Lianne La Havas: 'Niemand heeft het recht me te vertellen hoe mijn haar moet zitten of te bepalen of ik een beetje huid mag laten zien.’

PlusInterview

Zangeres Lianne La Havas: ‘Ik moest nog leren hoe ik wilde leven’

Lianne La Havas: 'Niemand heeft het recht me te vertellen hoe mijn haar moet zitten of te bepalen of ik een beetje huid mag laten zien.’Beeld Warner Records

Vijf jaar was het stil rond zangeres Lianne La Havas. De soulzangeres had tijd nodig om tot zichzelf te komen. Dat ze haar derde album naar zichzelf vernoemde is daarom wel logisch.

Zeker, ze heeft uitstel overwogen, zegt Lianne La Havas (30) door de telefoon. Maar uiteindelijk verschijnt haar derde album gewoon op de lang geleden geplande datum: zaterdag. “Ik twijfelde: hebben mensen in crisistijd niets anders aan hun hoofd dan een ­album van Lianne La Havas? Uiteindelijk heb ik mee laten wegen dat ik deze maanden juist meer muziek beluister dan ooit. Het raakt me meer, merk ik. Misschien kan ik dat nu wel voor anderen betekenen, bedacht ik.”

En dus is er, vijf jaar na haar tweede album Blood, dan toch een opvolger. De Britse La Havas brak in 2012 door met het album Is Your Love Big Enough, met een aanstekelijke mix van melodieuze pop en zwoele soul. Ze speelde op het North Sea Jazz Festival, Lowlands en twee keer op Pinkpop en werd in 2016 zelfs genomineerd voor een Grammy voor Blood.

Toch betekende het verschijnen van dat album juist een breekpunt in haar nog prille loopbaan. Ze had, vertelt ze, eigenlijk meteen willen beginnen aan het vervolg. Maar er kwam iets tussen. Wat precies? “Het leven. Ik was zo jong toen ik mijn eerste album maakte, 19 jaar pas. Daarna heb ik zeven jaar vrijwel non-stop getoerd. Ik had een break nodig. Ik heb vooral moeten leren hoe ik mijn leven wilde leven.”

Breekpunt met hel verleden

Die zoektocht leidde tot wat ze zelf samenvat als ‘een paar tumultueuze jaren’. Ze laste in 2017 een sabbatical in, verbrak haar relatie met een Amerikaanse muzikant en beleefde in 2018 vervolgens ‘een creatief moeilijk jaar’. “Ik kreeg niets voor elkaar. Pas vorig jaar vond ik de helderheid terug. Ik wist wat ik wilde zeggen en hoe ik wilde klinken. Toen was mijn album in zes maanden tijd helemaal af. Nu kan ik met trots zeggen: dit ben ik en dit is wat ik doe.”

Dat is niet minder dan een breekpunt met het verleden, legt ze uit. “Het leek bij mijn eerste twee platen en de optredens daarbij misschien alsof ik een heel sterk idee had van mezelf, maar het grootste deel van mijn twenties dreef ik gewoon met de stroom mee. Ik droeg de kleding die me werd aangegeven, deed mijn haar zoals me verteld werd en zong wat mensen me graag hoorden zingen. Ik was gewoonweg niet verbonden met mijn eigen verlangens.”

Wie waren die figuren die La Havas’ imago wilden bepalen? Ze wil geen namen noemen, maar zegt wel: “Er zitten nog steeds mannen aan de top van onze industrie die zeggen: ‘Als een vrouw zich op deze manier kleedt, verkoopt ze meer.’ En ik ben erachter gekomen dat ik daarin niet meer mee wil. Niemand heeft het recht me te vertellen hoe mijn haar moet zitten of te bepalen of ik een beetje huid mag laten zien. Dat inzicht werkte bevrijdend.”

In 2017 woonde de zangeres enige tijd in Los Angeles. “Ik vond het heel inspirerend om te zien hoe mensen daar compromisloos zichzelf durven zijn. Ik heb ervan meegenomen dat ik moet zijn wie ik ben en me geen zorgen moet maken over wat mensen van mijn creatieve gedachten vinden. Dat ik gewoon moet maken wat ik mooi vind.’”

Bemoedigend commentaar

Iemand die haar die boodschap al eerder overbracht was Prince, die ze in 2013 ontmoette. La Havas had een speciale band met hem. De popster zag haar als een van zijn vele vrouwelijke protegees. “Bij het maken van mijn tweede album stuurde ik mijn liedjes steeds naar hem op voor zijn oordeel. Hij schreef altijd bemoedigend commentaar terug. Hij deed niets anders dan me aanmoedigen te doen waarin ik geloofde.”

Zijn creatieve mentorschap en vriendschap leidde er in 2014 toe dat hij de persconferentie over zijn Hit and Run Tournee langs Londense clubs hield in La Havas’ huiskamer in de Britse hoofdstad. De laatste jaren van Prince’ leven – hij stierf in 2016 – was het contact minder. Toch vindt La Havas dat ‘dit het album is waarvan hij altijd zei dat ik het moest maken’. “Je hoort dat ik mijn best doe om te laten zien wie ik ben.”

Niet voor niets vernoemde ze het naar zichzelf. “Mijn liedjes zijn vrijer geworden. Menselijker ook. Ik ben nog nooit zo eerlijk geweest.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden