PlusMuziekrecensie

Willie Nelson is opmerkelijk jazzy, maar hij steekt Sinatra geen moment naar de kroon

Willie Nelson, That’s Life. Beeld
Willie Nelson, That’s Life.

Ze waren geen gezworen kameraden, maar hebben elkaar wel degelijk een paar keer ontmoet. “Hoe noem je dat?” zei Frank Sinatra bij zo’n gelegenheid, wijzend op de bandana die Willie Nelson als altijd om zijn hoofd had.

Nelson had zijn antwoord klaar: “Ik noem het my way, Francis.”

Leuk, maar gescript. De dialoog komt uit een filmpje dat het tweetal in de jaren tachtig opnam voor ruimtevaartorganisatie Nasa. Strekking van het filmpje: ze mochten dan heel verschillende smaken hebben op het gebied van kleding (Sinatra droeg vanzelfsprekend een smoking), ze waren wel allebei gek van ruimtevaart. En ze onderstreepten graag het belang voor aardbewoners. Iedereen profiteerde ervan. In de woorden van Willie Nelson: city dudes net zozeer als country cousins.

Grote invloed

Afgezien van die gedeelde liefde voor de ruimtevaart leken ze lichtjaren van elkaar verwijderd: de op whisky draaiende, supercoole en stijlvolle Sinatra en de fanatiek blowende hippie-cowboy Nelson in zijn eeuwige T-shirt en jeans.

Toch noemt Nelson Sinatra samen met Hank Williams altijd als een van zijn grote invloeden. De invloed van Williams, grondlegger van de country and western, is evident, maar wat stak hij op van crooner Sinatra?

Vooral fraseren, zegt Nelson, en hij stak veel op van diens timing. Machtig fascinerend vond hij het als jongen al hoe Sinatra altijd onverwachte accenten legde: een enkele keer zong hij keurig op de tel, vaker zat hij er net voor of achter.

Het gevolg is dat Willie Nelson een countryartiest met een soms opmerkelijk jazzy timing is. Je hoort het als hij zingt, maar ook als hij – hoe eenvoudig ook – soleert op Trigger, zijn volledig afgeragde Spaanse gitaar.

Gezelliger dan Dylan

Trigger komt er helaas niet aan te pas op That’s Life, Nelsons 71ste solo-album; daar wordt de begeleiding geheel verzorgd door een jazzcombo. Het is na het in 2018 verschenen My way zijn tweede album met interpretaties van vooral van Sinatra bekende nummers uit het Great American Songbook. Gaat hij Bob Dylan achterna, die al drie albums met Sinatra­covers heeft uitgebracht? Dylan vraagt op zijn Sinatra-albums soms best wat van de luisteraar, Nelson houdt het gezelliger.

Elf songs staan er op That’s life, de meeste overbekend, een enkele keer graaft Nelson wat dieper in de Sinatracatalogus. Op 87-jarige leeftijd heeft hij niets meer te bewijzen. Het album is dan ook vooral een heel relaxte plaat. Met heerlijk knauwend Texaans accent croont Nelson zich door het repertoire, rustig swingend begeleid door geroutineerde muzikanten.

Natuurlijk steekt hij Sinatra geen moment naar de kroon, maar opvallend is wel dat hij een song soms een heel andere kant opstuurt. Titelnummer That’s Life, bij Sinatra een strijdlustig spektakelstuk, klinkt bij Nelson ingetogen en berustend.

Jazz

Willie Nelson
That’s Life
(Legacy Recordings)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden