Winnaar Italië laat rockmuziek herleven op Songfestival, deceptie voor Jeangu Macrooy

734 dagen na de zege van Duncan Laurence is er een nieuwe Songfestivalwinnaar. De Italiaanse rockband Måneskin won met Zitti e Buoni. Voor Jeangu Macrooy liep zijn Eurovisiemissie uit op een deceptie met de 23ste plek.

De winnaar van het Songfestival, de Italiaanse rockband Måneskin. Beeld EPA
De winnaar van het Songfestival, de Italiaanse rockband Måneskin.Beeld EPA

Europa was na twee jaar, waarvan bijna anderhalf onder het juk van de pandemie, toe aan een daverende muzikale bevrijding. Geen klassiek chanson (Frankrijk) of ijle pop (Zwitserland), maar een onversneden rocksong won het Songfestival in Rotterdam. Het in glanzend leer gestoken, duister geschminkte Måneskin won het festival met Zitti e Buoni, een lied over innerlijke rebellie, over compromisloos jezelf zijn; een lied kortom als een opgestoken middelvinger.

Het was een boodschap die in frontman Damiano David (pas 22) een vertolker vol branie vond. Al tijdens de tv-uitzending ging een fragment viral waarin de zanger een lijntje cocaïne lijkt te snuiven van het tafeltje in de green room waar de band op de uitslagen wachtte. David ontkende dat na afloop overigens pertinent. Er was volgens hem sprake van een gebroken glas op tafel.

Met de trofee in handen had hij slechts één boodschap voor Europa: Rock-’n-roll is niet dood. Een statement dat, in een era waarin de gitaar uit de hitlijsten lijkt te zijn verbannen, tegendraadser is dan het klonk.

Lees verder onder de tweet

Snoeiharde rock

Het was vijftien jaar geleden dat er een band het Songfestival won. Sinds hardrockgroep Lordi in 2006 in Athene een monsterzege boekte met Hard Rock Hallelujah ging de Eurovisiekroon altijd naar solisten. En die zochten in die jaren nooit meer gitaarrock uit. Opvallend genoeg bracht ook de nummer zes in de einduitslag, Finland, een snoeiharde rocksong.

Måneskin versloeg in een spannende race de twee Franstalige nummers, van Frankrijk (Barbara Pravi) en Zwitserland (Gjon’s Tears), die elkaar bij de stemming vermoedelijk in de weg hebben gezeten. Voor Italië was het de derde zege in de geschiedenis. De laatste keer dat het land won was in 1990. Toen zegevierde Toto Cutugno met Ensieme: 1992, een hymne over de Europese eenwording.

Måneskin bestaat naast frontman David uit bassist Victoria De Angelis (21), gitarist Thomas Raggi (20 jaar) en drummer Ethan Torchio (20). De vier leerden elkaar kennen op de middelbare school en braken in 2017 als tieners door met een tweede plaats in de Italiaanse versie van tv-talentenjacht X-Factor.

null Beeld REUTERS
Beeld REUTERS

0 punten van de kijkers

Voor Jeangu Macrooy eindigde het festival op een anonieme 23ste plek. Pijnlijk was dat zijn Birth of a New Age na een al magere elf punten van de vakjury’s niet één punt kreeg van de Europese tv-kijkers.

Het was het einde van een Nederlandse campagne die nooit volledig op stoom leek te komen. Hoewel niemand echt wat tegen zijn act vol persoonlijke én Surinaamse betekenis had, bleek er toch ook heel weinig vóór de Nederlandse inzending te spreken. Macrooy hoorde makkelijk bij de beste zangers van het festival, maar slaagde er niet in die kwaliteit goed in de etalage te zetten.

Daarbij bleek Birth of a New Age als song niet memorabel genoeg om overeind te blijven in het geweld van andere leveranciers van feestelijke pop als Malta, IJsland en Litouwen. Hoe mooi de podiumact ook was geconstrueerd, het was te weinig om te imponeren. De diepere lagen van Birth of a New Age gingen volledig over de hoofden van de Europese kijkers heen.

 Jeangu Macrooy eindigde op een anonieme 23ste plek. Beeld ANP
Jeangu Macrooy eindigde op een anonieme 23ste plek.Beeld ANP

Meebuigen met coronasituatie

Zo eindigde een bijzondere Eurovisie-editie waarop Nederland zich twee jaar had kunnen voorbereiden, maar daarbij steeds moest meebuigen met de coronasituatie. Vier verschillende festivals ineen organiseren, zo vatte festivalbaas Sietse Bakker zijn missie samen. Ten tijde van grote pandemische onzekerheid moest er een Songfestivaleditie komen waarvan het zeker was dat die, eenmaal begonnen, ook het einde zou halen.

Van de vier ontwikkelde scenario’s werd het uiteindelijk een uitvoering waarbij deelnemers, pers en zelfs beperkt publiek welkom waren. Zo waren – op Australië na, dat wegens reisbeperkingen vanuit huis meedeed – alle ingrediënten aanwezig voor een ouderwets Eurovisiefeest.

Maar dat werd het uiteraard niet. De stemming in de zaal – waar 3500 negatief geteste in het kader van een Fieldlabexperiment ongeremd mochten juichen en proosten – was ronduit euforisch, maar elders drukten de coronaregels een zware stempel op de anders zo onbekommerde Songfestivalluchtbel.

De Nederlandse presentatoren: Edsilia Rombley (links), Chantal Janzen, Jan Smit en Nikkie de Jager. Beeld EPA
De Nederlandse presentatoren: Edsilia Rombley (links), Chantal Janzen, Jan Smit en Nikkie de Jager.Beeld EPA

Grootste slachtoffer

Het grootste slachtoffer van de regels, die voor het overgrote deel strikt werden gevolgd, was ongetwijfeld de stad Rotterdam. Hoewel de tv-registraties hun best deden om de gaststad voordelig uit te lichten, valt er pas ver in de toekomst winst op de balans te verwachten. Zonder feestjes, met gesloten kroegen en restaurants waren er vele malen minder bezoekers dan bij een regulier Songfestival. En zo was de oogst zowel qua financiën als qua sfeer mager.

Neemt niet weg dat de organisatie een monumentale klus klaarde met het afleveren van een evenement van dit formaat, met drie fonkelende en innovatieve televisie-uitzendingen en met een minimum aan coronabesmettingen. Dat uitgerekend twee van de belangrijkste artiesten – de IJslandse inzending en titelverdediger Duncan Laurence – wel een positieve test afleverden, deed de stemming uiteraard geen goed, maar bleek overkomelijk.

Want aan de belangrijkste voorwaarde werd voldaan: de wedstrijd ging door en Laurence kreeg na ruim twee jaar dan toch zijn opvolger. En op een ander niveau: het Songfestival vervulde als vanouds zijn functie als vrolijk licht in donkere tijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden