PlusBeeldspraak

Waarom de boodschap van ‘cultfilm’ The Rocky Horror Picture Show tijdloos blijft

De verfilming van The Rocky Horror Show was een flop, tot de nachtdieren van New York ermee aan de haal gingen. De musical is terug, de boodschap blijft tijdloos.

 Patricia Quinn, Tim Curry en Nell Campbell schitteren in The Rocky Horror Picture Show.   Beeld Alamy Stock Photo
Patricia Quinn, Tim Curry en Nell Campbell schitteren in The Rocky Horror Picture Show.Beeld Alamy Stock Photo

De grote dag was aangebroken. Twee maanden na de ­eerste prik en veertien dagen na de tweede. Uitgeteld en opgelucht: eindelijk volledig gevaccineerd. De bevrijdingsdag bracht een onbekommerd weerzien met een ­oude vriend. Het gedeelde genot van drank en spijs en de ontspannen conversatie over wat achter ons lag, stelden gerust. Er was veel veranderd, maar wat er werkelijk toedeed bleef behouden. Siouxsie and the Banshees vonden hun weg terug naar de draaitafel alsof er niets gebeurd was.

Maar er was heel veel gebeurd. Een week na de bevrijdingsdag begon het te knagen: is dit het dan? Moet er nu worden teruggekeerd naar iets wat een jaar geleden het oude normaal werd genoemd? De jongste mutatie van het virus gooide zand in de machine. De pauzeknop kon ingedrukt blijven. Dat betekende nog meer tijd voor bezinning en uitstel, maar nu met een dubbele dosis weerbaarheid in je donder. Het was beter zo.

Aan de overkant van het Kanaal werd het begrip bevrijdingsdag intussen een heet hangijzer. De grote versoepelaar Boris Johnson riep een nationale Freedom Day uit, alsof er bij ons niet precies op die manier een escalatie van besmettingen had plaatsgevonden. Wat is de vrijheid van de een als de ander eraan kapot kan gaan?

Lauw onthaal

Vrijheid is een groot goed. Amsterdam wordt tot ver ­buiten de landsgrenzen met het begrip geassocieerd – vooral door jonge mensen die elkaar in kleine subculturen ongestoord kunnen omarmen, maar zich daarbuiten moeten verdedigen tegen vooroordelen of vervolging. Daar is soms weinig voor nodig. Het dragen van raar haar, opmerkelijk schoeisel en een doodgraverstenue werden mij zeer kwalijk genomen in het zuiden des lands en in den vreemde. Maar hier gingen sommige deuren juist daarom open. En dan werden Siouxsie and the Banshees op de draaitafel gelegd alsof ik er hardop om gevraagd had.

De weg naar Amsterdam voerde langs het kasteel van Frank-N-Furter, de flamboyante wetenschapper, hedonist en diva uit The Rocky Horror Picture Show. De verfilming van de Engelse rockmusical The Rocky Horror Show kreeg bij de première in 1975 een lauw onthaal en trok weinig bioscooppubliek. In de jaren daarna groeide de film uit tot een opmerkelijk fenomeen, waarvoor het woord cultfilm werd gemunt. Nachtvoorstellingen in New York trokken een vast publiek van devote aanbidders die zich als de filmpersonages kleedden en met de dialogen en liedteksten aan de haal gingen. De speelse verering had kenmerken van een religieuze cultus. Daarom werd The Rocky Horror Picture Show tot cultfilm bestempeld. In de jaren negentig werd dat uitzonderlijke predikaat een loze marketingterm. Genrefilms waar video- en filmdistributeurs geen eenduidig etiket op kunnen plakken worden sindsdien als cultfilm uitgebracht. Het bekt lekker en klinkt ­interessant, maar het betekent niets.

Bonte subcultuur

De eerste echte cultfilmdiva verdient de verering die hem ten deel viel. Een bezoek aan het kasteel van de door Tim Curry subliem vertolkte Frank-N-Furter is een inwijding tot een uitbundige levensopvatting en een bonte subcultuur. Ik ging als 17-jarige overstag, toen ik de film in Londen in een ‘double bill’ met Mel Brooks’ meesterwerk Young Frankenstein zag. Met Brooks was het allicht ­lachen, gieren, brullen. De musical van Richard O’Brien ging ook met Frankenstein aan de haal, maar ontpopte zich daarbij tot een aanstekelijke aansporing om het ­buitenissige te omarmen en om het leven, de lust en de liefde in alle kleuren van de regenboog te vieren.

Frank-N-Furter zingt: ‘Don’t dream it, be it.’ Het is een credo waarmee je een onzekere jongen van 17 op weg helpt, ook als die jongen zelf niet geneigd is die blijde boodschap op naaldhakken in netpanty’s en jarretelles uit te dragen. Gevierd zal het leven worden, in volledige vrijheid. Die vrijheid wordt momenteel noodgedwongen ­beknot. Komende week is de zilveren jubileumeditie van Pride Amsterdam, zonder uitbundige straatfeesten en botenparade. Dat wordt behelpen.

Ik besloot de melancholie na mijn eigen bevrijdingsdag te bestrijden met een terugkeer naar het kasteel dat ik ­anno 1981 voor het eerst betrad. Het was lang geleden, maar ik kon alle liedjes nog woord voor woord meezingen. En moest een traantje wegpinken van ontroering. Het is geweldig dat Richard O’Brien, Tim Curry en alle andere betrokkenen bij The Rocky Horror Picture Show een film hebben gemaakt die tot in lengte van dagen door jonge mensen ontdekt en omarmd zal worden. Don’t dream it, be it.

Frank-N-Furter is niet dood. Hij leeft!

The Rocky Horror Picture Show verscheen op dvd en blu-ray en is te zien op 5 vod-kanalen. De Nederlandse bewerking van The Rocky Horror Show staat deze week op de planken in ITA.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden