PlusInterview

Winnaar Grote Poëzieprijs 2020: ‘Abstract, zo zonder prijsuitreiking’

Vrouwkje Tuinman won maandag de Grote Poëzieprijs 2020 voor Lijfrente, de dichtbundel over liefde en dood die ze schreef na de dood van haar geliefde F. Starik in 2018.

Dichter en romanschrijver Vrouwkje Tuinman.Beeld Luuk Huiskes

Daags na de bekendmaking in radioprogramma Opium beantwoordt de 45-jarige schrijfster vragen vanuit haar Utrechtse achtertuin.

Eindelijk dan: die grote klapper.

“En op de meest hilarische wijze ever. Bizar dat telefoontje. Geen toeters en bellen, maar dat is passend bij dit boek. Want ik had liever die hele gebeurtenis met de ziekwording en dood van Frank en het daaruit voortvloeiende schrijven níet gehad. Ik ben enorm dankbaar, maar het is niet een beloning, ik vind het heel wrang.”

“Frank voorspelde dat ik een grote prijs zou winnen. Het is mooi dat het nu is gebeurd en dat het over hem gaat. Mensen zeggen tegen me: de cirkel is rond, want mijn debuut ­Vitrine uit 2004 ging over hoe mijn liefde voor hem mijn leven veranderde. Dit gaat weliswaar niet over het einde van die liefde, maar ze is nu wel eenzijdig geworden. Het is een soort cirkeltje.”

“En de prijs voelt als een omhelzing. Ik vertelde bij een optreden in de OBA nog dat ik niet geloof in tekens uit het hiernamaals. Precies op dat moment brak mijn stoelpoot af en viel ik achterover. De zaal wist heel zeker dat dat Frank was.”

Wat was uw eerste reactie?

“Totaal verbijsterd. Ik ging er vanuit dat Ellen Deckwitz zou winnen. Het had een lange aanloop. Eerst was er de nominatie met een geplande uitreiking, toen een aangepaste met minder mensen. Daarna werd het ­radio. Ik zei nog: ik vind het niet erg het een paar maanden uit te stellen, dan ben ik tenminste wat langer genomineerd. Ik was ervan overtuigd dat het daarna afgelopen zou zijn.”

Wat heeft u het meest geraakt in het juryrapport?

“Dat ze de bundel in één keer hadden uitgelezen, ontroerend. Mensen om mij heen die Frank hebben gekend, kunnen dat niet. Het is al gauw te veel of te heftig. Maar dan een voltallige jury die het niet los kon laten!”

Hoe gaat het nu met u?

“Los van corona en prijzen krijgen? Wel aardig. Ik heb mezelf sinds eind januari vrij gegeven, voor het eerst sinds Frank ziek werd. Dat was bedoeld als een herontdekking: wie ik ben, wat ik wil schrijven. En nu ben ik echt aan huis gekluisterd. Het is ook apart omdat ik echt klaar was met de dingen van Frank die ik aan het af­maken was. Ik heb nu die dialoog met hem niet meer in mijn hoofd. Dat is confronterend. Maar het moest ook wel, dat hij stil is. Ik moet ruimte krijgen om hem te gaan missen… En dan zaagt hij dus een stoelpoot door.”

En stond u met een grote cheque ter waarde van 25.000 euro op de foto. Ooit zo veel geld verdiend?

“Nee, natuurlijk niet. En ik ga het niet helemaal zelf opsouperen. Een deel is bedoeld voor een poëzieproject, ik denk aan iets met nagelaten gedichten van Frank. Het voelt nog abstract, zo zonder prijsuitreiking – al kwam een buurvrouw me een bloemetje toegooien van afstand. Het heeft wel een hoog gehalte ‘het begint nog eens wat met mij te worden’.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden