgt de veel grotere Ziggo Dome.

“Het gaat snel, hè? Corona heeft daar een rol in gespeeld. Normaal had ik anderhalf jaar eerder in Paradiso gestaan. De liveconcerten stokten, maar ik kon wel muziek blijven maken en blijven groeien. Toch hield ik het eerst af toen mijn platenlabel mij een show in de Ziggo Dome voorspiegelde.”

Droomde je hier als klein meisje van?

“Absoluut. Mijn ouders vragen zich nog steeds af van wie ik die behoefte heb. Zij zijn allebei meer van het leven achter de schermen. Zodra ik als kindje op tv een optreden zag met megaveel publiek, zei ik tegen mama: dat wil ik ook. Ik was op mijn derde, vierde al aan het entertainen. Mama had daarvoor een speciaal jurkje voor mij gemaakt, ik pakte haar veel te grote hakken uit de kast en zocht iets dat op een microfoon leek. Papa hield van filmen, dus hij pakte de camera en dan leefde ik helemaal op.”

“Zangeres worden was mijn droom, al wist ik als iets ouder meisje heus wel dat dat waarschijnlijk niet ging gebeuren. Net als meisjes die prinses willen worden, dat lukt in de meeste gevallen ook niet.”

Van de meeste winnaars van The Voice horen we nooit meer iets. Hoe voorkwam jij dat je kopje-onder ging?

“Bij de winst hoort een contract met een label, ik kreeg een manager, een boeker, een tourmanager. Dat bleken op dat moment voor mij de juiste mensen en hoewel ik best eigenwijs kan zijn, luisterde ik naar ze. Daarnaast was ik vastberaden. Ik wilde per se niet vergeten worden en besefte dat ik daarvoor hard moest werken. Ik had niet langer twee miljoen mensen per week die naar me keken en luisterden, dus pakte ik elk interview, filmpje of wat dan ook aan om maar mijn koppie te laten zien. Desnoods sloeg ik mijn nachtrust over.”

“Muzikaal heb ik een eigen identiteit ontwikkeld, ook omdat ik mijn eigen teksten ben gaan schrijven. Daarvoor zong ik soms over dingen waarin ik me nog niet kon verplaatsen.”

Maan en haar drie jaar jongere broer Storm groeiden op in Bergen, waar haar ouders nog altijd wonen. Beide kinderen verkasten naar Amsterdam. Maan is vrijgezel, had tussen haar 21ste en 23ste haar eerste relatie, met dj Tony Junior. Die liefde bezong ze in Zo kan het dus ook, waarna de breuk ook in een lied werd omgezet: Zo kan het dus ook Part 2.

Sinds een half jaar deelt ze een huis met Luna, een van haar beste vriendinnen. “Dat wilde ik zo graag, nog eens samenwonen met een vriendinnetje voordat we allemaal gesetteld zijn. Ik leef nu min of meer het studentenleven dat ik nooit heb gehad.”

Kan dat nog als je zo bekend bent?

“Niet altijd, al valt het in Amsterdam mee; ik word in de supermarkt vrijwel nooit aangesproken. Ik voel me vrij om in mijn joggingpak met vet haar en pukkels naar buiten te gaan. Gewoon met de fiets of de metro.”

Toch lijkt het me lastig als jonge twintiger, als het altijd al snel om jou draait.

“Nou, precies dát wil ik voorkomen. Daarom leef ik ook liever als student dan als een ster. Ik hoop heel erg met beide benen op de grond te blijven. Met mensen om me heen die het me zeggen als ik mocht opstijgen.”

Zit dat risico erin?

“Ik ben me er in elk geval van bewust, terwijl ik niet alle controle heb. Als ik ergens te gast ben, word ik al snel op handen gedragen. Iemand draagt mijn tas, er wordt eten en drinken voor me gehaald zonder dat ik daarom vraag. Ik wil niet dat zulke dingen doorsijpelen in mijn privéleven, dat ik sterallures krijg.”

Hoe voorkom je dat?

“Mijn voordeel is dat ik het anderen graag naar de zin maak. Soms op het irritante af. Dan zegt een van mijn vriendinnen: kom op Moon – mijn koosnaampje – bemoei je even met jezelf. Maar ja, ik word gewoon heel blij als het goed gaat met anderen. Ik heb er ook manieren voor. Ben ik op een feestje met nieuwe mensen en willen ze alles van me weten, dan verleg ik het gesprek naar iemand anders. Het hoeft niet altijd over mij te gaan.”

Waar zit geluk in voor jou?

“Sowieso in samenzijn met mensen, dan kom ik tot bloei. Er zijn de afgelopen jaren veel mooie dingen gebeurd in mijn artiestenbestaan waarvan je zou denken dat het me wel heel gelukkig moet maken. Zo makkelijk gaat het niet, geluk is een gevoel, niet af te meten aan hoe groot de zaal is waarin je optreedt of aan hoeveel geld je verdient. Daar zit het hem niet in. Hoe blij ik ook ben met mijn werk, ik ben het gelukkigst als ik niet Maan de artiest ben, maar de dochter, zus of vriendin.’

Je schreef het nummer Nog even niet, over je verlangen nog even terug te gaan naar je veilige kindertijd.

“Ja, dat gevoel heb ik nog steeds. Even die jas met verantwoordelijkheden, moeilijkheden en keuzes afwerpen en in de schoot van mijn ouders kruipen. Zorgen jullie maar even voor mij. Soms belt mijn moeder me: Moon, ik mis je zo, dat wilde ik even zeggen. Op zo’n moment denk ik: tijd om weer naar huis te gaan.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden