Recensie

Zakdoeken bij de hand houden tijdens musical Love story (***)

De Nederlandse musicalversie van 'Love story' geeft een eigen invulling aan het inmiddels toch wat uitgekauwde verhaal. En het kan niet worden ontkend: er werd in de zaal heftig gesnikt bij het onvermijdelijke einde.

Freek Bartels en Celinde Schoenmaker in 'Love story'. Beeld Roy Beusker

Tja, 'Love story'. Film en boek groeiden indertijd uit tot klassiekers die tot twee kampen leidden: de huilers en de haters. Het fondantzoete verhaal over de gedoemde liefde tussen de rijke Harvard-'prep' Oliver ('kakker' in de vertaling van Jan Rot) en het arme meisje Jenny, van Italiaanse komaf, zorgde in elk geval voor een internationale opleving in de tissue-industrie.

Want je moest wel een hart van beton hebben om geen brok te moeten wegslikken bij het liefdesdrama, dat eindigt met de dood van de door acute leukemie getroffen Jenny. Nee, geen 'spoiler alert', want wie onbekend is met het 'Love story'-verhaal, moet haast wel van een andere planeet komen.

Tearjerker
En nu is er dan de musical, met Freek Bartels en Celinde Schoenmaker als de geliefden. Op naar de première dus , zakdoekjes in de tas en met het bange voorgevoel dat we getrakteerd zullen worden op een 'over the top tear­jerker'. En het kan niet worden ontkend: er werd in de zaal heftig gesnikt bij het onvermijdelijke einde.

Maar wat had het publiek toen een fraaie, ingetogen 'Love story' achter de kiezen. Zonder pauze, zodat de gedachten niet konden afdwalen, zonder al te veel overdreven pathos en met mooie melodieën van componist Howard Goodall, die eerder tekende voor kleine pareltjes als 'The hired man'. Niet met een groot orkest, maar met een haast klassiek klinkend kwartet: cello, contrabas, viool en piano. Het was de perfecte ondersteuning voor een cast die, in regie van Paul Eenens, een heel eigen invulling wist te geven aan het inmiddels toch wat uitgekauwde verhaal.

Strak
Freek Bartels liet na zijn indrukwekkende rol in het aidsdrama 'The normal heart' opnieuw zien dat hij meer dan alleen maar een mooie stem heeft, en tegenspeelster ­Celinde Schoenmaker (een half jaar geleden nog op West End als Fantine in 'Les misérables') zet een eigenzinnigere Jenny neer dan we uit de film kennen. En dat alles in een strak en eenvoudig decor van open 'kubussen', waar­binnen de diverse milieus via minuscule ingrepen en licht gestalte krijgen.

Het verhaal speelt zich ook af in korte blokken, scènes waarin de handelingen elkaar in snel tempo opvolgen. Nauwelijks verliefd, pats-boem getrouwd: soms gaat het ietsje te snel en verlang je als kijker naar een beetje meer diepgang.

Geijkte formule
In 'Love story' zijn ook fiks wat momenten waarop gelachen mag worden. Als Jenny geïntroduceerd wordt in de rijke familie van haar vriend en Oliver een bordje lasagne mee-eet aan de eenvoudige keukentafel van Jenny's vader Phil (Dick Cohen), krijgt de handeling bijna iets kluchtigs. Het lijkt een geijkte formule: laat de mensen eerst lachen, dan komen de tranen later extra hard aan.

En die tranen kwamen er 'plenty'. 'Bij de woorden 'Bedankt Oliver' hield ik het niet meer droog,' aldus een bezoekster. Inderdaad, zakdoeken bij de hand dus bij deze kleine, verrassende 'Love story'-productie.


Musical: Love story
Gezien: 29-11
Waar: Parktheater, Hoorn
Te zien: 3 en 4-12, Schouwburg Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden