Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Wat mankeert die schrijvers dat ze dat niet snappen?

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

Het is allemaal de schuld van Grace Poole. Bestuderen we de data die kunnen worden verzameld met e-boeken, dan is de uitkomst van een steekproef onder tweeduizend lezers van Jane Eyre dat slechts 188 mensen de roman van Charlotte Brontë uit 1847 hebben uitgelezen. De meeste afhakers hebben het boek dichtgeslagen rond pagina 177. Kijken we naar wat er op pagina 177 gebeurt, dan zien we dat mensen het personage Grace Poole niet leuk vinden. De lijvige, drankzuchtige bediende op Thornfield Hall die eigenlijk cipier is van de eerste, krankzinnige vrouw van Mr. Rochester die in het geheim wordt vastgehouden op de derde verdieping en aan wie Jane de griezelige lach en de poging Mr. Rochester levend te verbranden, toeschrijft.

Liever willen de lezers meer lezen over de romance tussen Jane en Mr. Rochester. Jammer dat we hier te maken hebben met een dode auteur, anders hadden we Jane Eyre kunnen fixen.

Met levende schrijvers kunnen we dat wel; die kunnen van dit soort data profiteren en er naar handelen. Helemaal uitlezen vormt natuurlijk een goede voorspellende voorwaarde voor de verkoop van een volgend boek van een auteur. Voor uitgevers is het daarom helemaal cruciaal om te weten op welk punt en waarom mensen stoppen.

Moeten we wel boeken maken als ze ruimte en bomen kosten? Stel dát we ze nodig hebben, hoe kunnen we onze tech dan inzetten om ze te verbeteren?

Gelukkig hebben we al vrij simpele codes om personages te verbeteren, onverteerbare ideeën te schrappen en smaakvolle romantiek met voorspelbare intervallen in te lassen.

Gewoon gezond verstand.

Je gaat je afvragen wat veel van die schrijvers mankeert, waarom ze dat niet snappen. Maar we krijgen bij steeds meer universiteiten en opleidingen voor creatief schrijven een voet tussen de deur, dus ze beschikken nu over de benodigde informatie. Gratis, kwestie van maatschappelijke dienstverlening.

Een ander element is het aantal ideeën of thema’s. Bij meer dan drie beginnen mensen af te haken. Bepaald aantal woorden, zinnen van een zekere lengte. Met data creëren we formules en die tools geven houvast.

Gewoon een paar nieuwe regeltjes waarbinnen de schrijver volledige vrijheid heeft. Net zoals het alfabet 26 letters heeft. Met die beperking lijkt toch ook niemand een probleem te hebben.

(Dit is allemaal – nog – niet waar. Dit is Dave Eggers in Het alles. Zijn nawoord is een saluut aan de onafhankelijke boekhandels – ik haast me erheen voor een mooie editie van Jane Eyre.)

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden