PlusAlbumrecensie

Wie 20 jaar geleden verliefd werd op Coldplay herkent nu alleen nog de acht letters die de naam spellen

Op z’n negende album Music of the Spheres heeft Coldplay opnieuw torenhoge ambities. Maar om de tieners van deze tijd te bereiken heeft de band wel een diepe muzikale knieval moeten doen. Het resultaat is een bij vlagen tenenkrommende plaat zonder eigen gezicht.

null Beeld

Wat zou Chris Martin antwoorden als je hem vraagt de huidige ambitie van zijn band in één zin te omschrijven? Coldplay is na twintig jaar hard werken onbedreigd de grootste band ter wereld. Stadions lopen vol, van Seoel tot São Paulo. Dankzij slim gekozen samenwerkingen met onder anderen Beyoncé en Calvin Harris bleef de groep – die inmiddels uit midveertigers bestaat – ook in de Top 40 een grote speler.

Zo werd de fanpopulatie van onderaf aangevuld. Een prestatie waar de collega’s van megaband U2 ongetwijfeld jaloers op zijn. Bono & co zijn live nog altijd een attractie, maar ze hebben na Beautiful Day uit 2000 geen wereldwijd hitsucces meer gescoord.

Dat die laatste hit precies twintig jaar na de eerste (I Will Follow ) kwam, zal Martin vast ook weten. Toch ziet Coldplay met Music of the Spheres de muziekwijsheid dat de hitparades ‘a young man’s game’ zijn aan voor een vergeelde wandtegelspreuk.

Coldplay. Beeld Terence Patrick / Warner Music
Coldplay.Beeld Terence Patrick / Warner Music

Na een uitstapje richting wereldmuziek – het gedurfde Everyday Life (2019) – is Coldplays negende album het muzikale broertje van A Head Full of Dreams uit 2015, een plaat als een precisiebombardement op de middle of the road.

Daartoe heeft de band zijn toevlucht gezocht bij een man die ook leeftijdsloos meesurft op de golven van de nieuwste poptrends. Wonderproducer Max Martin (geen familie) is na hitleveranties aan de Backstreet Boys, Britney Spears, Pink en Katy Perry nu aangesloten bij Coldplay. En zijn magie is nog lang niet uitgewerkt. Openingssong Higher Power is zo onweerstaanbaar catchy dat je Martin zijn gladde productie vlot vergeeft.

Music of the Spheres is volgens Coldplay het muzikale equivalent van een ruimtereis. Om dit kracht bij te zetten liet de groep Higher Power in première gaan met een stream naar het internationale ruimtestation ISS. Origineel? Zeker. Megalomaan? Ook.

Geleende gitaarriff

Die originaliteit komt op Music of the Spheres helaas vrijwel nergens meer terug. De ballade met Selena Gomez, Let Somebody Go, begint fraai ingetogen en is mooi opgebouwd, maar lijkt bijna zelfplagiaat van het trage Everglow uit 2015.

People of the Pride leende een ronkende gitaarriff van Muse en is verder een prima rocker, waarbij Martin zijn vocalen zonder remming door de stemsoftware haalt. En dan is er de samenwerking met de Koreaanse boyband BTS voor feelgoodsong My Universe waarvoor geen enkele andere reden te bedenken is dan een van marketingtechnische aard. Alleen het sferische Human Heart serveert werkelijk iets dat tot luisteren noopt.

Het is alsof de band heeft besloten dat koste wat kost de huidige generatie tieners nog aan de fanschare moet worden toegevoegd. Wie twintig jaar geleden verliefd werd op de band dankzij warmbloedige gitaarpop van Yellow of Trouble, herkent in Coldplay inmiddels alleen nog de acht letters die de naam van de band spellen.

Het lijkt bijna ondenkbaar dat de groep met zoveel ervaring de uitwerking van de keuzes in de studio niet doorzien heeft. Waarom muzikaal zo’n knieval? Om in de hitlijsten overeind te blijven? Coldplays tomeloze ambitie moet wel grotendeels drijven op ego. En die drijfveer levert doorgaans de vreselijkste platen op.

Pop

Coldplay
Music of the Spheres
(Parlophone)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden