PlusFilm

Wraakfilm Rose Plays Julie doet denken aan een Griekse tragedie

Rose Plays Julie. Beeld
Rose Plays Julie.

Klassieke tragedies gaan over vrije personages in een gedetermineerde wereld. In het bekende verhaal over Oedipus, bijvoorbeeld, voorspelt een orakel dat Oedipus zijn vader zal doden. Zijn vader probeert aan de voorspelling te ontsnappen door zijn zoon te vondeling te leggen, maar deze handeling zorgt er uiteindelijk juist voor dat de voorspelling uitkomt. Het lot van de personages was al bezegeld.

Een soortgelijke kracht is aan het werk in Rose Plays Julie, een terughoudende thriller over de Ierse student diergeneeskunde Rose (Ann Skelly), die op zoek gaat naar haar ­biologische ouders. De film is karig, met gecontroleerd camerawerk en nauwelijks dialoog, maar beeldt ­gewichtige emoties uit, die de gebeurtenissen tot een onvermijdelijke conclusie drijven.

Rose is de naam die haar adoptie­ouders haar hebben gegeven, Julie is de naam op haar geboorteakte. Rose probeert te ontdekken hoe haar leven zou zijn geweest als haar moeder (Orla Brady) haar bij haar geboorte niet had opgegeven en ze niet Rose, maar Julie was geweest. Wat ze in haar zoektocht ontdekt is niet wie ze zou zijn geweest, maar dat ze niet zou moeten zijn geweest.

Rose Plays Julie is niet zozeer een film die een duistere weg inslaat, als wel een film die de duisternis blootlegt die onder het normale bestaan schuilgaat. De dood wordt onmiddellijk geïntroduceerd. Wanneer we Rose ontmoeten, woont ze een college bij over het toepassen van euthanasie bij gezonde dieren met gedragsproblemen. Het is dit dilemma dat de tweede helft van de film bezighoudt, waarin Rose de omstandigheden van haar verwekking ontdekt en de jacht opent op haar vader.

Een drukkende, ongemakkelijke stilte voert de boventoon in het begin van de film, totdat deze langzaamaan wordt overgenomen door een opzwepende soundtrack wanneer de actie zich begint te ontvouwen. Ellen, de moeder van Rose, wil niets met haar te maken hebben. Peter (Aidan Gillen), Rose’s vader, weet niet eens dat ze bestaat. In het verhaal dat werkt door middel van voorafschaduwing worden beiden willoos meegesleurd.

Rose Plays Julie gaat over de grote vragen van het bestaan, maar gaat voorbij aan ethiek. Er is iets onvermijdelijks aan het lot van de personages, die met elkaar zijn verbonden door bloed en een vreselijke daad. Op onberispelijke wijze bouwt de film een op zichzelf staande verhaalwereld die draait om dubbelzinnigheid, ­acteren en identiteit. Rose Plays Julie is een zelfverzekerde wraakfilm die doet denken aan de grote Griekse ­tragedies.

Rose Plays Julie

Regie Joe Lawlor en Christine Molloy
Met Ann Skelly, Orla Brady, Aidan Gillen, Annabell Rickerby
Te zien op Pathé Thuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden