Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Waarom hebben we verbeelding in onze kinderkamers achtergelaten?

PlusBabs Gons

‘Wat een leuk stel zijn jullie.” Twee vrouwen gezeten op een bankje aan de Amstel met tussen hen in een fles wijn, genietend van de late middagzon, kijken ons guitig aan. Wij, het leuke stel, zijn elkaar net in het Oosterpark tegengekomen, na elkaar al zeker een jaar niet te hebben gezien. Wij zijn ­collega-schrijvers, hebben elkaar weleens hier en daar ontmoet. Hij woont nu in Amsterdam maar dat wist ik niet eens.

“Dank je,” zegt hij terug. Zij lachen. Wij lachen.

Terwijl we doorlopen, draait hij zich nog even naar ze om.

“We hebben vier kinderen samen,” voegt hij toe.

“Wow, geweldig,” roepen de vrouwen terug. “Dat moeten prachtige kinderen zijn.”

Zij lachen, wij lachen. Even schiet het door mijn hoofd dat ik moet zeggen dat het een grapje is, maar wat maakt het uit. We zien elkaar waarschijnlijk nooit meer en we vinden dit beeld allemaal leuk.

Ik denk aan mijn zoon toen hij nog klein was en de denkbeeldige hond, Pica was zijn naam, die op een dag bij ons woonde. Soms ging hij mee de bus in en dat betekende dat ik maar met één bil op een stoel kon zitten want anders paste Pica er niet bij. Er zijn nog steeds mensen die soms met pret in de ogen vragen hoe het met Pica is, het beeld van zoontje en ik wandelend over de Javastraat met in zijn hand de denkbeeldige hondenriem nog vers in het geheugen.

Ik had ze zelf ook, denkbeeldige vrienden. Zelfs een denkbeeldige tweelingzus, dat hielp om bij tijden de eenzaamheid te verdrijven. Ik hield in een schrift een denkbeeldige wereld bij. Soms mis ik het. Waarom is verbeelding iets dat we vaak achterlaten in de kamers van onze kindertijd?

Verbeelding is soms wat we nodig hebben. Vooral nu we minder zeggenschap hebben over de invulling van ons leven. We soms gevangen zitten in onze huizen. Binnen muren die onze geliefden buitensluiten. Of juist hen waar we wel even genoeg van hebben, binnenhouden. Nu we minder kans hebben om nieuwe mensen te ontmoeten, moeten we het misschien iets meer hebben van de verbeelding. De kamer vol denken. Nieuwe vrienden om mee te praten op de bank neerzetten. Om samen mee te zwijgen. Series te kijken. Zonder verbeelding geen vleugels, zoiets zei Muhammad Ali ooit.

Aan het einde van de wandeling hebben onze vier kinderen namen gekregen in mijn hoofd. Leeftijden. Scholen en sportclubjes. Moeten ze opgehaald worden uit de ballenbak. Pleister voor een geschaafde knie, zachte armen na een nachtmerrie.

De collega-schrijver onderbreekt mijn verbeelding, steekt zijn hand op en slaat af richting zijn huis. Bij thuiskomst duik ik op de bank en voordat ik het weet springt Pica op mijn schoot.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden