PlusKlapstoel

Zangeres Maan de Steenwinkel: ‘Dit is mijn vierde tussenjaar’

Maan de Steenwinkel (1997) is zangeres. In 2016 won ze The Voice of Holland. Onlangs verscheen haar debuutalbum Onverstaanbaar. Volgende week zou zij optreden in Paradiso.

Maan de SteenwinkelBeeld Harmen De Jong

Bergen

“Ik ben in Utrecht geboren, maar na een jaar verhuisden we naar Bergen, waar ik heb gewoond tot ik naar Amsterdam ging. Het was er mooi, fijn en veilig. Je hebt het strand en de bossen, maar Bergen is ook een kunstdorp. Elke keer als ik er weer ben, voelt het of ik in een warm badje stap, het is bijna een soort retraite. Ik kom uit een goed nest. Mijn ouders hebben mijn broertje en mij altijd laten voelen dat wij voor hen het allerbelangrijkste zijn dat bestaat. Papa is tv-regisseur, mama was handvaardigheidjuf, maar is toen wij klein waren voor ons tijdelijk gestopt met werken. We hoefden nooit naar de kinderopvang. Ik heb een heel sterke basis.”

Onverstaanbaar

“Mijn debuutalbum, dat nu anderhalve maand uit is. Het was best een bevalling. Je kunt maar één keer je eerste album releasen en ik ben een enorme perfectionist als het om muziek gaat. Tot op het allerlaatste moment zijn we bezig ­geweest de puntje op de i te zetten. Het is ook een heel persoonlijk album. Dat iedereen die teksten over mijn privéleven zou gaan horen, maakte het allemaal nog eens extra spannend.”

“Er staan heel veel verschillende stijlen op: r&b, een beetje jazzy, heel erg akoestisch, maar ook een soort van bandjespop en zelfs trap. Allemaal stijlen die ik leuk vind. Maar als ik dan tussendoor luisterde naar albums van andere zangeressen, hadden alle songs dezelfde sound. Kreeg ik het toch wel benauwd van: shit, bij mij vliegt het alle kanten op. Maar Onverstaanbaar heeft wel degelijk een rode draad en dat is mijn stem. En dat persoonlijke verhaal maakt van de liedjes ook een geheel.”

The Power of Love

“Het liedje dat ik zong bij de blind auditions van The Voice of Holland. Het was een voorstel van de mensen van The Voice. Het paste ook echt bij me, een echte powerballad, zoals ik die graag zong. Ik kende het helemaal niet. Ik weet nu dat het van Frankie Goes To Hollywood is, maar daar ken ik verder niets van. Nee hoor, ik denk niet zo vaak terug aan het moment dat de stoelen werden omgedraaid. Als ik nu naar The Voice kijk, kan ik me wel heel goed identificeren met iedereen die daar staat. Maar het is al vier jaar geleden dat ik meedeed. Het was een geweldige ervaring en een mooie springplank, maar ik ben niet Maan van The Voice, ik ben gewoon Maan.”

Amsterdam

“Sinds drie jaar woon ik er, in Oost. En dat bevalt heel goed. Ook omdat zo’n beetje heel Bergen van mijn generatie hier woont. Al mijn vriendinnetjes zijn ook naar Amsterdam verhuisd. Mijn leven is wel heel anders dan dat van hen. Zij studeren allemaal. Als zij weekend hebben, moet ik werken. En als ik vrij heb, zijn zij druk met hun studie. Maar we wonen allemaal op fietsafstand. Dus dan is het even bellen, ‘Hé, zullen we samen eten?’ of ‘Ga je mee naar de film?’ en binnen tien minuten zie je elkaar.”

Beyoncé

“Ah, mijn grote idool! Er zijn meer artiesten die me inspireren, maar van Beyoncé was ik als kind al fan, en dat ben ik nog steeds. Ik heb haar drie keer zien optreden, onder meer op Coachella. Zij maakte daar dat jaar op iedereen zo veel indruk dat het festival ‘Beychella’ werd genoemd. Ik stond daar tussen het publiek en wist niet wat ik zag en hoorde, ze had bijna iets buitenaards. Op het podium is zij echt the queen: ze is zelfverzekerd, krachtig. En ze mag dan soms zo ongeveer in haar blote billen staan, het blijft altijd classy; ze is trots op wat ze heeft en laat dat ook zien. En buiten de schijnwerpers is ze ook gewoon een mama, dat is ook mooi.”

Corona

“Mijn tour is heel abrupt gestopt. Maar de concerten zijn niet gecanceld, ze worden verzet. Het is afwachten wanneer we weer een go krijgen, het zou weleens akelig lang kunnen duren. Wat moet ik ervan zeggen? Ik ben geen expert. Het is elke dag afwachten en aftasten wat wel en niet kan. Blijf wel dingen doen waar je blij van wordt, zou ik zeggen. Een wandeling in je eentje bijvoorbeeld, of het open haardje aan. Het is belangrijk dat je gelukshormonen blijft aanmaken. En houd contact met je vrienden. Gelukkig hebben we sociale media. Eerst werd er veel geklaagd dat iedereen daar te veel mee bezig was, nu komt het goed uit. Met Alain Clark heb ik een filmpje voor Instagram gemaakt; een miniconcertje voor de mensen thuis.”

Paradiso

“Daar zou ik mijn clubtour afsluiten. Ja, een prachtige zaal natuurlijk, het was altijd al een grote droom daar nog eens op te treden. Ik had er al eens gezongen op een awardshow en als gast bij Tabitha, maar dit zou mijn eerste eigen concert in Paradiso worden. Ik had er heel veel zin in. De tour ging tot nu goed. Het is allemaal net weer een stapje groter: een eigen band, twee danseressen, een mooi decor, een vette lichtshow. En we doen alle liedjes van Onverstaanbaar. Iedereen kan alles meezingen, ook aan het begin van de tour, toen de plaat net uit was. Meezingpubliek is echt mijn lievelingspubliek, dan krijg ik vleugeltjes.

Medicijnen

“Ja, dat was het plan: medicijnen studeren of psychologie, iets met mensen in elk geval. Maar omdat ik nog niet zo precies wist wat ik wilde gaan doen en in welke stad, nam ik eerst een tussenjaar. En daarin wilde ik ook de muziek een kans geven. Als kind zei ik al dat ik zangeres wilde worden. Ik wilde niet in het bejaardenhuis terechtkomen zonder het te hebben geprobeerd. Liedjes schrijven, mensen uit de muziekwereld ontmoeten, dat was de bedoeling. Toen kwam The Voice en nu zit ik een soort van in mijn vierde tussenjaar, haha. Misschien ga ik ooit nog toch medicijnen studeren.”

“Ik ben ambassadeur van het Prinses Máxima Centrum, een ziekenhuis voor kinderen met kanker waar ook veel onderzoek wordt gedaan. Ik mocht er laatst een dag meelopen en moet zeggen dat ik die wereld toch wel heel interessant vind. Ik ga ook weleens mee naar college met vriendinnen die medicijnen studeren. Ik maak dan voor hen aantekeningen, ik voel me net een student. Die essays en die toetsen, daar heb ik geen zin in, maar ik vind het leuk kennis te vergaren, nieuwe dingen te leren.”

Ronnie Flex

“We hebben een heel verschillende achtergrond, maar we klikten goed. Ik vond zijn wereld ook best interessant, die was voor mij geheel nieuw. Ja, ik zie hem nog wel. Bij festivals of zoiets als De Vrienden van Amstel kom je elkaar sowieso tegen. Die documentaires over hem heb ik niet gezien, maar dat gaat zeker gebeuren. Ik ken Ronnie als een heel lieve jongen en een enorm getalenteerde muzikant. Ik wist niet wat ik meemaakte in de studio. Gewoon tijdens het zingen van een koortje ­verzon hij dingen waarvan ik dacht: waar háál je ze vandaan, wat gaat er allemaal muzikaal om in dat hoofd van jou?”

Toppers

“Weer een andere wereld. Toen ik net begon, vroegen zij me voor hun kerstshow, vijf keer in Ahoy. Heel tof dat ze me die kans boden. Ik hoefde ook geen volksliedjes te zingen, ik mocht repertoire doen dat bij mij paste, Hallelujah bijvoorbeeld. Die oershow was ook een belangrijke leermoment. Hoe is het om in zo’n grote zaal te staan? Hoe krijg je de mensen mee? De Toppers maken heel andere muziek dan ik, maar die mannen hebben wel heel veel ervaring. Daar kun je als beginnende zangeres wat van opsteken. Ik ben het meisje dat alles over dit vak wil leren. Wat ik kan gebruiken, neem ik mee. Het is bij mij voortdurend: appeltje S.”

Fans

“Je had een groep die zich de Maanhang noemde en me vanaf The Voice volgde. Ze noemen zich niet meer zo, zijn inmiddels ook wat ouder geworden, maar veel van hen komen nog altijd naar mijn shows. Het voelt heel vertrouwd als je die hoofdjes in het publiek ziet: o ja, er zijn in elk geval een paar mensen die alles kunnen meezingen. De support is heel tof. De fans waarderen wat ik doe en herkennen hun eigen verhalen in mijn liedjes. Het zijn vooral meisjes, ja, in de leeftijd van 10 tot 25. Bij shows zie ik ook wel meisjes van vier, vijf jaar, maar hun moeders en soms zelfs oma’s gaan graag mee. Mijn moeder werkt tegenwoordig in een bejaardenhuis. Als ik daar binnenkom, is het: ‘Ben jij Maan? Ik heb je gezien op televisie. Ik ben fan van je, hoor!’ Dan denk ik: wát!? De vrouwen die daar wonen zijn van 85 tot 90 jaar oud. Ik vind het echt heel tof dat ik zo’n breed publiek heb.”

Tony Junior

“Ja hoor, daar mag je best naar vragen. Waar ik een hekel aan heb, is dat journalisten soms tien vragen aan me stellen over muziek, maar dan uiteindelijk alleen die ene vraag over mijn ­privéleven tot onderwerp van hun artikel maken. Ik wil privézaken zo veel mogelijk privé houden en zeker niet uitvergroten. Mijn liedjes gaan ook over persoonlijke zaken, maar daarin heb ik zelf de controle over wat ik wel en niet kwijt wil. Tony was mijn vriend, sinds december is het uit. Ik ben heel dankbaar voor de tijd die we samen zijn geweest.”

“We hebben veel van elkaar geleerd, ook op muzikaal gebied. We leidden eenzelfde leven, hij als dj, ik als zangeres, maar we zaten niet in elkaars vaarwater. Op Onverstaanbaar staat het nummer Zeven maanden, dat over het begin van onze relatie gaat, toen we nog niet wilden dat anderen ervan wisten. We wilden zelf uitzoeken wat we nou eigenlijk voelden zonder dat de buitenwereld er een mening over had. Ik vind het heel mooi dat er iets van onze relatie bewaard kan blijven in dat liedje.”

Stephen Emmer

“Ja, die ken ik. Ik was laatst bij de Buma Awards toen hij daar een oeuvreprijs kreeg. Hij heeft zó ontzettend veel van die tv-tunes gemaakt dat je denkt: hoe dan?”

Het optreden van Maan in Paradiso is verzet naar 30 september.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden