PlusFilm van de week

Wendy is een zeer eigenzinnige hervertelling van Peter Pan

Regisseur Benh Zeitlin ging zelf op een even wild avontuur als de personages in zijn onstuimige Peter Pan-hervertelling Wendy.

Still uit Wendy. Beeld Jess Pinkham
Still uit Wendy.Beeld Jess Pinkham

Voor jonge Amerikaanse filmmakers die een overdonderend debuut afleveren, ligt een overzichtelijk vervolgpad klaar. Je maakt eerst een wat brave film voor een van de kleinere studio’s, regisseert misschien wat afleveringen van hoogstaand televisiedrama om te bewijzen dat je een teamplayer bent, en als je dat traject met goed gevolg hebt doorlopen, mag je aan de slag voor de grote jongens.

Benh Zeitlin (38) leverde in 2012 zo’n overdonderend ­debuut af met Beasts of the Southern Wild, waarmee hij vanuit het niets vier Oscarnominaties oogstte. Maar hij neemt resoluut een andere afslag dan het gebaande vervolgpad. Zijn langverwachte opvolger Wendy, een zeer losse hervertelling van het Peter Pan-verhaal, is nog­ ­eigenzinniger, ­onvoorspelbaarder en roekelozer dan zijn debuut – in zijn maakproces en als kijkervaring.

Dat was ook precies de bedoeling, vertelde Zeitlin ­afgelopen oktober tijdens het Film Fest Gent. “Beasts maakten we in perfect onschuld, geheel buiten de gevestigde filmindustrie en zonder enige verwachting. Met het succes van die film waren er ineens ook allerlei verwachtingen en druk van buitenaf. Ik realiseerde me dat de ­utopische ervaring die ik tot dan toe had gehad, de wilde en ongetemde artistieke vrijheid waarin we tot dan toe hadden gewerkt, ten einde zou komen. Niet alleen voor mij, maar voor een hele groep mensen met wie ik al jaren samenwerkte.”

Zonder vangnet

Zeitlin maakte Wendy om zich daartegen af te zetten, en om er grip op te krijgen. Want Wendy worstelt met ­dezelfde dingen, zag hij. “Zij gaat naar Neverland, maar moet er ook weer weg. Hoe kom je daardoor zonder de ­essentie van wie je bent kwijt te raken? Kun je leven zonder te kiezen tussen volwassen worden en vrij zijn?”

Toen hij aan de film begon, had hij zelf ook geen antwoorden op die vragen, en tijdens de opnames eigenlijk nog steeds niet. Zo werkt Zeitlin het liefst, zegt hij: zonder vangnet. “De klassieke manier van filmmaken draait om zo veel mogelijk controle. Ik wil juist het verhaal léven en ruimte laten voor al die ontdekkingen die op je pad kunnen komen. Wij ontwerpen onze films als hindernisbanen, een pad vol boobytraps die je moet zien te overleven. Hopelijk levert dat iets unieks op.”

Hindernissen zoals daar zijn: draaien op het afgelegen vulkaaneiland Montserrat, opnames op zee en in echte, rijdende treinen, en als hoofdrolspelers een groep jonge kinderen die nooit eerder acteerden. “We wilden werken met kinderen die, als Peter bij ze zou aankloppen, zonder een seconde te twijfelen met hem op avontuur zouden gaan. Dat betekende dat we de film maakten met een groep kinderen die niet te temmen waren!”

Denigrerend

Jezelf hindernissen geven is overigens iets heel anders dan onvoorbereid op pad gaan. Aan het scenario van Wendy werkte Zeitlin in zekere zin al sinds zijn vroege jeugd, met zijn zus en coscenarist Eliza. De twee waren al vroeg in de ban van Peter Pan. “We hoopten ­allebei vurig dat Peter op een dag zou komen en ons zou meenemen en dat we nooit volwassen hoefden te worden. En Peter bleef ook toen ik volwassen was een ijkpunt. Als ik worstelde met grote levensvragen, toetste ik mijn keuze aan hem: ben ik dapper genoeg, wild genoeg, ben ik écht vrij?”

Maar juist dat idee van vrijheid kantelde door het maken van Wendy. “We denken vaak dat ‘vrijheid’ betekent dat je zorgeloos en ongebonden bent, en dat je dus moet kiezen tussen een relatie of vrijheid, tussen een gezin of roekeloosheid. Wat de film mij leerde is dat in liefde, in zorgen voor een ander, in al die connecties juist enorme vrijheid verborgen zit.”

Dat Zeitlin en zijn zus ervoor kozen om van Wendy het centrale personage te maken, werd niet alleen ingegeven door de herkenning die de regisseur voelde. Het is ook een doelbewuste correctie op J.M. Barrie’s oorspronkelijke verhaal. “Eliza was altijd net zo gegrepen door het Peter Pan-verhaal als ik, maar in het boek worden behoorlijk denigrerende dingen gezegd over wat het betekent om een meisje te zijn, en een moeder. Het was pijnlijk voor haar dat een verhaal dat haar zo raakte, en dat haar ­manier van denken heeft gevormd, geen ruimte voor haar liet. Dus in onze versie gaven we Wendy wel alle kracht en wijsheid en geestdrift.”

Aanstekelijk

Deze hervertelling van de legende van Peter Pan verschuift het perspectief naar Wendy. Die groeit in deze versie met haar tweelingsbroers op in een stoffig Amerikaans stadje, boven de diner van haar moeder aan een spooremplacement. Op een dag doen de drie kinderen waar ze al lang van dromen: ze springen op een trein, achter een schimmige figuur aan en het avontuur tegemoet. Die schim is natuurlijk Peter Pan, en ze komen terecht in Neverland, waar kinderen nooit volwassen worden.

Zeitlin zet het klassieke verhaal volledig naar zijn hand. Het resultaat is niet altijd even coherent, maar absoluut aanstekelijk in zijn onvoorspelbare energie.

Wendy

Regie Benh Zeitlin

Met Devin France, Yashua Mack

Te zien op Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden