PlusInterview

Zangeres Karsu: ‘Alleen vrolijke nummers? Dat zou nu gek voelen’

In de Empty Concertgebouw Sessions treden musici op in een verder lege Grote Zaal van het Concertgebouw. Deze week is het de beurt aan zangeres Karsu. ‘Mag die opname nog een keer? Dat kan beter.’

Karsu loopt de Grote Zaal in, Mart Jeninga op synthesizer staat al op het podium. Beeld Kim Balster

“De rechterdeur valt langzamer dicht, dus daar moet je even op letten,” roept zangeres Karsu naar haar moeder, die de rechterkant van de deur naar de Grote Zaal in het Concertgebouw openhoudt. De vader van Karsu neemt de linkerdeur voor zijn rekening. “Oké, nog een keer opnieuw,” zegt Karsu, terwijl ze een stap naar achteren doet. Met een mobiele telefoon filmt ze haar ouders die de deuren sluiten en vervolgens in een soepele beweging weer openzwaaien. “Jaaa, die was mooi,” oordeelt hun dochter. “Die staat erop!”

Dinsdagmiddag speelt Karsu samen met haar bassist Mart Jeninga vijf eigen nummers in het Concertgebouw. Een droom die uitkomt. “Mijn vader had vroeger een restaurant in De Pijp,” vertelt de zangeres. “Op de weg daarnaartoe kwam ik hier met tram 3 altijd langs. Dan fantaseerde ik hoe ik daar later, als ik groot was, zou optreden. Door de klapdeuren van de grote zaal, flanerend de trap af, naar beneden en dan achter de microfoon … ”

Die fantasie wordt dinsdag werkelijkheid, maar er is wel een groot verschil tussen Karsu’s droombeeld en de realiteit: de zaal is tijdens haar optreden helemaal leeg. Zelfs de stoelen zijn voor het grootste gedeelte weggehaald, zodat het orkest er kan repeteren. Dat kan in deze tijden niet op het podium, omdat daar niet genoeg ruimte is om 1,5 meter afstand te houden.

Maar ook zonder publiek is het voor Karsu een eer om hier te staan. “Ze is al weken bezig met de voorbereiding,” vertelt haar moeder. “Ze weet precies hoe ze het wil hebben.”

Zwarte vleugel

Karsu verdwijnt om zich om te kleden. Dat er geen publiek aanwezig is, betekent namelijk niet dat de dresscode voor een optreden op het grote podium is aangepast. En de camera wil ook wat. Gekleed in een lange, zwarte jurk met een sleep aan de achterkant en grote, gepofte mouwen die lijken op zwarte vleugeltjes, komt de zangeres terug. Precies op tijd, want iedereen staat klaar voor de eerste opname.

Karsu betreedt de zaal door de deuren aan de rechterkant van het orgel. Langzaam, zodat ze niet struikelt over de sleep van haar gevleugelde jurk, loopt ze de trap af in de richting van de zwarte vleugel in de zaal. Voordat ze gaat zitten voor het eerste nummer, gaat ze pal voor de camera staan. Met haar ogen gericht op de lens begint ze een spokenwordperformance in het Turks, de taal van haar ouders.

“Dat stuk ging over huiselijk geweld,” vertelt ze later. “Over een meisje dat zich voelt alsof niemand ooit een hand naar haar zal uitsteken.” Karsu wilde haar optreden beginnen met deze voordracht vanwege de problemen met huiselijk geweld tijdens de quarantaine. “Het zou gek voelen als ik alleen maar een vrolijk optreden zou geven in deze moeilijke tijd.”

Vervolgens neemt ze plaats achter de vleugel en begint het nummer Siyah (Zwart) te spelen. Met gemak zingt ze de hoge en lage noten, die in de lege zaal nog helderder klinken dan wanneer de ruimte gevuld is met mensen. De klanken uit de synthesizer van Mart Jeninga geven een mysterieuze dimensie aan het nummer. Na enkele minuten verzwakt Karsu’s stem en sterven de laatste pianotonen weg. Dan is het stil. De leegte die normaliter snel door applaus wordt gevuld, valt als een dikke deken over de muzikanten heen. “Ennnn... de opname is gestopt!” roept de geluidstechnicus. Karsu en Jeninga kijken elkaar aan. “Mag die nog een keer?” vraagt de zangeres. “Dat kan beter.”

Duimen

“Die moet opnieuw,” klinkt hard vanuit een walkie-talkie. De filmploeg zit ergens anders in het gebouw tussen de verschillende camera’s te schakelen. Karsu was net begonnen aan haar vierde en op een na laatste nummer. “Het beeld was even niet goed,” klinkt er uit het kleine apparaat. Dus begint Karsu vanaf het begin. Jeninga schudt nog even zijn armen los voor het startsein en legt zijn vingers daarna op de toetsen.

Dan is het tijd voor de opname van het laatste nummer, Lily. Dit keer is het de zangeres die niet direct tevreden is. Na een derde opname wil Karsu er nog één doen. “Echt de laatste. Beloofd!” verzekert ze Jeninga, die twee takes geleden een gaap niet kon bedwingen. “Lily take vier,” verkondigt de technicus en de pianoklanken zwellen weer aan.

Als het nummer klaar is, kijken Karsu en Jeninga elkaar aan. “Die was perfect,” roept de zangeres. De twee muzikanten lopen op elkaar af en houden hun handen in de lucht, klaar voor een high five. “O nee wacht, dat mag natuurlijk niet,” zegt Karsu lachend. De uitgestrekte handen veranderen snel in twee duimen omhoog.

De Empty Concertgebouw Session met Karsu is woensdag om 12.30 uur te zien via de website van het Concertgebouw, YouTube en Facebook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden