PlusFilmrecensie

Wisselvallige humor en poëtische momenten in Cette musique ne joue pour personne

Elise van Dam

Cette musique ne joue pour personne

Regie Samuel Benchetrit
Met François Damiens, Vanessa Paradis, Bouli Lanners
Te zien via Picl en Vitamine Cineville

De zware jongens zijn ook mannen die zich als onbeholpen kinderen gedragen wanneer ze worden bevangen door de liefde. Beeld
De zware jongens zijn ook mannen die zich als onbeholpen kinderen gedragen wanneer ze worden bevangen door de liefde.

Als Jeff de Claerke (François Damiens) niet bezig is met schimmige deals in een Noord-Franse haven, zit hij in een poëzieklasje te zwoegen op alexandrijnen. De Franse komedie Cette musique ne joue pour personne neemt het geijkte komedieprincipe dat tegenstellingen grappig zijn en gaat daarmee aan de haal.

Jeff staat aan het hoofd van een groep criminelen. Zware jongens van middelbare leeftijd, met grijzende haren en stram wordende ledematen, voor wie geweld iets triviaals is. Maar ook mannen die zich als onbeholpen kinderen gedragen wanneer ze worden bevangen door de liefde.

Zoals de wat sullige Jacky (Gustave Kervern) die met een bijl aanklopt bij een schuldenaar, maar als een blok valt voor diens vrouw Suzanne (Vanessa Paradis). Zij is een amateuractrice die repeteert voor een muziektheatervoorstelling over Simone de Beauvoir en Jean-Paul Sartre.

Denkbeeldig veertje

Het is een van de leukere van de vele subplots in de film. Jeff, zijn vier handlangers en zijn vrouw en dochter krijgen ieder een eigen verhaallijn, en niet elk daarvan is even geslaagd. Vooral die van moeder en dochter voelen wat clichématig en geforceerd. De grappen zijn af en toe lekker zwart, maar op andere momenten juist weer een tikje belegen.

Maar waar de humor wat wisselvallig is, daar zijn de poëtische momenten verrassend effectief. Zoals een scène waarin het amateurgezelschap, waar Jacky de rol van Sartre op zich heeft genomen nadat alle eerdere tegenspelers van Suzanne toevallig dood neervielen, als improvisatie-oefening een denkbeeldig veertje rond blaast.

Het zijn die poëtische momenten die de zo prozaïsche wereld van deze rouwdouwers met kleine hartjes op een prettige manier een tikje uit balans brengen. Jammer genoeg leiden de verhaallijnen uiteindelijk tot voorspelbare conclusies, maar onderweg weet Cette musique ne joue pour personne met die dichterlijkheid geregeld te verrassen.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden