PlusAchtergond

Waarom doet Jochem Myjer, altijd moe, dit zichzelf nog aan?

Jochem Myjer zit op bed in een suite van het Amstel Hotel. Tranen stromen over zijn wangen. Een paar honderd meter verderop, in Carré, viert hij triomfen met de voorstelling Adem in, Adem uit. Maar eigenlijk kan dat dus niet meer.

Jochem Myjer in de documentaire.

Sinds er in 2011 een tumor uit zijn ruggenmerg werd verwijderd, is de tank bij de cabaretier veel sneller leeg dan daarvoor. Om twee of drie keer per week op het podium te kunnen vlammen, moet hij leven als een monnik. En accepteren dat hij altijd moe is.

Nog eentje dan is een documentaire van Suzanne Raes, die Myjer in 2019 volgde tijdens het staartje van zijn tournee. De belangrijkste vraag: waarom? Waarom doet hij dit zichzelf nog aan? Waarom gaat hij niet lekker kinderboeken schrijven op zijn geliefde Texel?

Passie voor het theatervak, aldus echtgenote Marloes Nova, maar ook: willen leven. Blijven meedoen.

Die worsteling tussen lichaam en geest is de krachtige motor van deze film, die best wat langer had mogen duren dan 55 minuten. De interviews met Myjers ouders, regisseur en manager leveren korte soundbites op, maar weinig echte antwoorden. Hoe kijken zij naar zijn strijd? Begrijpen ze dat hij ten koste van alles wil blijven optreden? Dat stoppen met cabaret zou voelen als een nederlaag? Of zouden ze liever zien dat hij het toch rustiger aan gaat doen?

Myjer zelf is in elke scène een bezienswaardigheid. Raes zet zijn dubbelleven glashelder neer. Op het podium lijkt hij de onvermoeibare komiek, die zijn fans laat bulderen met absurde typetjes, dansjes, sketches en liedjes.

Daarbuiten is Myjer een robot, die zich committeert aan strakke schema’s om het waakvlammetje in zijn lichaam te beschermen. Hij doet op vaste tijden dutjes in zijn kleed­kamer. Hij eet altijd om 17.00 uur – en dus niet om 17.05 uur. Elke afwijking van zijn routines kost hem energie, die hij niet kan missen.

Slechte tweede helft

Als collega Alex Ploeg in de pauze met hem komt praten, schopt dat zijn concentratie door de war. Myjer vindt dat hij een slechte tweede helft speelt. Of zijn publiek daar iets van gemerkt heeft, is overigens zeer de vraag.

De komiek schreef op Instagram dat hij nauwelijks naar de documentaire kan kijken. Begrijpelijk, want je ziet hoe Myjer zowat kapot gaat aan zijn dadendrang en perfectionisme. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Staat hij twee minuten voor aanvang weer te ijsberen op een verlaten parkeerplaats. Ligt hij weer alleen op een hotelkamer, ver weg van zijn kinderen. De lol die Myjer beleeft aan het optreden is duidelijk groot, maar de tol die hij ervoor betaalt is net zo duidelijk erg hoog.

Hoge gunfactor

Nog eentje dan eindigt met de boodschap dat Myjer zich een jaar lang gaat bezinnen op werk en leven. Zijn terugkeer in het theater lijkt dus geen uitgemaakte zaak. Dat levert een interessant gedachte-experiment op. Myjer heeft een zeer hoge gunfactor. Maar wát gun je hem precies? Een nieuwe voorstelling? Of de berusting die hij nodig heeft om het podium vaarwel te zeggen?

Nog eentje dan, NPO 2, 28/9, 20.25 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden