Plus

Wat is het geheim van showbizzsite Mediacourant?

De vormgeving lijkt uit 1995 te komen, nieuwtjes zijn zwaar aangedikt, de commentaren daarop walgelijk brutaal of racistisch. Toch is entertainmentnieuwssite Mediacourant al twaalf jaar zeer populair én invloedrijk. Hoe kan dat?

Beeld -

Of Mediacourant in de gaten wordt gehouden op de en­tertainmentredactie van Nu.nl? "Ab-so-luut," antwoordt chef Chris Helt meteen. "Mediacourant staat altijd open op mijn scherm en we hebben het ook prominent in onze Twitterfeed staan. Ze hebben toch regelmatig nieuwtjes die wij nog niet op onze radar hadden en hebben goed in de smiezen wat er speelt in de entertainmentwereld. Dat moet ik eerlijk toegeven."

Zo wordt - al dan niet met schampere blik - de site Mediacourant in Hilversumse kringen nauwlettend gevolgd. Met zo'n vijftien nieuwe berichten per dag biedt de site een constante stroom entertainmentnieuws - vrijwel altijd overgenomen uit kranten, tijdschriften en omroepbladen. De toon is echter niet die van een onafhankelijke nieuwsbron, maar meer die van een 'bitchy gay best friend', zoals een lezer het verwoordt in een commentaar op de site.

Non-nieuws
Niet zelden zijn de berichten, en met name de koppen, suggestief, zwaar overdreven en leugenachtig. Neem de kop: 'Sylvana Simons vindt steniging van homo's prima.' Als daarna in het bericht blijkt uit welke uitspraak van columnist Jan Dijkgraaf in het programma Van Liempt live deze kop is gedestilleerd, kun je niet anders concluderen dan dat de schrijver een creatieve geest heeft en er niet om maalt berichten uit hun context te trekken.

Helt: "Mediacourant kan van een bijzin in een interview een heel nieuw bericht maken. Dat mixen ze dan met wat vilein commentaar en emotionele duiding en hup: ze hebben weer een nieuwtje. Het is een typische stijl die ondertussen onmiskenbaar 'Mediacourant' is geworden."

Ondanks al het non-nieuws en de twijfelachtige journalistieke methodes wordt de site door programma­makers, zenderbazen en mediamensen goed gelezen. RTL-baas Erland Galjaard gaf al eens toe vrijwel elke dag even op de site te kijken. Er zijn geen exacte cijfers bekend, maar de site spreekt in een artikel uit de Volkskrant uit 2014 van meer dan een miljoen pageviews per maand. Gezien de ophef die er geregeld naar aanleiding van de berichten ontstaat, lijken die bezoekerscijfers niet onmogelijk.

Daarbij heeft Mediacourant op Twitter een cultstatus bereikt. In journalistenkringen komt regelmatig een tweet voorbij met een linkje van weer een totaal uit zijn verband gerukte kop met daarachter een hartje en de woorden: 'Daarom houd ik zo van Mediacourant'. Of: 'Oh Mediacourant, je bent nog smeriger dan een Franse snelweg-wc'. Zo verschrikkelijk, dat het bijna weer leuk is.

De draak steken
Wie bedénkt al die roddelkoppen en -berichten? Achter de site blijkt slechts één man te zitten, Bob Willer genaamd, die anoniem wenst te blijven. Op het verzoek hem te spreken voor dit artikel, reageert hij per mail: 'Ik waardeer uw interesse in Mediacourant zeer, maar helaas zie ik hier geen mogelijkheid voor. Ik zoek met de website namelijk geen media-aandacht op.' Verzoeken om de reden daarvoor bloot te geven of informatie te verstrekken over bronnen en bezoekersaantallen, blijven onbeantwoord.

Ex-Kamerlid Tofik Dibi, die zelf onderwerp is van de snerende berichten op de site, volgt uit fascinatie en ter vermaak Mediacourant op Twitter. "Ik lig vaak dubbel om wat voor koppen ze nu weer hebben verzonnen. Die Bob Willer steekt de draak met het BN'er-schap. Als beroemdheden éven denken dat ze meer zijn dan iemand anders, kunnen ze erop rekenen dat ze op de hak worden genomen."

Dibi wordt op Mediacourant geregeld in verband gebracht met de termen 'graaier' en 'wachtgeld'. "Elke kans die Willer krijgt iets over mij en wachtgeld te schrijven, grijpt hij met beide handen aan. Sowieso zijn zaken 'van ons belastinggeld' een dingetje op die site: het salaris van Matthijs van Nieuwkerk moet het ook altijd ontgelden. Ik lig daar niet wakker van. Soms kan ik erom lachen, soms ook niet. Maar het is ook altijd snel weer weg; het is een vluchtig medium."

Flop
Ook Xenia Kasper, schrijver en manager van onder anderen Bridget Maasland en Linda de Mol, kan zich niet druk maken over berichten op de mediasite. "Er staan niet eens eigen artikelen op, ik heb ook nog nooit een interviewaanvraag van de persoon achter de site gehad. Als hij al eerder gepubliceerde informatie wil voorzien van vilein commentaar gaat hij zijn gang maar. Wat ik wel te ver vind gaan: als een nieuw programma het de eerste avond niet goed doet, spreken ze op de site meteen van 'een flop'. Flauw."

Ook de ongenuanceerde reacties van sitebezoekers is voor Kasper reden Mediacourant allesbehalve regelmatig te bezoeken: "Kritiek wordt nooit onderbouwd, het taalgebruik is beneden peil en er wordt gescholden." Kasper herinnert zich nog hoe ze zelf door de site werd besproken. "Er stond iets als: 'Als je denkt dat Bridget een ijskast is, heb je Xenia nog niet ontmoet.' Cliché, cliché. Of ik de maker weleens heb verzocht een artikel weg te halen? Nee hoor, de dames die ik vertegenwoordig staan sterk in hun schoenen, net als ik. Aan zulke berichten moet je geen aandacht besteden."

Verslaggeving volgens Mediacourant

- ‘Het nepotisme van RTL’s tv-baas Erland Galjaard begint ook weekblad Privé op te vallen.’ (16 mei 2016)
- ‘Matthijs van Nieuwkerk, de best betaalde werknemer in de gehele Nederlandse (semi)publieke sector, heeft salarisverhoging gekregen van BNN-VARA.’ (29 april 2016)
- ‘Het RTL 4-programma Als je me echt zou kennen, ook wel bekend als de hysterische emoshow van Angela Schijf, zien we nooit meer terug.’
(21 april 2016)
- ‘Catherine Keyl, die BN’ers met hiv kent en de aanslagen in Brussel voorspelde, durft in islamitische buitenlanden niet te zeggen dat ze geen kinderen heeft.’ (20 april 2016)
- ‘Johnny de Mol walgt van Gordon.’ (15 april 2016)
- ‘Wendy van Dijk profileert zich met haar lachende-mensenblad al geruime tijd als positiviteitsgoeroe, maar wie een beetje de showmedia volgt, ziet haar en haar man Erland Galjaard regelmatig nogal boos en negatief uit de hoek komen.’ (19 maart 2016)
- ‘De geruchten dat Dirk Zeelenberg een lul is, kloppen.’ (3 maart 2016)

Beeld -

Maar niet alle BN'ers kijken schouder­ophalend naar de valse ­berichten van de site. Zo kreeg Peter van der Vorst in 2011 op een bericht over de kinderwens van hem en zijn partner zulke nare reacties - zo schreef iemand dat hij altijd aan kinderlokkers moet denken als hij twee mannen achter een kinderwagen ziet lopen - dat hij Bob Willer verzocht de commentaren te verwijderen. "Hij moet dat soort meningen gaan filteren, want de site wordt écht serieus genomen in de media­wereld, De Telegraaf neemt alles een-op-een over," zei hij daarover destijds in Nieuwe Revu. "Uiteindelijk werden er wat extreme reacties verwijderd, maar mijn eigen reactie blokkeerde hij ook."

Ook Humberto Tan liet de racistische reacties onder een bericht uit 2014 niet onbesproken. Op zijn Twitter-­account citeerde hij de opmerking 'Tan ziet er alleen maar uit als hij aan een boom hangt, omringd door mensen getooid met witte puntmutsen' en schreef daarbij: 'Mediacourant vindt dit prima'. Willer haalde daarna de reactie van de site.

Rancune
Mediacourant is dus niet alleen maar een onschuldige verzameling vals commentaar op de showbizzwereld: de nieuwtjes worden vaak voor waar aangenomen en kunnen zo iets in beweging zetten. Dibi: "Het is nooit van: het gaat goed met Wendy van Dijk. Hij gebruikt altijd een negatieve ondertoon, waardoor lezers die BN'ers ook zo gaan zien. Je moet die berichten zien in het juiste perspectief - als vermakelijke onzin - maar niet iedereen doet dat."

Chris Helt van Nu.nl ziet ook dagelijks dat mensen de berichten op Mediacourant behoorlijk serieus nemen. "In de berichten zit altijd een bepaalde rancune, die sommige mensen voedt in hun haat tegen de celebritycultuur. Dat kan er best serieus aan toe gaan bij de commentaren."

Willer zei in een reactie op de Peter van der Vorst-rel dat de RTL-presentator de berichten op Mediacourant niet zo serieus moest nemen. Het gaat hem alleen om de pageviews, beweerde Willer volgens Van der Vorst.

Bij alle nare reacties en mediarelletjes is een kleine kanttekening te plaatsen: Mediacourant is enigszins een vorm van navelstaarderij. Mediamensen lezen de berichten en mediamensen maken zich er druk om. Zoals Chris Helt het zegt: "Mijn zus en moeder hebben er waarschijnlijk nog nooit van gehoord."

Maar de constante stroom berichten over BN'ers waar je vaak al om moet grinniken bij het lezen van de absurde kop, blijkt toch vrij onweerstaanbaar te zijn voor nieuwsmakers die bepalen wat op de achterklappagina's komt: de pagina's waar velen toch zo nu en dan een blik op werpen. Dat heeft Willer dan wel weer goed begrepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden