Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Wat is het heerlijk om een Echt Gesprek te voeren

PlusMarjolijn de Cocq

En dan staat ze ineens de glazen en olijfbakjes af te wassen, de Amerikaanse auteur, na het borreltje en petit comité dat te harer ere was gegeven in het tuinhuis van uitgeverij Atlas Contact aan de Prinsengracht. Nee heus, laat me maar even, doe ik graag, geen probleem.

Jen Beagin, de eerste writer in residence in Amsterdam sinds de coronacrisis, was in een ver verleden schoonmaakster. In Stofzuigen in het donker, de titel van het vorig jaar in het Nederlands in een band uitgebrachte tweeluik Pretend I’m dead (2015) en Vacuum in the dark (2019) schrijft ze over antiheldin Mona, schoonmaakster met een hang naar de zelfkant. Een personage dat je haast tegen je zin besluipt en verre van de doorsnee interieurverzorgster; ze stelt eer in haar werk en strooit met de kneepjes van het vak (zwabber: beter een Spaanse mop dan de platte microfibervariant). Maar plundert ook de medicijnkastjes van haar werkgevers op alles wat maar verdooft.

Ik interviewde Beagin vorig jaar per e-mail, wat ik in de regel niet doe maar covid breekt wet. Ze woont met haar man, literair recensent Stefan Beck, in de bossen en bereik is er slechts sporadisch. En ze leeft al zo lang als een soort kluizenaar dat de lockdown haar niet zoveel uitmaakte, liet ze weten. “Het enige verschil is dat ik me nu niet meer schuldig hoef te voelen dat ik antisociaal ben.”

Nu maken we dan toch nog persoonlijk kennis. Beagin en Beck verblijven in de schrijversresidentie van het Nederlands Letterenfonds in het voormalige woonhuis van de familie Frank aan het Merwedeplein; een beladen plek, een bezoek aan het Anne Frank Huis staat nog op de agenda.

Het is aanvankelijk ietwat ongemakkelijk – ik blijk de enige aanwezige naast uitgever Jessica Nash en directeur Caroline Reeders die even aanschuift. En inderdaad, Beagin moet een zekere sociale schroom overwinnen. Als ze het afgelopen jaar tien mensen hebben gezien, is het veel, zegt Beck.

Maar toch, wat is het heerlijk om een Echt Gesprek te voeren. Ik sta niet te trappelen om straks weer als zesde interviewer op rij een schrijver te interviewen als die naar Nederland is overgevlogen; het voordeel van het nadeel van het Zoombestaan is dat het spectrum interviewkandidaten veel breder is. Maar nu voel ik wel weer waarom ik ooit journalist ben geworden.

Beagin heeft alter ego Mona achter zich gelaten. Ze voltooit tijdens haar Amsterdamse verblijf een nieuwe roman waar haar Nederlandse uitgever naar watertandt. Maar, merkt ze vergenoegd op terwijl ze het aanrecht nog even met een sopje afneemt: “Het appartement aan het Merwedeplein is nog nooit zo schoon geweest.”

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden