PlusInterview

Zangeres Blackbird: ‘Ik moest een traantje laten toen mijn album verscheen’

Nu ze haar eerste album uit heeft, is er een last van Blackbirds schouders gevallen. ‘Steeds maar weer dacht ik: ben ik hiervoor wel goed genoeg?’

Beeld Hans Peter van Velthoven

Zangeres Blackbird (Merel Koman, 33) wilde het live meemaken. En tegelijk even checken of alles wel goed zou gaan. Dus staarde ze vorige week donderdagavond vlak voor middernacht naar haar artiesten- pagina op Spotify. Ze schonk zichzelf een glas witte wijn in en hield haar ouders per app op de hoogte.

En ja: toen de nieuwe dag aanbrak, verscheen daar inderdaad haar eerste eigen album, vernoemd naar de artiestennaam die ze zichzelf heeft gegeven: de Engelse vertaling van haar voornaam, Blackbird.

“Ik moest een traantje laten,” zegt ze nu. “Mijn gedachten gingen bijna meteen terug naar het negenjarige meisje dat in haar Limburgse dorpje haar eerste cd kocht, een album van de Spice Girls. Ik weet nog goed dat ik toen al zei: ‘Later wil ik mijn eigen cd’. Het heeft lang geduurd. Uiteindelijk bijna 25 jaar. Maar het is gelukt.”

Dat besef maakte de vandaag 33 jaar geworden zangeres emotioneel. Het album Blackbird staat vol puntige, door de jaren zeventig beïnvloede pop en is, zoals ze het formuleert, ‘het eindpunt van een lange weg vol pieken en dalen.’ Een route die ze vijf jaar geleden definitief insloeg. Tot die tijd werkte Koman, als jazzzangeres afgestudeerd aan het conservatorium, als beroepsmuzikant bij studiosessies van anderen én op feestjes. “Ik zat in coverbands, zong in een jazzkwintet. Eigenlijk was ik overal waar wat sfeermuziek nodig was.”

Dat bestaan gaf haar geen voldoening: “Ik fungeerde als achtergrond. Die feestjes verdienden heel lekker, maar het viel me steeds meer op hoe het niemand iets leek uit te maken of ik daar nou zong of iemand anders. ‘Ga ik dit nog vijftig jaar op deze manier doen?’ vroeg ik me af. Of zou ik echt voor mezelf durven kiezen en zelf muziek te gaan schrijven en opnemen?”

Uiteindelijk waagde Koman het haar spaargeld te investeren in een in eigen beheer opgenomen album met songs die haar eigen leven documenteren. “Een spannende keuze. Ik was al bijna 28. Waren er niet meisjes van 18 die al net zo ver waren als ik? Was ik eigenlijk wel goed genoeg? Had ik wel genoeg te vertellen om een album over mijn eigen ervaringen te schrijven? Misschien was het omdat ik uit een klein dorp in Limburg kom, maar er waren momenten dat ik dacht: wie ben ik eigenlijk om dit te gaan doen?”

Heb je haar weer 

Koman werd geboren in Den Bosch, maar groeide op in het Limburgse Kessel. “Ik wilde altijd al zingen. Maar op de middelbare school was er altijd wel een groepje jongens dat schamperde als ik het podium opklom: ‘Heb je haar weer.’ Dat verstikkende gevoel van ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ zat me echt dwars.” Ze verhuisde naar Utrecht en woont inmiddels al acht jaar in Amsterdam. “Hier is de houding zo compleet anders. Als je zelf die microfoon niet grijpt, pakt iemand anders hem wel. Je wordt veel meer aangemoedigd het beste uit jezelf te halen.”

Die houding kon Blackbird goed gebruiken bij het schrijven van de liedjes voor haar debuut. Als vanzelf vond het thema ook z’n weg naar de songteksten, die volgens de maakster staan voor ‘het gevecht tegen het ingesnoerde, het kleine, het beperkende.’ En, zegt ze, ook soms tegen het vrouw-zijn in de muziekwereld. “Ik merk het nu weer, nu mijn plaat er is. Mensen willen aardig zijn door me te complimenteren en zeggen dingen als ‘Zo’n goed album, dat kan natuurlijk ook niet anders met Paul Willemsen als producer’. Of ze noemen de boeker, de band of de plugger. Nu zijn die inderdaad ook geweldig, maar het lijkt wel alsof ze denken: zoiets kan een vrouw vast niet alleen. Terwijl er maar één is die hier de toko runt en dat ben ik.”

Ze moet lachen om haar plotse stelligheid. “Ook daar moet je als jonge vrouw die gewend is zich bescheiden op te stellen, doorheen breken. Ik twijfelde vaak. Dan belde ik mijn moeder voor peptalk.”

Alanis Morissette

Of ik luisterde naar Alanis Morissette. Haar Unplugged-album heb ik als meisje grijsgedraaid. Haar horen zingen, voelde enorm empowering. Ik hoop zo dat mijn liedjes op hun beurt weer steun geven aan meiden die moeite hebben door de barrières van een mannenwereld heen te prikken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden