PlusTheaterrecensie

Wolven huilen niet alleen: bomvol spelplezier, maar er mist ook iets

Even is er een mooi moment: dat waarop de zonen zich afvragen of zij het deze keer niet anders kunnen doen. Dat ze niet naar buiten gaan en in het New Yorkse appartement blijven waar zij, zes broers, door hun Hare Krishna-aanbiddende vader al die tijd binnengehouden zijn.

Maar uiteindelijk is het een te vluchtig moment in Wolven huilen niet alleen, een door het jonge talent Charli Chung geregisseerde bewerking van Crystal Moselles documentaire The Wolfpack (2015).

De voorstelling begint namelijk pas als de broers die beslissing al genomen hebben en losgebroken zijn. Los van het appartement en dus ook los van elkaar, als ‘zes afgebroken poten van een kever’.

Dus gaan ze nog een keer terug naar hoe het was: naar het appartement, de deur met het schuifslotje en de plastic tuinstoelen die eraan herinneren dat er ook nog een buiten is. Hun blik op dat buiten is getekend door hun vaders paranoia, maar vooral door de vele films die ze kijken en naspelen met zelf in elkaar geknutselde rekwisieten en kostuums. Films zijn, zoals ze zelf zeggen, hun opvoeding, hun religie en Tarantino, Nolan en Kubrick hun goden.

In hun gesprekken buitelen de filmcitaten over elkaar heen, door de vijf acteurs (Teun Donders speelt een tweeling) behendig vertolkt. In een duizelingwekkende montage springen ze van de een in de andere filmscène, van The Lord of the Rings tot Reservoir Dogs. Ook in de rustigere scènes lardeert Don Duyns zijn tekst met filmreferenties en benadrukt zo dat dit het enige referentiekader is van de broers en hoe benauwend dat is.

De voorstelling barst van de energie, van spel- en maakplezier en van de creativiteit van karton en ducttape. Keerzijde is dat de voorstelling te terloops voorbijgaat aan de vragen die opgeroepen worden. Wat betekent een individu zijn in zo’n hechte groep, wolf in de roedel? En wat betekent vrij zijn?

Theater
Wolven huilen niet alleen
Door Charli Chung / Frascati Producties
Gezien 20/2 Frascati
Te zien t/m 29/2 aldaar

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden